<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Sene 2018, Based İstanbul’un 27. kapağını çekiyoruz, karşımda tanıdığım en güçlü kadınlardan biri var. Bugünden sonra tanışıklığımız dostluğa dönüşüyor. Zaman akıyor ve geriye dönüp baktığımda sanat dünyasının 27 laneti bizim kehanetimiz oluyor; bu sayıyı arşivlerden bulup çıkarın lütfen. İçerisindeki her isim, kendi alanında devleşiyor. Bazı insanlar için zihninin sınırlarını zorlamak hayatın kendisine dönüşür. Yaratma güdüsü de hayatta kalmanın en tatmin edici yolu. İnsanın kendi olabilmesi, tüm benliğini masaya koyabilmesinin risk barındırdığını hatırlatıyor Büşra; “Kusurlarını kabul etmiş, kendiyle yüzleşmiş ve bundan memnun her insan; bunu yapmayanlara, yapmak istemeyenlere tehdit olabiliyor.” Bazı insanların söyledikleri o kadar gerçektir ki bu çoğu kişiye birçok açıdan soğuk gelebilir ama gerçekleri kabul etmenin samimiyeti paha biçilmezdir ben de Büşra’yı her gördüğümde bu sıcaklığı hissediyorum.</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



BÜŞRA Mükemmel diye bir şey olmadığını fark etmek sanırım. Kendine çırılçıplak bakabilmek ve gölge yanlarını sahiplenmek… Sonra da bir anlam yaratmak ve bunu sürdürmek; zaman zaman anlam sarsılsa da (ki hep olacak) tekrar tekrar oraya dönebilme gücünü bulmak.



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



BÜŞRA Var ama çok çok kısa anlar bunlar; sadece o anın var olduğu, bazen sanatsal bir üretimde yazmakta, oynamakta; bazen de dümdüz bir an… Yaratımın hissettirdiği bütünlüğü sanat ya da yaşam diye ayıramıyorum; hepsi iç içe.



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



BÜŞRA Korku çoğu zaman beni geride tutan, engelleyen bir duygu oldu. Korku çok büyük çünkü her yeri kaplıyor; insana pek hareket alanı bırakmıyor. Ama kaygının her zaman bir miktar faydası olmuştur, harekete geçmem için. Korkudan pek hazzetmiyorum açıkçası; o yüzden üstüne gidip savuşturmaya çalışıyorum hep.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BUSRA_WEBLAYOUT_1.jpg" alt="" class="wp-image-71690" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_3199-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71686" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">BÜŞRA wears a jacket and pant by Academia, Beymen, shirt by Beymen Club, tie by Network and shoes by Prada.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



BÜŞRA Kendim olma riski sanırım. Özgünlük pek istenen bir şey olamayabiliyor. Gerçi yavaş yavaş da değişiyor o algı, yeni kuşakla beraber — çok şükür. Farklılıklara daha çok yer var gibi hissediyorum. Ama her zaman insanın kendini tümüyle masaya koymasının da bir risk barındırdığını düşünüyorum. Kusurlarını kabul etmiş, kendisiyle yüzleşmiş ve bundan memnun her insan; bunu yapmayanlara, yapmak istemeyenlere tehdit olabiliyor



DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



BÜŞRA Hissetmekten korkma. Her hisse, her ruh hâline, her kusura yer var. Bu bağı kur çünkü kendinle bağ kurabildiğin kadar sanatsal üretimle, toplulukla, duyguyla bağ kurabilirsin. Bağ kurmaktan korkma — asıl cesaret bu. 



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor?



BÜŞRA Korkuyla el ele, yine de sahneye çık.



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir?



BÜŞRA İçimde ne olduğunu benim bile bilemediğim bir bilinen… İçime atılmış bir çıpa.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BUSRA_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71691"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_3305-Large-1.jpeg" alt="" class="wp-image-71688"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“İnsanın kendini tümüyle masaya koymasının da bir risk barındırdığını düşünüyorum. Kusurlarını kabul etmiş, kendisiyle yüzleşmiş ve bundan memnun her insan; bunu yapmayanlara, yapmak istemeyenlere tehdit olabiliyor.”



-Büşra Develi
</blockquote>



 DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?



BÜŞRA Sürekli bir cesaret hâli değil de korka korka, adım adım; bazen en cesur, bazen en korkağıyım.



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?



BÜŞRA Hayatta kalmanın tek tatmin edici yolu.



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?



BÜŞRA Konfor yerine özgürlüğü seçmek. Alkışa değil, iç sesime yaslanmak.



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?



BÜŞRA Üzerinde hâlâ çalışıyorum. Bu, tamam olunacak bir şey değil bence; sürekli bir seçim yapmayı ve düşünceleri fark etmeyi gerektiriyor.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Büşra Develi | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/rmoOZCY2s2c?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Büşra Develi Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Büşra Develi

Gerçekten de sürekli kendini tekrar eden bir döngünün içinde mi yaşıyoruz? Moda’da, hayatta, hatta bir şeye karşı çıkma biçimlerimizde bile?



Bohemler, 1800’lerin ortasında burjuvaziye başkaldırmıştı: zenginlik, düzen ve temizlik değerlerini reddedip paçavracılar ve seks işçileri gibi toplumun dışladığı figürleri romantikleştirdiler çünkü onlar için bu insanlar şehrin aşırılığının, yolsuzluğunun ve ahlaki ikiyüzlülüğünün sembolleriydi. Pek bir şey değişmedi aslında; Bohemlerin karşı çıktığı düzen bugün hala hayatımızın dokusuna işlemiş durumda.



Belki de bugünün Bohemleri, her şeyden bihaber görünen ama aslında toplumsal cilayı reddedenlerdir; yaşanmış, lekeli ya da güzelce dağınık görünen parçaları bilinçlice tercih edenler. Tıpkı ilk Bohemler gibi… Onlar da yalnızca dışlanmışları hayranlıkla izlemekle kalmamış, yağlı pardösüler, dağınık fularlar ve yıkanmamış bedenleriyle onlara benzemeye çalışmışlardı. Bugünün “uyumsuzları” da aynı şekilde “tertemiz” olma dayatmasına karşı çıkıyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2905" height="4422" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Hussein-Chalayan-Temporary-Interference-SpringSummer-1995.jpg" alt="" class="wp-image-71665" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">Hussein Chalayan, SS1995 &#8220;Temporary Interference&#8221;</figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1652" height="2382" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/1998_isseymiyake_0247_001ltr.jpg" alt="" class="wp-image-71666" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">Issey Miyake, 1998, &#8220;Pleats Please&#8221;</figcaption></figure>
</div>
</div>



 “Clean girl” estetiğinden yeni yeni sıyrıldık, sonunda&#8230; Ve şu an kirle bu kadar barışmamız hiç de şaşırtıcı değil. High-fashion evleri kirle zaten hep oynuyordu, ama tabi artık fast fashion da kiri seviyor. Kir, modanın arka planında hep vardı; 90’ların sonunda bunu açıkça gördük: Helmut Lang’in 1997 “Painter Jeans”i ve Calvin Klein’ın 1999 “Dirty Denim” kampanyası gibi. Hatta daha da önceye gidersek: Vivienne Westwood’un 80’lerin başında açtığı Nostalgia of Mud mağazası, Hussein Chalayan’ın 1995 İlkbahar/Yaz koleksiyonu “Temporary Interference”, ve Pleats Please Issey Miyake’nin 1998’de sanatçı Cai Guo-Qiang ile birlikte gerçekleştirdiği basın sunumu: Kıyafetlerin sanatçının barut tekniğiyle yakılıp iz bırakıldığı o gösteri. Kir hep bizimleydi, moda tarihine ilmek ilmek işlenmiş bir halde… 



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1000" height="707" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/pdf_28c36280-3fa5-11eb-97c6-956e7dbcd6c4.jpg" alt="" class="wp-image-71672"/><figcaption class="wp-element-caption">CK Jeans, &#8220;Dirty Denim&#8221; Ad Campaign, 2003</figcaption></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



Yani aslında “kirlilik estetiğini” yeni keşfetmiyoruz; Bohemler, Punk’lar, Grunge kuşağı… hepsi bizden çok önce kiri benimsedi. Moda’da kir, tanımı gereği bir tür başkaldırıdır. Mary Douglas’ın Purity and Danger kitabında yazdığı gibi: “Kir, olmaması gereken yerde olan maddedir.” Moda’da kir semboliktir; hijyen eksikliğiyle değil, toplumsal düzeni bozmakla ilgilidir. Bu yüzden kir, modada bir anlatı aracına dönüşür. Moda zaten başlı başına bir hikaye anlatma biçimiyken, içine kendi pisliğini katmak bu hikayeyi sadece zenginleştirir. “Evet, ceketim iki dünya savaşından çamaşır makinesine bir kez bile uğramadan çıkmış gibi görünebilir ama benim için tam da bu sebeple bir statement parçası.”



Aşırı bireyci bir çağda yaşıyoruz. Herkes kendini kendi hikayesinin başrolü olarak görüyor ve kendini giydirme biçimi, günlük hayatın en performatif eylemine dönüşmüş durumda. Bedenlerimizin içindeyiz ve onları nasıl giydirdiğimiz karakterimizi ele veriyor. Giysi, saklanamayacağın tek yüzey; seni örterek ifşa ediyor. İronik…



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/SHOT-BY-TERRY-RICHARDSON-FOR-E.R.D-SS25-FINN-DENIS-LAVANTRITZ-PARIS-2.jpg" alt="" class="wp-image-71670"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/SHOT-BY-TERRY-RICHARDSON-FOR-E.R.D-SS25-FINN-DENIS-LAVANTRITZ-PARIS-3.jpg" alt="" class="wp-image-71671"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/SHOT-BY-TERRY-RICHARDSON-FOR-E.R.D-SS25RITZ-PARIS.jpg" alt="" class="wp-image-71669"/><figcaption class="wp-element-caption">Shot by Terry Richardson for E.R.D. SS25</figcaption></figure>
</div>
</div>



Alt kültürler her zaman estetik normları bozarak direnç göstermiştir. Kir, aslında kir değildir; bir reddediştir; bir hizadan çıkış, bir bozulma hali&#8230; Bu yüzden “kirli” estetik isyankar görünür. Kiri benimsemek, uyumsuzluğu benimsemektir. Toplumsal olarak kutsanan o pürüzsüz, ahlaken “temiz” olma idealine karşı durmaktır.



İnsanların kirli görünen kıyafetler giymeyi seçmesinin bir sebebi var. Sadece farklı görünme arzusu değil bu. Bir tavır göstergesi, cilayı reddetme hali, saflık mitinden bilinçli bir uzaklaşma&#8230;

Dirty, Sticky, Fashion

2000’lerin başı ve ortalarında, gece kulübüne gitmek gerçekten elektrik gibiydi. Öylece “dışarı çıkmazdın.” Hazırlanırdın. Günler öncesinden ne giyeceğini seçerdin. Arkadaşlarına kapaklı telefonunla mesaj atardın. Kapıdan içeri girerken o gecenin seni nereye götüreceğini bilmezdin, zaten heyecan da buradan gelirdi.



