Chanel Through Blazy’s Eyes

Coco Chanel giymek istediği kıyafetleri tasarladı. Geçmişi, kim olduğu, dünyada nasıl hareket ettiği bugün hala maison’un kıyafetlerinde yaşıyor. Kadın modasının çoğu zaman rahatlıktan çok süslemeyi ve yapıyı önceliklendirdiği bir dönemde Chanel, kadın bedeninin süslenmesi gereken bir şey olduğu fikrini reddetti. Giymek için tasarladı. Süslenmek için değil.

Bunun dünyanın en saygın moda evlerinden birine dönüşeceğini biliyor muydu? Söylemek zor. Açık olan şu ki Chanel hiçbir zaman bir sistem olarak kurulmadı. İçgüdüden geldi. Bir reddedişten. İzin istemeyen bir ihtiyaçtan.

Bir yüzyıldan fazla bir süre sonra Matthieu Blazy, Chanel’e benzer bir noktadan yaklaşıyor. Özgürlük. Ama modanın zaten giderek daha progresif olduğu bir dönemde özgürlük ne anlama geliyor? Coco Chanel’in bir zamanlar getirdiği özgürlük artık radikal değilken, beklenti haline gelmişken?

Cevap bunu tekrar etmekte değil. O özgürlük zaten kıyafetlerin içinde var. Blazy onu başka bir yere taşıyor. Hareketin içine. Mekanın içine. Tekrardan değil, uyumdan. Kodları yeniden üretmiyor. Chanel, her zaman Chanel’di ve Chanel olarak kalacak: Özünden çalışıyor. Mekan değişimleriyle maison’a yeni bir nefes getiriyor. Chanel kadınını elinden tutup onu gezdiriyor. Çünkü Chanel kadını zaten dünya ve şehir içinde hareket ediyor.

Mademoiselle Chanel için özgürlük kıyafet üzerinden inşa ediliyordu. İş giyimi. Sadelik. Fazlalığın ortadan kaldırılması. Bakış için giyinmekten uzaklaşma. Blazy için ise özgürlük artık yalnızca kıyafetle sınırlı değil. Dışarıya taşınıyor. Mekan içinde hareketle ilgili hale geliyor. Kadının nerede var olabildiğiyle ilgili.

Çıkış noktası aynı. İfade biçimi değil.

İlk Couture koleksiyonunda bu yaklaşım tekrar eden bir metafor üzerinden ortaya çıktı. Kuşlar. Defile notlarında belirtildiği gibi, “koleksiyonun merkezindeki kadınlar kuşlara dönüşmeye başlıyor.” Siyah silüetler, nakış, katmanlama ve dokuma ile tüy hissi veren yapılara evrildi. Tüy neredeyse hiç doğrudan kullanılmadı. Buna ihtiyaç da yoktu.

“I was interested in birds, because they are free, because they travel, because they come from every place.”
– Matthieu Blazy

Referans açıktı. Uygulama kontrollüydü. Bu bir süsleme değildi. Bir yeniden konumlandırmaydı. Chanel kadını artık sabit değil. Sınırlandırılmış değil. Hareket ediyor.

Chanel ve Couture her zaman ayrılmaz bir bütün oldu. Blazy buna karşı çıkmıyor. Onu esnetiyor. Yaklaşımında daha keskin bir hat var. Daha deneysel. Chanel’in ne kadar ileri gidebileceğini test etmeye daha istekli. Çünkü Chanel yalnızca tüvit, kamelya ya da silüetlerle tanımlanmaz. Otoritesi daha az görünür bir yerden gelir. Zamana rağmen taşınabilen bir şeyden.

Chanel SAS ve moda başkanı Bruno Pavlovsky’nin de belirttiği gibi bu dönem “ilginç bir geçiş ve büyüme yılı.” Yeni materyaller. Yeni teknikler. Bir kopuş değil. Bir genişleme. Değişim ortada. Beklenen kodlardan bir mesafe var. Çoğu bunu kabul ediyor. Bazıları direniyor. Bunun bir önemi yok. Moda kendini konforla korumaz. Sonraki koleksiyonlarda bu yaklaşım daha da genişledi. Chanel kadını daha önce bulunmadığı mekanlara yerleştirildi. Bir çelişki olarak değil, bir devamlılık olarak.

Métiers d’Art defilesi New York’taki Bowery İstasyonu’nu ele geçirdi. Yalnızca yüzeyde beklenmedik. Chanel’in işi uzun zamandır modern hayat ve hareketle ilişki kuruyor. Şehrin ritmi içinde bir kadın. Çalışan. Yürüyen. Var olan. Pazarlık yapmadan. Matthieu Blazy onu sadece oraya götürdü.

Paris Fashion Week’te ise rengarenk kule vinçleriyle dolu endüstriyel bir set başka bir gerilim yarattı. Mekan değişti. Kıyafetler değişmedi. Bu kontrast bilinçliydi. Chanel kadını mekana uyum sağlamaz. Mekan ona uyum sağlar.

Blazy’nin netleştiği nokta tam olarak burası. Chanel’i modernleştirmiyor. Onu çağdaş bir bağlam içinde yeniden yorumluyor. En köklü maison’lar bile sabit değildir. Hareket eder. Değişir. Devam eder. Özünü koruyarak zamana adapte olur.