Bugün müziğin sesi daha yüksek, ışıklar daha parlak, DJ’ler daha ünlü. Ama yine de bir şeyler… daha düz hissediliyor. Peki ne değişti?



2000’lerde geceyi anlık olarak belgeleyen Story’ler yoktu. Gitmeden önce kimlerin orada olduğunu kontrol etmek diye bir şey yoktu. Bir kulübe girdiğinde kimi göreceğini, hangi şarkının çalacağını, gecenin nereye varacağını bilmezdin.



Şimdi ise daha evden çıkmadan Instagram Story’lerinden ortamı görebiliyorsun. DJ set’i paylaşılmış oluyor. Kalabalık etiketlenmiş oluyor. Sürpriz ortadan kalkıyor.



Dürüst olalım. Artık kulübe gitmek, giriş ücreti olan bir içerik üretimi gibi hissettiriyor.



2000’lerde kimse geceyi kürate etmiyordu. Şüpheli bir kombinle giderdin, saçın terden düşerdi, bir hit çaldığında herkes aynı anda bağırarak eşlik ederdi. Usher’ın “Yeah!”i ya da Justin Timberlake’in “SexyBack”i girdiğinde bütün oda aynı anda reaksiyon verirdi. Kimse video çekmek için durmazdı. Kimse güzel açım hangisi diye düşünmezdi. Sadece oradaydın. Tamamen kontrolsüz, tamamen anda.



Şimdi ise dans pistinin yarısı telefon tutuyor. Diğer yarısı Story’sine kim bakmış diye kontrol ediyor. Kendini kaybetmek yerine, birinin feed’ine düşebileceğinin farkındasın. Herkes biraz performans hâlindeyken atmosfer değişiyor.



Gizem de kayboldu. Daha evden çıkmadan DJ’i, kalabalığı, estetiği zaten görmüş oluyorsun. “Kim gelecek acaba?” kaosu yok. Gece hayatı artık önceden izlenmiş bir fragman gibi. Spontanelik, yerini preview’lara bıraktı.



Bir de işin maddi tarafı var. Kulüpler eskiden daha dağınık, daha demokratikti. Şimdi ise kadife ipler, bottle service adaları ve aylık streaming aboneliğinden pahalı içkiler var. “Yabancılarla sabaha kadar dans etmek”ten çok, “buraya ait olduğunu kanıtlamak” gibi hissettiriyor.



Müzik kültürü de değişti. Eskiden herkes aşağı yukarı aynı hit’leri bilirdi. Şimdi ise playlist’lerimiz tamamen kişisel. Algoritmalar tarafından büyütüldük. Bu yüzden bir şarkı girdiğinde odanın yarısı hissederken diğer yarısı hiçbir şey anlamayabiliyor.



Ama belki de mesele biziz. Daha fazla farkındayız. Daha fazla online’ız. Daha fazla uyarılıyoruz. 2000’lerde dışarı çıkmak gerçek hayattan kaçmaktı. Şimdi ise gerçek hayat: işin, grup chat’in, bildirimlerin, situationship’in&#8230; cebinde seninle geliyor.



Kulüpler aslında daha kötü olmadı. Sadece offline olmaktan çıktılar. Ve bir geceyi yaşamak yerine performe ettiğinde, hiçbir şey eskisi gibi hissettirmiyor.

Why Clubbing Doesn’t Feel Like It Did in the 2000s

Matthieu Blazy’nin Métiers d’Art sahnesindeki ilk çıkışı, Chanel’in yıllar içinde bünyesine kattığı zanaat evlerini bir kez daha aynı çatı altında buluşturuyor. Bu koleksiyon, doğru bir denge ve ustalıkla yönlendirildiğinde bu tür iş birliklerinin ne denli yaratıcı olabileceğini açıkça ortaya koyuyor.



Métiers d’Art koleksiyonları yalnızca el işçiliğini vitrine çıkarmak için kurgulanmaz; Chanel’in kendi kodlarını ana koleksiyonlara kıyasla daha esnek yorumladığı, kreatif direktöre özgürlük tanıyan özel bir ifade alanı sunar. Blazy ise dokuya ve renk karşıtlıklarına olan keskin duyarlılığını burada da öne çıkarıyor. Daha önce Bottega Veneta’yı yeniden tanımlayan bu vizyoner tasarımcı, kültürel ve dekoratif referanslarla zenginleşen bir anlatı kuruyor. Bir zamanlar intrecciato ile şekillenen yaklaşım, bu kez tüvit üzerinden yeniden düşünülüyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3548" height="5323" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/cover-option-3.jpeg" alt="" class="wp-image-71649" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3024" height="4032" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/IMG_8022.jpeg" alt="" class="wp-image-71650" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



Defile, yükselen model Bhavitha Mandava’nın kendinden emin adımlarıyla açılıyor. Lower Manhattan’daki Bowery metro istasyonu, koleksiyonun genel anlatısının bir parçası olsa da, Mandava için özel bir anlam taşıyor. Defilenin açılışını onun yapması, bir yıl önce New York metrosunda fark edilerek modelliğe adım attığı ana ince bir gönderme yapıyor.



Son durak anonsu yankılanırken, koleksiyon bulunduğu mekânla zahmetsizce bütünleşiyor. Modeller vagondan inip peronun ritmine karışıyor. New York metrosu, farklı sosyal katmanların ve tavırların kesişim noktası hâline gelirken, bu titizlikle inşa edilmiş koleksiyon tüm bu figürleri abartıya kaçmadan sahneye taşıyor. Ortaya çıkan sahne, küratörlü bir kadrodan çok, peronun gündelik koreografisini andırıyor.



Chanel’in kitsch bir dokunuşla yeniden yorumladığı “I ♥ NY” tişörtünden, Frank Sinatra, Diana Vreeland ve hatta Superman gibi kentin kalıcı ikonlarına uzanan referanslar, Blazy’nin New York’ta geçirdiği yılların tasarım dilini nasıl beslediğini açığa çıkarıyor. Koleksiyon, yalnızca nasıl üretildiği üzerine düşünmeye değil, izleyiciyi katmanlı göndermelerini çözmeye de davet ediyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/1-6.png" alt="" class="wp-image-71640"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/2-3.png" alt="" class="wp-image-71639"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3.png" alt="" class="wp-image-71641"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/5.png" alt="" class="wp-image-71643"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



Blazy, Chanel’in klasik çantalarını bu kez deneysel bir yaklaşımla yeniden ele alıyor. Kürk kuyruklar ve heykelsi metal detaylar, sincaplar, zürafalar, elmalar ya da bir fındık formunda, çantanın üzerine eklenen süsler olmaktan ziyade formun kendisini belirliyor. Tüy motifli etekler paralel bir hatta geri dönüyor, ancak bu kez daha kentsel bir dile uyarlanmış hâlde. Goossens imzalı mücevherler, bu sembolik dili tekrar ederek koleksiyonla uyum içinde ilerliyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/4.png" alt="" class="wp-image-71642"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/6.png" alt="" class="wp-image-71644"/></figure>
</div>
</div>



Massaro’nun kanatlı topuklu ayakkabıları hafiflik hissi katarken, Lesage’ın ustalığıyla işlenen tüvit takımlar ince müdahalelerle yeniden şekilleniyor. Maison Michel’in küçük, heykelsi şapkaları Catwoman’ı çağrıştıran maskeleri anımsatıyor; bu sert imge, deri ceketler gibi daha rahat parçalarla dengeleniyor. Lemarié’nin tüyleri ve zarif nakışlar, kentin sessiz işaretlerini, uğur böceklerini ve köpek yüzlerini takip ederken, Desrues imzalı ceket düğmeleri Chanel’in kalıcı kodlarını doğrudan alıntılarla değil, zanaat yoluyla hatırlatıyor.



Gündelik giyimin tüm spektrumu boyunca, yoğun iş temposundaki kadından gece hayatının müdavimlerine, sembolik kostümlere bürünenlerden sade giyinenlere kadar, birçok tanıdık karakter öne çıkıyor. Her gün sokakta yanından geçerek aşina olduğumuz figürler, Blazy’nin içgüdüsel ve canlı diliyle yeniden tanımlanıyor ve defilenin son görünümünün ötesine taşan, sessiz ama kalıcı bir heyecan taşıyor. Bu da biz moda meraklılarına, Blazy’nin Chanel’deki tasarım dilinin nasıl evrilmeye devam edeceğini beklemenin keyfini bırakıyor.



Words by Eren Çebi

Chanel Métiers d’Art 2026: American Archetypes, French Thoughts

Bize vaat edilen teknolojiye ne oldu?



90’ların sonu ve 2000’lerin başı, teknolojinin hayatlarımızın merkezine henüz yeni yeni yerleşmeye başladığı bir döneme işaret ediyordu. Ve bilinmeyenle karşılaştığımızda her zaman yaptığımız gibi, biz de sınırsızca hayal kurduk. Uçan arabalar, sanal ütopyalar, hiçbir zaman tam anlamıyla gelmeyen sonsuz siber gelecekler vaat edildi bize.



Yine de o hayal iz bıraktı. Çünkü yeniydi. Çünkü bizi heyecanlandırıyordu. Moda, müzik, tasarım… Her şey o siber hayal gücünden besleniyordu. O zamanlar teknoloji, bizi sonsuz doom-scrolling döngülerine hapseden bir ekran değildi. Henüz bir zorunluluk değildi. Renkliydi. Heyecan vericiydi. İsteğe bağlıydı.



Bu iyimserlik, en saf haliyle erken 2000’lerin teknoloji reklamlarında yaşamaya devam ediyor. Teknolojinin bir ihtiyaç olarak değil, daha kolay ve çok daha cool bir hayatın ihtimali olarak sunulduğu bir zaman dilimi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="932" height="1196" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/424714dafde491fb0e98c778fe11e9fc.jpg" alt="" class="wp-image-71622" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1448" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/23b6b1560eb980554fbdf4ce01a3677f.jpg" alt="" class="wp-image-71621" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1396" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/9.jpg" alt="" class="wp-image-71620" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="730" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/d694eb54f364f918850df5fb696ba442.jpg" alt="" class="wp-image-71623"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



Bu reklamlara baktığınızda teknolojinin sadece parlak gelecekler değil, aynı zamanda bir tür baştan çıkarıcılık da sunduğunu görüyorsunuz. Kendine ait bir estetiği vardı: soğuk maviler, yeşiller, grenli ekranlar, metalik yüzeyler… Daha seksiydi. Daha keskindi. Tam da bu belirsizlik, bizi içine çeken şeydi. Ve artık teknoloji belirsiz bir konu olmaktan çıkıp, etrafındaki her şey kristal netliğinde görünür hale geldikçe, o ilk heyecan da yavaşça daha düz, daha donuk bir şeye dönüştü.



Bu, bugünün teknolojisinin bizi ne kadar sıkışmış hissettirdiğiyle ilgili değil. Doom-scrolling’e yönelik bir eleştiri de değil. Bu, ulaşılabilir görünen teknolojiyle ilk karşılaşmamızla ilgili; hayaller üzerine kurulu bir dünyaydı bu, bazen aşırıya kaçan, bazen naif. Ve şimdi, o hayallerin bazıları nihayet gerçeğe dönüşürken, kendimizi bambaşka bir sorunun karşısında buluyoruz: Neden teknolojinin estetik dili bu kadar düz, bu kadar donuk ve rahatsız edici derecede beyaz ve minimalist bir hale geldi? Neden bir hastanenin bekleme odasında oturuyormuşsunuz gibi, ürpertici derecede yapay ve boğucu hissettiriyor?



Bir noktada teknoloji, bize hayal kurdurmayı bırakıp sessizce içimize yerleşmeye başladı. Belki teknoloji şirketleri, farklı görünen siber bir dünya yaratmanın getirdiği o neşeyle bağlarını kaybetti. Ya da teknoloji bir zorunluluk haline geldiği anda, hayalini kurduğumuz bir şey olmaktan çıktı.



Aslında teknolojinin organik dünyayla o kadar kusursuz birleşmesini istiyoruz ki, yapay zeka botları insan davranışlarını taklit etmeye başladığında, &#8220;Her&#8220; filminin bir gerçekliğe dönüşme ihtimali rahatsız edici derecede yakın hissettiriyor. Artık mavi tonlara boyanmış bir siber dünya arzulamıyoruz. Çünkü zaten teknolojinin içindeyiz, ve kurtulmak istiyoruz.



Ve ironik bir şekilde, teknoloji bize sunduğu kolaylıkları sağlamaya devam etsin istiyoruz, ama aynı zamanda neredeyse görünmez olsun. Çünkü teknolojik olanla insani olan arasındaki çizgiyi biz bulanıklaştırdık.



Belki de mesele teknoloji reklamlarının yaratıcı gücünü kaybetmesi değil. Belki de teknolojiyi o kadar fazla kullandık ki, artık hayal etmeye değer bir şey gibi hissettirmiyor. Geliştikçe, hayal kurmaya alan tanıyan o belirsizliğini kaybetti.



Siber hayaller yerini analog hayallere bıraktı. Ve belki de suç teknoloji şirketlerinde değil. Siber hayallerimiz elimizden alınmadı. Biz fazla hayal kurduk. Fazla kullandık. Ve sonunda sıkıldık.

Cyber Dreams, Long Gone 

<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Birini başarılı olduğunda değil yolun başında yakalamakla ilgileniyoruz, bizimki biraz da insan biriktirmekle alakalı bir yolculuk. Helin Kandemir ile ilk buluşmamız bundan tam 6 sene önce.&nbsp;“Under 25” çekimimizin en genç üyesiydi; o günden sonra sıkça kesişen yollarımız ve her bir araya geldiğimizde hızla atan kalplerimiz, bu yolda birlikte yapacağımız çok şey olduğunun kanıtı.&nbsp;Helin’in kararlılığı ilk günden beri beni çok etkiliyor. Bu kadar erken başlayan yolculuğunu bir kariyere dönüştürebilmesinin ardında kendi kararlarını alabilme gücü saklı. “Ne yaparsam yapayım, nasıl bir karar alırsam alayım o kararı kendim almış almayı önemsiyorum çünkü o zaman onunla baş edebilme yeteneğim çok kuvvetli oluyor.” İstediğini bilmek ve sonuç ne olursa olsun arkasında durabilmek. Helin kendine ve onu olduğu kişiye dönüştüren her dış etmene inanmayı seçenlerden; “Dönüp kaçmaya kalbim hiç müsaade etmiyor.” diyor, mücadele etmeye cesaretin varsa, başarmaya hakkın da oluyor.</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



HELİN Kendime benzemek. Beklenilen, istenilen, genelde kabul gören her formun dışında sadece kendim olarak bu sektörde var olmaya karar vermek. 



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



HELİN Sıfır sahne tecrübesiyle, yalnızca hislerime ve güçlü provamıza güvenerek sahneye çıkmak… Bana ve performansıma inananların bir elin parmaklarını geçmediği bir arenada, sadece içgüdülerimle var olmak.&nbsp;



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



HELİN Korkuyu negatif bir his olarak ötekileştirmemeye çalışıyorum. Onunla başa çıkamadığım zaman, yerini değiştirip beni iten bir güç haline getiriyorum. Nitekim yolculuğuma duyduğum bu tutku dolu sevgi, bütün korkularımdan daha büyük.&nbsp;



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/HELIN_WEBLAYOUT_1.jpg" alt="" class="wp-image-71596" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_4250-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71595" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">HELİN wears a suit by Maison Margiela, Beymen, shirt by Beymen Club, tie by Network and shoes by Atelier Tacon Brooch by Begüm Khan.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



HELİN Kendimde dahi var olup olmadığını hiç bilmediğim karakterleri yakalamayı seviyorum. Hep aşina olduğum alanların dışında kalmayı, buna da kendimi bazen mecbur bırakmayı çok seviyorum. Okuduğumda ne yapacağımı kestiremedim her şeye bodoslama daldım. Şimdi paletimde onlarca renk var. 



DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



HELİN “Bütün deneyimlerim, hislerim ekseninde kendim olmaktan kaçmıyorum. Ve inan yaşamaktan hiç korkmuyorum.” 



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



HELİN Varlığıma ait olan her şeye sahip çıkmamı: Arzularım, tutkularım, inançlarım, doğup yaşadığım ülkem.. Bunların hepsinin beni içeren ve bana ait olduğunu biliyorum. Dönüp kaçmaya kalbim hiç müsaade etmiyor ve bazen bu cesaretin sonuçları özgürlüğüme vursa dahi; ben kalmak istiyorum, inanmayı seçiyorum. 



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



HELİN İleriye adım atarken ya da yeni bir istasyona yönelirken, o istasyonda bir şeylerin yolunda gitmeme ihtimali belirdiğinde kafamın içinden hep şu cümle geçiyor: “En kötü, yapamamış olursun.” Hayatta her alanda varlık gösterememeyi normalleştirmeye ve bunu kendi değerimle ilişkilendirmemeye çalışıyorum. Olmazsa olmaz. Ve bu, o kadar da kötü bir şey değil.&nbsp;



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_4292-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71598"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/HELIN_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71597"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Kendimde dahi var olup olmadığını hiç bilmediğim karakterleri yakalamayı seviyorum. Hep aşina olduğum alanların dışında kalmayı, buna da kendimi bazen “mecbur bırakmayı” çok seviyorum.”



-Helin Kandemir
</blockquote>



 



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



HELİN Evet, düşünüyorum. Bütün hikayem nereye gittiğimi bilmediğim bir zaman valizimi alıp çıkmamla başladı. Hala bazı yerlerde, bazı gerçeklikler beni sıkı sıkı tutsa da zamanı geldiğinde onlarla da vedalaşacağımı biliyorum. Acele etmiyorum, ama pes de etmiyorum. 



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



HELİN Tutku duymak. Yaptığın şeye dair, kimsenin hissedemediği kuvvetli bir tutku duymak… 



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



HELİN Bir kapının önünde kalbim küt küt atıyorsa, attığım ilk adım zaten sınırları aşmak oluyor. Hepimize yüklenmiş onlarca form, onlarca inanış var. Kültürlerimiz, ailelerimiz, alışkanlıklarımız… Bütün bunlar, bazı kapıların önünde nabzını boğazında hissetmene sebep oluyor. Ama sen, bütün o hislere rağmen adımını atıyorsun. Olup olmamasından bağımsız, o anda sınırlar eriyip gidiyor. 



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



HELİN Kendi hatalarımın sonuçlarını yaşamak başkalarının doğrularını yaşamaktan daha keyifli geldiği zaman. Ne yaparsam yapayım, nasıl bir karar alırsam alayım o kararı kendim almış almayı önemsiyorum çünkü o zaman onunla baş edebilme yeteneğim çok kuvvetli oluyor. Bazen, gerçekten de o zamanki senin bir bildiği oluyor.&nbsp;



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Helin Kandemir | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/61Gf4xjiU3Q?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Helin Kandemir Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Helin Kandemir

<h2 class="wp-block-heading">Yol boyunca biriktirdiğimiz yüzler sayesinde mi oluruz olduğumuz kişi? Yoksa alt-benliklerimizi, içimizde taşıdığımız parçalardan mı tanımlarız? Varlığımızın ne kadarı, doğduğumuz yere ait? Bazıları, özgür iradenin sadece bir yanılsama olduğunu söylüyor… ve buna karşı çıkmak bile sanki özgür bir seçim değil.</h2>



<h2 class="wp-block-heading">Bu oyunun hiçbir kuralı yok. Anastasiia, yolculuğunu risk alarak kendi özgün vizyonunu dünyaya taşıma cesaretine dayanan bir “kendini bırakış” olarak tanımlıyor. “Gerçek stilin doğduğu yer burası ve bunu kimse kopyalayamaz,” diyor. Belki de her şeyin sırrı burada saklıdır: kendi kaosunla bağ kurmayı öğrenmek… ta ki o kaos berraklığa dönüşene dek.</h2>



<h2 class="wp-block-heading">Peki kimlik arayışı ne zaman son bulur, ya da son bulabilir mi? Ve kim, gerçekten kendini bulduğunu iddia edebilir? Düşünmeye değer. </h2>



YANKI New York’ta hayatı tanımla. 



ANASTASIIA Kendime tam anlamıyla bir New Yorklu diyemem… İnsanlar bunun için en az on yıl gerektiğini söylüyor. Ama burada birkaç yıldır yaşıyorum ve bu şehrin bana neler kattığını, fotoğrafçı olarak beni nasıl şekillendirdiğini paylaşabilirim. 



Savaştan üç ay sonra geldim. İlk başta New York bir rüya gibiydi, dokunulmaz bir şey… Ama adımımı attığım anda bunun gerçek, yakın ve artık benim bir parçam olduğunu fark ettim. Bir anda, filmlerden izlediğim şeyleri artık yaşıyordum. Bu şehir zaman zaman bunaltıcı gelebiliyor; sanki fotoğraflanmamış hiçbir şey, denenmemiş hiçbir fikir kalmamış gibi. Ama önemli bir şey öğrendim: Kendine sadık kalır, üretmeye devam eder ve yaptığın şeye inanırsan, bir gün insanlar “Senin tarzını tanıyorum” diyor. İşte o an büyülü, bu kadar huzursuz ve kalabalık bir şehirde bile, kalbini takip edersen kendi sesinin duyulabileceğini gösteriyor. 



Benim için New Yorklu olmak, tüm çelişkileri ve enerjisiyle yaşamak ama yine de kendi yerini ve kendi insanlarını bulabilmek demek. 



YANKI New York’la ilgili ilk anılarını düşündüğünde, aklına hangi görüntüler veya hisler geliyor; bunlar fotoğraflarına da yansıyor mu? 



ANASTASIIA Başlarda beni en çok etkileyen şey, şehrin başlı başına kurulmuş bir film seti gibi hissettirmesiydi. Sokaklar, ışık, ritim… sanki bir filmin içinde yürüyorsun. Ve bazen, şanslıysan, tam önünde gerçek bir sinematik an yaşanıyor ve sen onu yakalıyorsun. 



Bu izlenimler fotoğrafçılığımı şekillendirdi. Burada çektiğin her kare, tek bir görüntü olmanın ötesine geçip izleyenin zihninde koca bir hikayeye dönüşme ihtimali taşıyor. Moda, belgesel ve hikaye anlatımının bu karışımı ise beni en çok heyecanlandıran şey. 



YANKI Yaşadığın şehir, görme ve üretme biçimini nasıl şekillendiriyor? Şehrin ritmi, çelişkileri ya da güzelliğinin hangi yönleri işlerinde en çok yer buluyor? 



ANASTASIIA New York, işlerime çok daha sinematografik bir kalite kattı ve beni daha büyük hikayeler anlatmaya itti. Bu şehrin ritmi seni hızlı ve net olmaya zorluyor. Dünyanın hiçbir yerinde burada olduğum kadar odaklanmış ve üretken hissetmiyorum&#8230; 



Burası, gençken ve kendi potansiyelini keşfederken yaşamak için en iyi şehir; çünkü New York senin pasif kalmana asla izin vermiyor. Hızlı ve doğru kararlar vermen gerekiyor ve bu yoğunluk seni sürekli ileri itiyor. Burada yaptığım çekimler de çoğu zaman o aynı enerjiyi taşıyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="855" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/11285R1-R01-025-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71573"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="854" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/0G7A9334-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71568"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="855" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/11285R1-R01-033-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71575"/></figure>
</div>
</div>



YANKI Sokak lezzetleri çoğu zaman şehre ait hafıza, ritüeller ve samimiyetle var olur. Neden özellikle bu yemeği seçtin? New York’un kültürü hakkında nasıl bir hikaye anlatıyor? 



ANASTASIIA New York’a ilk geldiğimde şöyle düşündüm: Bu şehirde her şey varsa, mutlaka Ukrayna mutfağı da olmalı. Gittiğim ilk yer, 70 yılı aşkın geçmişe sahip Veselka oldu. O yüzden varenyky seçmek çok doğaldı benim için. Hem en sevdiğim yemek, hem de kültürün en geleneksel tatlarından biri. En lezzetlisini büyükannem yapar… Çocukluğumdan beri “En sevdiğin yemek ne?” sorusunun cevabı hep o yemekti. 



Ülkeni bırakıp hayata başka bir yerde yeniden başladığında, yeni kültüre saygı duyarsın ama aynı zamanda sana “ev” duygusunu hatırlatan bir şeyler ararsın. Bu bağı kurmanın en güçlü ve duygusal yolu ise yemek. İşte bu yüzden varenyky benim için bu kadar değerli. New York’ta Ukrayna yemeklerini fotoğraflamak, kültürümü yanımda taşımanın, görünür kılmanın ve çevremdekilerle paylaşmanın bir yolu haline geldi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="854" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/0G7A9361-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71569"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="855" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/11285R2-R01-010-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71577"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="854" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/0G7A9596-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71571"/></figure>
</div>
</div>



YANKI Paylaşmak da bu kültürün büyük bir parçası. Yaratıcı dünyanı temsil etmesi için neden bu kişiyi seçtin? 



ANASTASIIA Projeyi ilk düşünmeye başladığımda Ukraynalı bir model bulmak istiyordum. Bu bana çok doğal geliyordu. Ama moda haftası dönemiydi ve herkes deli gibi yoğundu. Veronika çekime katılmayı kabul edince gerçekten çok heyecanlandım; yüz hatları bana çok Slav bir güzelliği çağrıştırmıştı. Sonra öğrendim ki ailesi Letonya’dan, kendisi New York doğumlu olmasına rağmen. Bir anda her şey yerine oturdu. Çünkü Doğu Avrupa kültürünü zaten anlayan ve değer veren biriyle çalışmak, benim için çok daha anlamlı kıldı projeyi. 



Benim için paylaşmanın özü buydu: Veronika sadece bir model değil, Ukraynalı kimliğimle New York arasındaki bir köprüye dönüştü. Onunla Ukrainian Village’da —tanıdıklıklarla çevrili bir ortamda— çekim yapmak, sanki evimi yeniden yaratmak gibiydi. Bu sadece bir görüntü meselesi değildi; hafızayı, aidiyeti ve kültürü, gerçekten taşıyabilecek biriyle paylaşmaktı. 



Veselka ve Strycha’daki çekim deneyimleri için özellikle minnettardım. Yemekler basitti; Ukrayna’da ve Slav ülkelerinde sevilen, benim içinse derin bir nostalji taşıyan tatlardı. Bu proje çok kişisel bir hal aldı. Uzun zamandır ilk kez kendimi gerçekten evimde gibi hissettim.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="866" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/autoportrait-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71578"/><figcaption class="wp-element-caption">Anastasiia Ukrayna&#8217;da doğdu, şimdi New York City&#8217;de yaşıyor. </figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
&#8220;Ülkeni bırakıp hayata başka bir yerde yeniden başladığında, yeni kültüre saygı duyarsın ama aynı zamanda sana “ev” duygusunu hatırlatan bir şeyler ararsın. Bu bağı kurmanın en güçlü ve duygusal yolu ise yemek.”



-Anastasiia Lisenko
</blockquote>
</div>
</div>



YANKI Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?



ANASTASIIA Kendimi hiçbir zaman cesur biri olarak görmemiştim, ama geriye dönüp bakınca öyle olduğumu fark ediyorum. Zhytomyr adlı küçük bir şehirde büyüdüm, sonra Kyiv’e, ardından New York’a taşındım. Her seferinde sıfırdan başladım ve her seferinde daha da güçlendim. Benim için konfor, artık ileri gitme zamanının geldiğini gösteren bir işaret. Eğer kendimi fazla güvende hissedersem, risk alma, deneme yapma ve yeni bir şey deneme zamanının geldiğini bilirim. Hayatta da sanatta da bu şekilde büyüyorum. 



YANKI Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekilleniyor?



ANASTASIIA Benim için sınırları zorlamak, kuralları yıkmakla ilgili değil; gerçekten neyin önemli olduğunu anlayana kadar iç sesini derinlemesine dinlemek ve sonra bunun peşinden gitme cesaretini göstermekle ilgili.



Hayatımdaki her büyük adım bu şekilde geldi: memleketimden ayrılmak, Kyiv’e taşınmak, ardından New York’a geçmek… Her adım rahatsız ediciydi, ama büyümeyi yaratan şey tam olarak buydu. İçindeki pusulaya güvenmeli, risk almalı ve kendi özgün vizyonunu dünyaya taşımalısın. Gerçek stilin doğduğu yer burası ve bunu kimse kopyalayamaz.



Interview &amp; Words by Duygu Bengi, Yankı Tan



Editorial Assistant Duru Ustaoğlu



Photography by Anastasiia Lisenko 



Muse Veronika Robina Grant

Food for Thought w/ Anastasiia Lisenko

Emerald Fennell’ın Uğultulu Tepeler’e yaklaşımında neredeyse muzip bir yan var. Bu, okulda incelediğiniz o rüzgarlı dönem draması değil; Andrea Arnold’ın peşine düştüğü o sert ve elementer uyarlama da değil. Fennell’ın Uğultulu Tepeleri, sinemalara duyusal çalkantı ve görsel ihtişamla örülü, yoğun biçimde stilize edilmiş bir anlatı olarak geliyor — gotik bir romantizmin yönetmenin kendine has, hafif alaycı süzgecinden kırılarak yeniden doğmuş hali.



Filmin merkezinde, klasik gotik atmosfer ile çağdaş bir duygu estetiğinin bilinçli çarpışması var. Fennell, fırtınalarla hırpalanmış Yorkshire bozkırlarını yalnızca bir mekan olarak değil, işitsel ve kromatik bir varlık olarak kuruyor: gökyüzü kızıl ve kömür tonlarına çürürken, rüzgar başlı başına bir karaktere dönüşüyor; daha tek bir kelime edilmeden önce bile toprağın özlemle kabardığını hissediyorsunuz. Bu, yapaylığını saklamayan bir prodüksiyon tasarımı — tam tersine onu kutlayan, romanın kasvetli coğrafyasını bir ihtişam tiyatrosuna dönüştüren bir yaklaşım.



Margot Robbie’nin Catherine’i ve Jacob Elordi’nin Heathcliff’i bu görsel şemanın atan kalbi. Geniş ve yer yer bilinçli biçimde abartılı fırça darbeleriyle çizilmiş figürler. Robbie’nin Cathy’si sık sık yakın plana alınırken, yüzündeki ifadeler doğallıktan ziyade kasıtlı bir performans hissi uyandıracak kadar uzun tutuluyor. Gotik olanı nostalji olarak değil, bir sahneleme biçimi olarak taşıyor — özgürleşmiş bir meydan okuma, zaman zaman melodramın sınırlarına taşan bir enerji. İkilinin arasındaki kimya elektrik yüklü, kimi anlarda vahşi; kamera da bundan geri durmuyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/2wh.jpg" alt="" class="wp-image-71549"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3wh.jpg" alt="" class="wp-image-71550"/></figure>
</div>
</div>



Bu yorumu özellikle çağdaş kılan şey, Fennell’ın romantizmin acı toplumsal eleştirisinden çok, erotik ve görsel yoğunluğuna yaslanması. Tutku burada kelimenin tam anlamıyla beden buluyor: yağmurla delinmiş gökyüzünün altında çarpışan bedenler, doygun kırmızılar ve ağır mavi tonlarla parlayan iç mekanlar — sanki bir Barok tablonun içindeymişsiniz gibi. Meşhur Wuthering Heights malikanesi ise rüzgarın dövdüğü sade bir çiftlik evi olmaktan çok, gölge ve alev ışığının şekillendirdiği dışavurumcu bir dekor hâline geliyor; her kare, canlanmış bir gotik natürmort gibi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2160" height="1215" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/1wh.jpg" alt="" class="wp-image-71551"/></figure>
</div>
</div>



Ancak herkes bu fırtınaya kapılmış değil. Bazı eleştirmenler için filmin gotik cazibesi iki ucu keskin bir kılıç: görsel olarak baş döndürücü, fakat anlatı açısından yüzeysel; romanın merkezindeki katmanlı psikolojik ve toplumsal şiddetin yerine atmosferi koyan bir tercih. Stilizasyonu ne kadar cezbedici olsa da, kimi zaman sürükleyici bir dünya kurmaktan ziyade, derin karakter bağlarını kurmadan ilerleyen bir “korse yırtan” ateşli rüya gibi okunabiliyor.



Bu, Fennell’ın Uğultulu Tepeler’inin iddiasız olduğu anlamına gelmiyor. Sadece odağını değiştiriyor: Brontë’nin tarihsel bağlamından uzaklaşıp arzunun ve yıkımın içgüdüsel aciliyetine yöneliyor. Ortaya çıkan sonuç yer yer dengesiz — aynı anda hem nefes kesici hem de şaşkınlık uyandırıcı — fakat görmezden gelinmesi imkansız. Ve belki de mesele tam olarak bu: yatıştırmak yerine provoke etmek, uyum sağlamak yerine huzursuz etmek.



Uyarlamaların çoğu zaman saygı sınırlarında güvenli kalmayı seçtiği bir sinema ortamında, Fennell’ın&nbsp;Uğultulu Tepeleri gösterişten çekinmiyor. Sizden romanı kalbinizden silmenizi istemiyor — bu versiyonu kendi karanlık kurallarıyla hissetmenizi talep ediyor.



Ve eğer bozkırdan ayrılmaya henüz hazır değilseniz, fırtınayı sürdürmek için hazırladığımız çalma listesi burada.



<figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-spotify wp-block-embed-spotify wp-embed-aspect-21-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe title="Spotify Embed: Wuthering Heights" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/3CFlquUsrE5P4ATzbLSoyH?si=IldpcN5xRkOSOZP9DzjUsQ&amp;utm_source=oembed"></iframe>
</div></figure>

Emerald Fennell’s Gothic Fever Dream: Wuthering Heights

Cesur. Kendine ait. Wild and untamed, ama asla şıklığından ödün vermiyor. Saint Laurent’in zihnimize kazıdığı figür bu. Görsel dili bu denli güçlü olan bir moda evi, tasarımlarını bir giysinin ötesine taşıyıp onlara bir aura kazandırır. Zamandan bağımsız bir atmosfer, kimlik yaratır. 



Bir moda evi yalnızca kıyafet üretmemeli, bir kimlik yaratırsa kendini gerçekleştirmiş olur. Toplumsal şuurun zihinde yaşamaya devam eden bir kimlik. Tıpkı Saint Laurent’in yaptığı gibi: Artık yalnızca bir moda evi olarak değil kendi ayakları üzerinde duran bir insan figürü yaratmayı başaran bir isim, kimlik, duygu, atmosfer&#8230;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Sarah-Isaksen⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLa.jpeg" alt="" class="wp-image-71535"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Agel-Akol⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLauren.jpeg" alt="" class="wp-image-71532"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Sarah-Isaksen⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLa-3.jpeg" alt="" class="wp-image-71534"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Summer-26⁣by-Anthony-Vaccarello⁣⁣Agel-Akol⁣⁣Photographed-by-Glen-Luchford⁣⁣YSL-YvesSaintLauren-2.jpeg" alt="" class="wp-image-71531"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



Saint Laurent hiçbir zaman stereotiplere dayanmadı. Kendi iç mantığına, kendi psikolojisine sahip oldu. Arketipleri takip etmez. Onları yaratır. Onu arzu edilir kılan şey yalnızca mirası ya da birlikte çalıştığı başarılı isimler değil, yalnızca kendisine ait olan bir figür inşa edebilme yeteneğidir. Onay aramayan. Kendini açıklamayan. Yalnızca var olan bir figür.



Ve belki de o figür bir anda ortaya çıkmadı. Zamanla oluştu. Silüet silüet. Çizgi çizgi. Çünkü Saint Laurent hiçbir zaman nötr değildir. Her form bir niyet taşır. Her kesim bir duruş önerir. Zamanla bu keskin omuzlar, uzayan çizgiler ve ödün vermeyen formlar bir gardıroptan fazlasını yarattı. Bir varlık yarattı. Mesafeli. Kontrollü. Dokunulmaz.



Bu aura, uzun zamandır Purple Magazine gibi yayınların objektifinde kendine yer buluyor. Saint Laurent’i bir trend üreticisi olarak değil, bir görsel otorite olarak ele alan bir bakışla. Cesur renk kullanımı, abartılı hacimler ve neredeyse duygusuz bir mesafe, markanın özünde var olmaya devam ediyor. Summer 2026 için Inez &amp; Vinoodh’un Purple Magazine için gerçekleştirdiği editorial, bu dili hareket halinde yakalıyor. Doygun morlar, sert kırmızılar ve heykelsi formlar Paris’in durağanlığına müdahale ediyor. Kumaş bedeni süslemiyor. Onu tanımlıyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/PURPLE-45-—-THE-NEW-GLAMOUR-ISSUE-is-out-now.The-Saint-Laurent-@ysl-by-Anthony-Vaccarello-Summe-2.jpg" alt="" class="wp-image-71537" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/PURPLE-45-—-THE-NEW-GLAMOUR-ISSUE-is-out-now.The-Saint-Laurent-@ysl-by-Anthony-Vaccarello-Summe-3.jpg" alt="" class="wp-image-71538" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="720" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/PURPLE-45-—-THE-NEW-GLAMOUR-ISSUE-is-out-now.The-Saint-Laurent-@ysl-by-Anthony-Vaccarello-Summe-4.jpg" alt="" class="wp-image-71539" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Anthony Vaccarello ile bu figür daha da keskinleşti. Summer 2026 koleksiyonu, markanın hafızasına kazınmış kodları yeniden çağırıyor. Güçlü omuzlar, uzayan silüetler, bedenin varlığını inkâr etmeyen ama onu asla teslim etmeyen formlar. Her şey kontrollü. Her şey bilinçli.



Kampanya ise açıklamayı reddediyor. Açıklamak yerine gözlemliyor. Bir performans sunmuyor. Bir davette bulunmuyor. O yalnızca var. Çünkü Saint Laurent hiçbir zaman bir kadını giydirmekle ilgili olmadı. Onu tanımlamakla ilgiliydi. Ve Summer 2026 ile Anthony Vaccarello yeni bir figür yaratmıyor. Onun zaten her zaman orada olduğunu hatırlatıyor

The Aura of Saint Laurent

Sosyal medyada beş dakika geçirin, karşınıza mutlaka çıkar: kötü davranışları açıklayan burç meme’leri, “evren sana işaret gönderiyor” temalı viral paylaşımlar, kişilik özelliklerinin doğum haritalarına ya da tekrar eden sayılara bağlanması. Astroloji, manifestasyon ipuçları ya da kozmik “kırmızı bayraklar” fark etmez; işaretler her yerde ve insanlar buna takıntılı. Bu takıntı yeni değil ama bugün çok daha gürültülü. Ve yıldızlardan ya da sembollerden çok, bizi anlatıyor.



 Özünde işaretlere olan bu düşkünlük, kaotik hissedilen bir dünyada anlam arayışı. Modern hayat belirsiz. Kariyerler istikrarsız. İlişkiler karmaşık. Geleceğin kırılgan hissettirmesi şaşırtıcı değil. İşaretler rahatlatıcı bir anlatı sunuyor. Her şeyin bir nedeni olduğunu, karmaşanın çözülebileceğini, rastlantıların aslında gizli bir rehberlik olduğunu ima ediyorlar. Hayat bunaltıcı geldiğinde, işaretlere inanmak onu okunabilir kılıyor.



 İşaretler aynı zamanda sorumluluğu da dışsallaştırıyor. Merkür retrosundaysa belki o tartışma tamamen senin suçun değildir. Bir karar vermeden önce 11:11’i gördüysen, belki “olması gerekiyordur.” Olan biteni işaret olarak yorumlamak, seçimin yarattığı kaygıyı yumuşatır. Kararlar kaderle flört eder hale gelir; tamamen bize ait olmaktan çıkar. Bu rahatlatıcı olabilir ama aynı zamanda hesap vermekten kaçmanın da bir yoluna dönüşebilir. Sosyal medya bu eğilimin üzerine adeta benzin döküyor. 



Algoritmalar, içgörü gibi paketlenmiş kesinliği ödüllendiriyor: “Bunu görüyorsan, bu bir işaret.” Binlerce kişi aynı “işareti” beğenip paylaştığında, kolektif bir doğrulama yanılsaması oluşuyor. Herkes görüyorsa, gerçek olmalı, değil mi?



 Bir de kimlik meselesi var. İşaretler, kalabalık dijital dünyada insanların kendilerini hızlıca açıklamasına yardımcı oluyor. “Akrebim” ya da “manifestor’ım” demek, karmaşıklığın kestirme yolu haline geliyor. Travmaları, değerleri ya da çelişkileri açmaktan daha kolay. Etiketler, kırılganlık olmadan aidiyet; çaba harcamadan açıklama sunuyor.



 Bunların hiçbiri işaretlerin başlı başına kötü olduğu anlamına gelmiyor. Sembolizm, mitoloji ve örüntü arayışı insan doğasının bir parçası. Oyunlu, düşündürücü, hatta terapötik olabilirler. Sorun, işaretlerin düşünmeyi tetiklemek yerine onun yerini aldığı noktada başlıyor. Her şey bir mesaj değil. Bazen kötü bir gün sadece kötü bir gündür. Bazen bir tesadüf, sadece tesadüftür. Belki de çağımızın asıl işareti yıldızlarda değil, güvenceye duyduğumuz açlıkta saklı. Evrenin bize geleceği söylemesini istemiyoruz; iyi olacağımızı söylemesini istiyoruz.

Our Obsession with Signs

Hepimizin ellerinin istemsizce uzandığı bir kıyafet parçası veya bir aksesuar vardır. Onu bir tür kurtarıcı olarak görürüz, bir sığınak. Hiç düşünmeden tekrar tekrar giyer, kombinlerimizin ayrılmaz bir parçası haline getiririz. Hatta onun varyasyonlarının peşine düşeriz. Çünkü o parçayı giymek, takmak ya da kullanmak, sadece yüzeysel bir şekilde stilimizi yansıtmaz: Bu dünyada nasıl var olmak istediğimizin de bir uzantısını taşıyormuşuz gibi hissettirir.



Ve bazen o parça, konvansiyonel olarak arzu edilen bir item değildir. Belki hiçbir zaman modada yerini bulamamış, kimsenin ‘cool’ olarak tanımlamadığı bir üründür. Yine de sizi iyi hissettirmekte asla başarısız olmaz. Bu yüzden onu giydiğinizde kendinizi cool hissedersiniz. Onu sahiplenirsiniz, tekrar tekrar kullanırsınız ve sanki sizin bir uzantınızmış gibi taşırsınız. Ve bir noktada, onu cool yapan siz olursunuz. Bu, bir başka mikro-trendi benimseyip onun karakterinizi yansıttığına kendinizi inandırmaktan çok daha değerli değil mi? 



Kurt Cobain’in o ikonik güneş gözlükleriyle yaptığı şey de tam olarak buydu.



Saç rengi değişti, kıyafetleri değişti, gözlüklerinin renkleri değişti. Ama o oval, ‘goggle’ formundaki çerçeve hep aynı kaldı. Cobain, başkalarını etkilemek için giyinen biri değildi. Çünkü başkalarının ne düşündüğüyle gerçekten ilgilenmiyordu. Aynı içgüdü, müziğini ve sanatını da şekillendirdi. Yine de stili bir ifade biçimine dönüştü, bilinçli bir şekilde olmasa bile. Bu gözlükler, onun ait olamama hissinin sessiz bir uzantısı haline geldi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="328" height="328" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/a385b6f9a44a3211de2c52b28e42c4cf-1.jpg" alt="" class="wp-image-71492"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="623" height="623" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/d3df80b26dd3e02bf63140fef36443f8-1.jpg" alt="" class="wp-image-71491"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="806" height="806" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/b42a7bfd379b22a40fbfb59369fc248a-1.jpg" alt="" class="wp-image-71490"/></figure>
</div>
</div>



Onun hakkında bildiklerime günlüklerini okumaktan, biyografilerini incelemekten, röportajlarını izlemekten ve on yıldır şarkılarını neredeyse bir ritüel gibi dinlemekten yola çıkarak, giydiği şeyleri bir duruş sergilemek ya da bir mesaj vermek amacıyla seçtiğini düşünmüyorum. Seçimleri sezgiseldi. Bu yüzden bilinçli olarak bir imaj inşa etmiyor olsa da, içgüdüleri zaten bir imaj ortaya koyuyordu. Bu gözlükler içten pazarlıklı bir sembol değil, Kurt Cobain’in gerçek hislerini taşıyan bir parçaydı.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="554" height="738" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/8e949fbf9409d2f130e31f30d32a374d-1.jpg" alt="" class="wp-image-71501" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="736" height="900" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/tumblr_n3ia2qoejt1qbatq8o1_1280.jpg" alt="" class="wp-image-71471" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Ve ironik bir şekilde, stili bugün hala müzik tarihindeki en tanınabilir silüetlerden biri. Umursamamış olabilir ama o kayıtsızlık, başlı başına bir imzaya dönüştü. Onu düşündüğümüzde yalnızca müziğini değil, kombinlerini de hatırlarız: sonradan “depression cardigans” olarak anılacak mohair hırkalar, yıpranmış siyah Converse’ler, Hi, How Are You tişörtü, 1993 MTV VMAs’teki çizgili uzun kollu üst, Heart-Shaped Box klibinde giydiği parlak gümüş ceketi, hatta Courtney Love ile pijama giyerek evlenmiş olmaları&#8230; Bunlar yalnızca bir stilin parçaları değil, bir varoluşun izleri&#8230;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="426" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/kurt-cobain-and-courtney-love-wedding-february-24-1992-v0-dheyk2ceactc1.jpg" alt="" class="wp-image-71480" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="474" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/kurt-cobain-and-courtney-love-wedding-february-24-1992-v0-3pqj8rbeactc1.jpg" alt="" class="wp-image-71481" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Ayrıca stilini benzersiz kılan şey, sadece parçaların kendisi değildi. Bu gözlükler ondan önce de vardı. Converse vardı. Mohair hırkalar vardı. Pijamalar vardı. Ama onları giyme biçimi, bu parçaları ondan ayrı düşünülemez hale getirdi. Bir tür ait olamama hissi. Sessiz bir reddediş. İnce bir kayıtsızlık. Ve bir noktadan sonra, bu sıradan nesneler onun silüetinin bir parçasına dönüştü.



Kıyafetleri onu tanımladı. Oysa kendini bilinçli olarak kıyafetleri aracılığıyla tanımlamaya çalışmamıştı. Hiçbir zaman bir kostüm olmadılar. Varoluşunun doğal uzantılarıydılar. Belki de alien formundaki o çerçeveleri tekrar tekrar takmasının nedeni, onların da bulunduğu yere ait görünmemesiydi. Bu gözlükler yalnızca yüzünü değil, mesafesini de çerçeveledi. Yabancılaşmasını. İronisini. Belki de herkesin bildiği o “cool rock yıldızı” figürüne tam anlamıyla dönüşmeyi sessizce reddetmenin bir yoluydu.



Ki bu da ironik. Çünkü ne giyerse giysin, o alışılmadık formdaki gözlükler bile onu gülünçleştirmedi. Aksine, kimliğinin bir uzantısına dönüştü. Ve bir parçayı giymekle onu bir statement’a dönüştürmek arasındaki fark tam olarak da bu değil mi?

Kurt Cobain & His Alien Sunglasses

<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Bazı insanlar için cesaret, bir anlık parıltı değil; mesleği seçme gerekçesi kadar temel bir kas. Selin Şekerci ile yollarınız kesiştiğinde duyguların ne kadar da somut olabileceğini görüyorsunuz. Soyut ve somut kavramlar arasındaki çizgiler ortadan kalkıyor. Hayat kendini daha derin bir yerden gösteriyor. Ben de yıllar içerisinde derinleşen yolculuğumuzda tam olarak böyle bir yerdeyim. Kaçmak istediğin yerde arkandan iten o görünmez el, “Yine de dene,” der ya; Selin de duygularını tam olarak böyle bir yerden yönetiyor. Ve oyunculuğunu sanatın çok sesli ruhuna teslim ediyor. Selin, cesaretini gürültülü kahramanlıklardan değil; kırılmayı, utanmayı, duraksamayı göze alıp yine de sahneye dönmekten ibaret olduğunu hatırlatıyor. Çünkü yaratıcı işler çoğu zaman tek bir cümleye sıkışıyor: “Ben buradayım — duy beni.”</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



 SELİN Cesur olmak, bu mesleği seçme sebebimi ifade ediyor aslında. Kendimi ifade etmeye başladığımdan beri sanatın bir dalıyla ilgileneceğimi biliyordum. Belki müzik belki dans… Hepsinin hemhal oyunculuğa götürdü beni hayat.



Sanata bir kez adımınızı attıysanız, cesaret en önemli anahtarınız oluyor. Belki de Selin’in cesaret edemeyeceği uçsuz bucaksız yolculuklara düşünmeden adım atabilmesini sağlıyor, o cesur hal. Korkup kaçmaya yeltendiğimde arkamdan güvenle iten bir el gibi… Cesur değilsen yaratmak da mümkün olmuyor, biricik olup kalıpları yıkmak da…



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın?



 SELİN Ben çocukluğumdan beri kendimi yazarak ifade edebiliyorum ama yazdıklarımı okutabilir miyim? Hayır. Pandemiydi. Hepimiz kendi kutularımıza , kendi dünyamıza , kendi kafamızın içine sıkışmıştık. Sonra bir yazı dizgisi için benim de ya zmam istendi. Kalbim patlayarak heyecandan korkudan ölerek başladım yazmaya ve o zaman filtresiz bir şekilde akıt tım içimi… Aşkımı da acımı da . İşte o yanımla gurur duyarım hep ‘Hadi bi’ cesaret!’ diyerek kendimi saklamadan kapılarımı açabildiğim için. Sadece bu değil, yaptığım işte de sezgisel hareket ederim ben. Kuralları unutuveriyorum perde açıldığında… Ya da “3 -2-1 oyun” dendiğinde siliniyor her şey…



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?



 SELİN Aslında dediğim gibi, o korku beni sanata itti. Hatta korkusuz olmak için yanıp tutuşan ve yeri geldiğinde gözü kara olan Selin; her filtre koyma çabamı, yaratma arzumla o görünmez perdeleri parçaladı. İşimi naçizane iyi yapabiliyorsam, budur aslında sebebi.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BM_WEBLAYOUT_SELIN_01.jpg" alt="" class="wp-image-71458" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0634-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71459" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">SELİN wears a double-breasted jacket by Sandro, pleated pants by Jil Sander, Beymen, shirt by Kkoncept and shoes by Camper.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?



 SELİN Ben içime sinmeden bir şey yapamam. Bazen çok uzun aralar veririm, unuttururum kendimi… Bu benim mesleğimde riskli bir karar olsa da, yıllar içinde Selin’in duruşunu belirledi.



DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi?



 SELİN Sessiz kalanların kalbinden konuşan bir şey olurdu. Çünkü bence yaratıcı işler tam olarak o; ‘Ben buradayım, duy beni!’ diyen kalplerin sesi. Kırılmaktan korkmadan utanmadan hissetmeyi hatırlatmak istiyorum ben… Çünkü en güzel yer, orası. Gerçi bazen orası biraz acıtır ama güzel bir acıdır o, tadı damakta kalır.



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



SELİN Dünya sessiz olduğunda cesaret bana genelde şey diyor: ‘Hadi Selin, şimdi saçmalamanın tam zamanı!’ Saçmalamaktan korkmak beni susturur ama ben ne zaman bir şeyden korksam, hep en güzel şeyler oradan çıkar. Bilemiyorum… Galiba cesaret biraz delilikle, biraz da kalple besleniyor.



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? SELİN Korku! Bilinmezlik en büyük anksiyete sebebidir. Duramam orada, öyle korkarım ki kaçmak için hareket ederim. Oradan kurtulmaktır en büyük motivasyonum. Bir bakmışım yoldayım.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BM_WEBLAYOUT_SELIN_02.jpg" alt="" class="wp-image-71462"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0628-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71460"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
&#8220;Eskiden kolayca yaptığım bir şeydi sınırları zorlamak.&nbsp; Yaş aldıkça otokontrol mü dersiniz söylemlerde otosansür mü bilmem, belki de tecrübe… Şimdi daha sakin ve kontrollü yaklaşıyorum hayatta. Sanırım yetişkinlik bu.&#8221;



-Selin Şekerci
</blockquote>



 



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?



SELİN Eskiden kolayca yaptığım bir şeydi sınırları zorlamak. Yaş aldıkça otokontrol mü dersiniz söylemlerde otosansür mü bilmem — belki de tecrübe… Şimdi daha sakin ve kontrollü yaklaşıyorum hayatta. Sanırım yetişkinlik bu.



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?



SELİN Bazen. Düşündüğümde sıralayabilirim bir sürü ama cesaretimin kocamanlığı içimde büyürken deneyimlerlerim beni durmaya zorlar. O araf beni bazen cesaretsiz kılar. Bir süre sonra, öyle sıkışırım ki orada… Sonunda cesaret gerektiren bir adım atarken bulurum kendimi.



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?



SELİN Ben hala oradayım. Sadece bunu yaptığımı fark edebilir hale geldim. Az kaldı ama hissediyorum. Kendime saf şefkat duymaya minicik bir an kaldı.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Selin Şekerci | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/xEcR-GnlnYw?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Selin Şekerci Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Selin Şekerci

<h2 class="wp-block-heading">Kimlik, tıpkı persona gibi, sürekli hareket halinde, çok sesli. Merak için de biraz yer açınca işler leziz bir şekilde karmaşıklaşıyor. Kim olacağını seçmek, ne giyeceğini seçmekten o kadar da farklı değil; asıl özgünlük, zevkine inanmakta. Kusurlu, analog, olduğu gibi. </h2>



<h2 class="wp-block-heading">Nostalji, en insani bağımlılık; parlak ve vintage dokularda kurdelelerle sarılı, uyanmaya kıyamadığın bir gündüz düşü misali… Pam görüntülerle düşündüğünü söylüyor ve kendi arşivinden hikayelerle bizi karşılıyor. Geçmişin kıyafetleri üzerinde, şimdinin rolünü oynuyor. Gerçekliğin her yerinde gerçeküstünü bulabiliyoruz, çılgınca değil mi?</h2>



YANKI Pam Nasr kendi kelimeleriyle kimdir?



PAM New York’ta yaşayan Lübnanlı bir film yönetmeniyim.&nbsp;



YANKI Kendin olmaktan en çok keyif duyduğun şey ne?&nbsp;



PAM Bu bir aslan burcuna asla sorulmaması gereken bir soru!



YANKI Dubai’de, Beyrut’ta, Londra’da ve New York’ta yaşadın. Bu farklı şehirler senin görsel diline ve kişiliğine nasıl yansıdı?&nbsp;



PAM Her şehri hayatımın ayrı bir bölümü olarak görüyorum. Dubai, çocukluk evim — beni köklendiren, aile ve dostluk değerlerini içselleştirmemi sağlayan yer. Bu değerler hem hayatımın temeli oldu hem de filmlerimdeki ana temalar olarak kalmaya devam ediyor. Londra’da dünyaya ve yaptığım işe duyduğum merakı keşfettim. Stil eğitimi aldığım, kendime denemeler yapma özgürlüğünü tanıdığım ve yaratıcı dilimi şekillendirdiğim yerdi. Beyrut benim için bir dönüm noktası oldu. Çocukluğumda sayısız tatilimi orada geçirmiştim ama üniversiteden sonra ilk kez Beyrut’ta yaşamak, köklerimle daha derin bir bağ kurmamı ve ilerleyeceğim yönü daha net görmemi sağladı. Sinemanın beni çağırdığını orada fark ettim, bu da beni New York’a taşıdı. 2017’de burada yönetmenlik üzerine yüksek lisans yaptım ve bir daha ayrılmadım. New York’ta yeterince uzun süre kalırsan, birçok farklı hayat yaşarsın. Ama değişmeyen tek bir şey var: bu şehir kendini ifade etmeyi ödüllendiriyor. Bu da benim için her zaman bir sabit nokta oldu.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="1349" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Adsiz-tasarim-19.png" alt="" class="wp-image-71424"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="1349" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Adsiz-tasarim-17.png" alt="" class="wp-image-71418"/></figure>
</div>
</div>



YANKI Sence evin sen neredeysen orada mı, yoksa kalbinin olduğu yerde mi?



PAM İkisi de. Ev kavramı bir his, zamana göre değişiyor ve bir mekanla tanımlanamıyor.&nbsp;



YANKI Görsel diline ya da hikaye anlatımına sızan belirli anılar veya kültürel unsurlar var mı? Yoksa bu, her zaman orada olan daha temel bir parça mı?



PAM İlk anılarımdan biri, sekiz yaşındayken ailemle çıktığım bir gemi yolculuğundan kalma. Üst güvertede, jakuzide oturan bir kadın vardı, bikinisiyle uyum sağlasın diye kırmızı oje sürüyordu. Tırnakları uzun ve ovaldi. Oje sürmesi bitince kollarını jakuzi kenarına koydu. Yeni sürülmüş oje suyun yüzeyine hafifçe değdi. Tırnaklarından damlalar akarken şunu düşündüğümü hatırlıyorum: “Damlalar kırmızı değil!” Tamamen büyülenmiştim. O kadının çok korkusuz olduğunu düşünmüştüm, o an benim için bir filmdi adeta.&nbsp;



YANKI Konfor alanları hakkında ne düşünüyorsun?



PAM Onlara sahip olmak gerekli. Ama bir başka gereklilik de konfor alanlarını arada bir zorlamak, ki davranışların bir kısır döngüde sıkışıp kalmasın.&nbsp;



YANKI Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?&nbsp;



PAM Bu benim için oldukça katmanlı bir soru; ama evet, cesurum diyebilirim.



YANKI Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?&nbsp;



PAM Kavramsallaştırma, sorun çözme ve hayata geçirme yetisi.



YANKI Yaratıcılıkla olan ilişkin nasıl şekillendi? Sence yaratıcılık bir yaşam biçimi mi yoksa bir karakter özelliği mi?&nbsp;



PAM Merakım ve üretme heyecanım sayesinde şekillendi diyebilirim. Yaratıcılığın, farklı biçimlerde hepimizin içinde var olduğuna inanıyorum; ama aynı zamanda bizim de katılımımızı talep ediyor. Pandemi döneminde, bilinçli olarak ondan uzaklaştığım bir süreç yaşadım. Yaptığım işle dünyayı kurtarmadığımı hissediyor, bu yüzden onu anlamlandırmakta zorlanıyordum. Bu bakış açısını aşmak zaman aldı. Aşabildiğimdeyse yaratıcılığımın eskisi gibi doğal akıp gitmediğini fark ettim. Uzun süre uykudaydı, onu yeniden beslemem gerekti. Bu deneyim bana şunu öğretti: yaratıcılıkla istikrarlı bir ilişki kurmak çok önemli. Onu beslemek, yenilemek gerekiyor ki gelişmeye ve dönüşmeye devam etsin.



YANKI Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?



PAM Özgün olmak ve fazla düşünmemek arasında bir karışım.&nbsp;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="8534" height="5621" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ClamsCasino_yatay-1.jpg" alt="" class="wp-image-71421"/><figcaption class="wp-element-caption">Stills from Clams Casino (2018) </figcaption></figure>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
&#8220;New York’ta yeterince uzun süre kalırsan, birçok farklı hayat yaşarsın. Ama değişmeyen tek bir şey var: bu şehir kendini ifade etmeyi ödüllendiriyor.&#8221;



-Pam Nasr 
</blockquote>
</div>
</div>



YANKI Kariyerin için tanımlayıcı olan spesifik bir an veya eser var mı? 



PAM İlk kısa filmim, Clams Casino (2018). Kendi kendine yaratacağı dünyayı hiç tahmin etmemiştim; benim için birçok kapı açtı. Bugün yaptığım işlere hala yön veriyor çünkü tamamen içgüdülerimle ve mutlak bir eminlikle yapmıştım — sık sık geri dönüp baktığım bir iş. Sevdiğim her şeyi barındırıyor içinde; aile, moda ve mizah.&nbsp;



YANKI Bir önceki röportajlarında işlerini “gerçekçi sürrealizm” olarak tanımlamıştın. Hala öyle hissediyor musun? Bu yaklaşım nasıl senin imzan haline geldi?



PAM Hayatın kendisinin zaten sürreal olduğunu düşünmüşümdür. Benim işlerimde mesele, bunun gündelik yaşamda zaten nasıl var olduğuna dikkat etmek ve sonra bunu kendi görsel dilime aktarmakla ilgili. Benim amacım o gerilimi yakalamakta; gerçeği alıp temellendirirken, içindeki tuhaflığın ya da güzelliğin görünmesine izin vermekte. “Gerçekçi sürrealizm” ifadesi, o içgüdüyü adlandırma biçimim haline geldi ve zamanla kendiliğinden imzam haline geldi.



YANKI Bugünün gençlik kültürü kendi kendini şekillendiren, son derece bağımsız bir yapıya sahip. Z kuşağının kolektif yaratıcılığının hem senin üretimine hem de genel olarak sektöre nasıl yön verdiğini düşünüyorsun?



PAM Üretim biçimlerinde bir doğrudanlık, tüm o ham denemeleri “yayınlama” cesaretlerinde ise bir korkusuzluk var. O enerji, kafamın içinden biraz daha çıkmama yardımcı oldu.



YANKI Moda alanında başlamış biri olarak, stil ve tasarım geçmişin sinema yapımını nasıl etkiledi?



PAM Olabilecek her şekilde. Bence, sinema sanatı modasız var olamaz. Duyguyu görüp hissedebileceğin bir şeye dönüştürüyor moda, ki bu da yaratım sürecimin merkezi. Fotoğrafik bir hafızam var; bu yüzden doğal olarak imgelerle düşünürüm. Ve her zaman izleyicide iz bırakan, güçlü görsel kareler üzerine kurulu filmler yaratmaya çalışıyorum.



YANKI 1970’ler ve 1980’lerin estetiğine bir sempati duyduğunu söylemiştin. Bu dönemlerin, sanatında ve tarzında seni kendine çeken tarafı ne?



PAM Parlak, cüretkar, disko, drama!



YANKI Son olarak, genç yaratıcılara ve bu yola ilk baş koyduğundaki genç haline nasıl bir tavsiye verirdin?



PAM Birlikte yaratabileceğin bir, iki arkadaşın olsun. Kendini çok ciddiye alma ve her zaman eğlence için bir alan bırak; bu sayede zihnin açık kalıyor.&nbsp;



Talent Pam Nasr Interview by Yankı Tan Photography by Prod Antzoulis 



<blockquote class="wp-block-quote alignright is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">

</blockquote>

imperfect, analog, as is.

Aşk bizi hayata bağlayan en büyük güç. İki kişi arasına indirgenen bir duygu değil; bizi güçlendiren, tutkumuzu tetikleyen, kendimizi her seferinde yeniden tanımamızı sağlayan ve hayatın her alanıyla bağ kuran bir benlik hali. Anlarla, anılarla bizi ele geçiren bir duygu.



Bu duyguyu kutladığımız bir gecedeyiz. Aşkla bağlı olduğumuz dostlarımızı uzun bir masa etrafında, yine aşktan ilhamla üretilen bir koku eşliğinde bir araya getirdik. “Notes of Love”, sadece hafızada değil duyularda da aşkı kutluyor. Atelier Rebul’un dünyaca ünlü parfümerleri tarafından yaratılan Artizan ailesinin bu özel üyesi, aşkı kutlamak için kusursuz bir eşlikçi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-12-1.jpg" alt="" class="wp-image-71402" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-16.jpg" alt="" class="wp-image-71405" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-17.jpg" alt="" class="wp-image-71406" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Aşkın kokusu, uzun bir masa etrafında dostlarını topladığında anları anıya dönüştürüyor.



Elixir Extrait No. 4, bileklere ve yakalara usulca yerleşerek hafızalara kazındı. Aşk yüksek sesle değil, daha derin bir tonda karıştı sohbetlere.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-08-1.jpg" alt="" class="wp-image-71400" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-17-1.jpg" alt="" class="wp-image-71408" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-06-2.jpg" alt="" class="wp-image-71409" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Aşk tanımlanmadı. Hissedildi. Şaşalı değil, iz bırakan bir duyguydu o gece; tıpkı koku gibi.



Çünkü anları anıya dönüştüren her detayın bir kokusu vardır. Ve o kokular, tıpkı aşk gibi, hayatın içinde hiç beklemediğiniz bir anda yeniden karşınıza çıkar.



<blockquote class="wp-block-quote has-text-align-left alignleft is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<a href="https://www.instagram.com/explore/tags/notesoflove/">#NotesofLove</a>&nbsp;by&nbsp;<a href="https://www.instagram.com/basedistanbul/">@basedistanbul</a>&nbsp;x <a href="https://www.instagram.com/atelierrebul/">@atelierrebul</a> at&nbsp;<a href="https://www.instagram.com/tersaneistanbul/">@tersaneistanbul</a><a href="https://www.instagram.com/explore/tags/gowdenclub/">#GowdenClub</a> <a href="https://www.instagram.com/explore/tags/basedistanbul/">#basedistanbul</a>&nbsp;loves&nbsp;<a href="https://www.instagram.com/atelierrebul/">@atelierrebul</a>
</blockquote>

Notes of Love

<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Sene 2019, herkes influencer olma yolunda hızla ilerliyor bense bu uğurda en çok çalışan kadınlardan biriyle “influencer olma sanatı” üzerinden ironilerle dolu bir video hazırlıyorum. O günden beri kaç projede yan yana geldiğimizi hatırlamıyorum ama her projesine moodlarla hazırlanan bu işe bu denli kafa yoran çok az kişiyi biliyorum. Duygu Özaslan, olduğu yere vizyonu ve çalışma tutkusu ile gelenlerden. Onun için cesaret, gürültülü bir iddia değil; dünya sustuğunda duyulan iç titreşim. Bitişlerin ve başlangıçların arasındaki o ince çizgide, belirsizliğin içinden adım atabilmeyi; kendine ait olanı açmayı seçmenin ağırlığını da hafifliğini de taşıyor. Duygu için korkular bir duvar değil bir tetikleyici güç; “Bir şeyden korkmuyorsak yeterince istemiyoruzdur,” diyor. Cesaret, varoluş biçiminiz olduğunda dünyanız değişmeye başlıyor.</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



DUYGU Her şey durulduğunda ve iç sesimi gerçekten duyabildiğimde neyin doğru neyin yanlış olduğunu hissedebiliyorum. Zor kararlar, bitişler ve başlangıçlar şekil almaya başlıyor ve ben o adımı atabildiğimde kendimi çok cesur hissediyorum. Sıradanlıktan ve durağanlıktan uzak, yeni bir nefes gibi geliyor bana. Cesareti sanırım en çok değişime ayak uydurmakla hatta değişim için adım atmakla tanımlıyorum.



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



DUYGU Özel alanımı ve iç dünyamı sarıp sarmalayarak koruyan biri olarak; kendimi —gerçekten içimden gelerek — açmak. Kusurlarımı, hatalarımı, başımdan geçenleri, belki hiç de paylaşmak istemediklerimi, kendi seçimimle, bir kişinin hayatına dokunabilirim motivasyonuyla ortaya koymak. Bunu yapabildiğim her paylaşımımda kendimle gurur duyuyorum.



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



DUYGU Heyecan duyduğumuz her şeyde biraz korku vardır gibi geliyor bana. İçindeki o korku ve belki endişeyle korkusuzca konuşmak, yaratmak. İnsanların ne düşüneceğine hem kafa yormak hem de fütursuzca ve umursamazca istediğini yapmak. Söylemeye çalıştığım şey korkuyla hareket etmek değil, onu bir ateşleyici olarak kullanmak aslında. Hem korkunun da verdiği güzel bir adrenalin var bence. Bir şeyden korkmuyorsak yeterince istemiyoruzdur.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_2585-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71371" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5625" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/DUYGU_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71370" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">DUYGU wears a shirt by Beymen Club, skirt by Alexander Wang, tie by&nbsp;Network, boots by Prev&nbsp;and an earcuff by&nbsp;Saudade Jewelry.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



DUYGU Şu anda üzerinde çalıştığım, beni konfor alanımdan çıkaracak, şimdilik biraz zamanı olan yeni bir şeyler var. Gerçekleştirirsem iş tanımım da oldukça değişmiş olacak. Evet riskli ama sonsuza kadar aynı döngüde kalmak kadar değil.



DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



DUYGU Gördüğün ben gerçek mi yoksa senin bende gördüğün bir şey mi seni bana çeken, bilmiyorum. Kırılıyorum. Parlıyorum. Bunu ben böyle yapmak istiyorum ve harekete geçiyorum. Cesurum. Hızlı bir dünyada güzelliğimi, çirkinliğimi, eksiklik ve fazlalıklarımı boşluğa bırakıyorum. Anlatmak istiyorum. Hala öğreniyorum.&nbsp;



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



DUYGU Daha fazlasını değil daha başkasını hayal et.



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



DUYGU Uzakta bir ev var ve o evin içinde benim şimdiye kadarki tüm versiyonlarım, bütün yaşlarım&#8230; Arada bir o eve gidiyorum. Bütün sorularımın cevapları orada.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5625" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/DUYGU_WEBLAYOUT_1-1.jpg" alt="" class="wp-image-71373"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_2763-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71372"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Ben cesur olduğum için mi hayat böyle yoksa başıma gelenler mi beni cesur olmaya itti bilmiyorum ama cesaret bir yaşama isteği bence. Görme isteği, deneme, deneyimleme isteği.”



-Duygu Özaslan
</blockquote>



 



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



DUYGU Ben cesur olduğum için mi hayat böyle yoksa başıma gelenler mi beni cesur olmaya itti bilmiyorum ama cesaret bir yaşama isteği bence. Görme isteği, deneme, deneyimleme isteği. A kutusundayken B kutusunu merak etmek ve açıp bakabilmek. Evet, cesurum diyebilirim.



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



DUYGU Kendini tanımak, sesini duyabilmek, doğrusu yanlışı olmayan özgür bir anlam arayışı. İç dünyanı çocuksu bir yerden dışa vurmak.&nbsp;



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



DUYGU Kodladığım düşünce kalıplarını, körü körüne inandığım şeyleri, bana hiçbir faydası dokunmayan alışkanlıkları yıkmaya çalışıyorum. Sınırları en çok kendimize koyuyoruz, çoğu zaman toplumun bizi tanımlamasına izin veriyoruz. Aklıma koyduğum şeyi kendi istediğim şekilde yaptığımda o görünmez sınırların ne kadar geçirgen olduğunu anlıyorum. Hepsi kafamızın içinde ve inanç sistemimizde. Çok fazla gürültü var. Ancak bunları aşabildiğimde içimdeki ışığı bulabiliyorum.



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



DUYGU Hala kendime zaman zaman sert davranıyorum. “Şunu öyle ya da böyle yapabilirdim, daha iyi yapabilirdim” gibi. Ama “what if”lerle hayat geçmiyor. Bunu farkettiğimde kendimi ana ve gerçekliğe çekmeye çalışıyorum. O yüzden kararlarım ve seçimlerim için hiçbir zaman özür dilemiyorum. Ne kendimden, ne de başkalarından. O an o doğru hissettirmiştir, sonucu da bugünkü düşüncem olmuştur gibi bakıyorum hep. Dünkü Duygu bana bir şey kattı ya da belki benden birşey götürdü ama bugünkü Duygu’yu yarattı.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Duygu Özaslan BasedIstanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/WtyJJu0mNs0?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Duygu Özaslan Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Duygu Özaslan

<h2 class="wp-block-heading">“Yaratım sürecimin gereksinimleri cesaretle işbirliği yapmak zorunda. Yoksa; yaratmak değil var, olanı tekrar üretmekle yetiyor insan.” diye söze başlıyor Ahsen, bulunduğumuz durumu nasıl da özetliyor bu cümleler. </h2>



<h2 class="wp-block-heading">Yaratıyor mu tekrar mı üretiyor yaratıcı endüstriler? Cesaretini ardına alıp üretebilen kaç kişi kaldı? Birçok projenin ardından tam da pandemi dönüşündeki kapaklarımızdan birine dönüştü Ahsen ile uzun süreli flörtümüz. The Pill Galeri’de Elsa Sahal heykellerinin arasında dolanmış, hayal kurarken bile gerçeğinden çok hayalini sevdiğimiz anılar toplamıştık. Ahsen’in dünyasında hayaller cesaretle iş birliğinde… Yoksa ne mümkün tüm korkularını bir kenara bırakıp sahnede oyunculuğunu her geçen gün biraz daha zorlamak?</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



AHSEN Cesur olmadığın sürece yaratıcılığa soyunmanın bir anlamı yok. Tabii ki herkes için aynı şeyi söyleyemem. Ama kendi yaratım sürecimin gereksinimleri cesaretle işbirliği yapmak zorunda. Yoksa yaratmak değil, var olanı tekrar üretmekle yetiyor insan. 



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



AHSEN Londra sokaklarında yağmur altındayım, koşa koşa kendimi National Gallery’e attıyorum. Hafif ıslanmış defterim ve kalemlerimde Sergent tablolarını arayıp gelen geçene aldırmadan yere oturup çizimlerime başlıyorum. 2017 yılı benim için unutulmaz bir yıldı. Özgürleştiğim ve galiba büyüyorum dediğim deneyimleri yoğun hissettiğim zamanlardı. Ve o gün bitirdiğim defter sayısını hatırlamıyorum iyikilerimin arasında.



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



AHSEN Korkunun olduğu yerde söylenmesi gereken sözler söylenmiyor. Buzdağının görünen kısmı gibi bir şey. Ama korkusuzca ifade etme özgürlüğün varsa bir serinlik geliyor insana. Heybetli bir buzdağının geri kalan kısmını görüveriyorsun. İşte böyle bir fark yaratıyor. Kendimi kime ifade etmem gerektiğine göre de değişiyor. Malum enteresan günlerden geçiyoruz.&nbsp;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2160" height="2700" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/AHSEN_WEB_LAYOUT_03.jpg" alt="" class="wp-image-71351" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0041-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71353" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">AHSEN wears a full look by Prada.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



AHSEN Tiyatro yapmak. İşimin mutfağı burası aslında. Benim için büyük bir anlam taşıyor şartlar gereği hep uzak durduğum tiyatroya giriş yapmak; amatörlüğümü sahnede yenmek, ve kendimi geliştirmek. Ve evet sesimin daha gür çıktığı yer de burası oluyor. Tabii, ben tiyatro yapmaya başlayalı dört hatta neredeyse beş yıl oluyor. Yeni riskler alma vaktidir, var aklımızda bir şeyler. 



DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



AHSEN Ben varoluşa inanıyorum. Her şey değişebilir ve ne kadar değiştiği önemli değil. Bu benim varoluşumda var yaratmak istemişsem söz bitmiştir. O yüzden yoldan çekilin dostlar. 



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



AHSEN Cesaret ettiysem bu sessizlikte kendimi tebrik ediyorum. 1-0 öndeyim. 



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



AHSEN Yine kendime döneceğim. İçimdeki ses ileri gitmem gerektiğini söylüyorsa nasıl olduğu önemli değil o ileriye gidilecek



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0030-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71354"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0115-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71355"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Cesur olmadığın sürece yaratıcılığa soyunmanın bir anlamı yok. Tabii ki herkes için aynı şeyi söyleyemem. Ama kendi yaratım sürecimin gereksinimleri cesaretle işbirliği yapmak zorunda. Yoksa yaratmak değil, var olanı tekrar üretmekle yetiyor insan.”



-Ahsen Eroğlu
</blockquote>



 



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



AHSEN Evet, tabii. 



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



AHSEN Nedense, hafiflemek diyesim geliyor. Çünkü gelen düşünceleri tutmak zor oluyor. Hele bir de nadir gelen bir şeyse. Durmamak, geleni ortaya koymak ve hafiflemek diyorum. 



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



AHSEN Kendime duyduğum inancı büyütüyorum. Daha fazlasını yapmak için arayışa girmek şeklinde devam ediyor. 



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



AHSEN Genelde verdiğim kararlar yüzünden değil öngörmediklerim yüzünden kendime yükleniyorum. Bence her yeni bir işe başladığımda prensip edindiklerim, edinmem gerekenleri bir gözden geçirmek işime geliyor. Yaptıklarımdan emin olduğum zaman kendimden özür dilemiyorum çünkü yaşanan sorunların anlık değil olası durumlar olduğunu biliyor oluyorum. Verdiğim kararların yanlış olmaması için çaba sarf ediyorum. Elbette yanlış seçimler olmuştur ama bunun temeli muhtemelen öncesine dayanıyordur — yani sorunun kökünde. Bu temelden yola çıkarak sorunları çözmek gerekiyor. Dolayısıyla kararlar alındıysa düşünülmüştür, o yüzden özür dilemek gereken bir şey varsa anlık hatalara bakmak gerekir.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Ahsen Eroğlu | BasedIstanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/L7qu2l38Apk?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Ahsen Eroğlu Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia