Hepimizin ellerinin istemsizce uzandığı bir kıyafet parçası veya bir aksesuar vardır. Onu bir tür kurtarıcı olarak görürüz, bir sığınak. Hiç düşünmeden tekrar tekrar giyer, kombinlerimizin ayrılmaz bir parçası haline getiririz. Hatta onun varyasyonlarının peşine düşeriz. Çünkü o parçayı giymek, takmak ya da kullanmak, sadece yüzeysel bir şekilde stilimizi yansıtmaz: Bu dünyada nasıl var olmak istediğimizin de bir uzantısını taşıyormuşuz gibi hissettirir.



Ve bazen o parça, konvansiyonel olarak arzu edilen bir item değildir. Belki hiçbir zaman modada yerini bulamamış, kimsenin ‘cool’ olarak tanımlamadığı bir üründür. Yine de sizi iyi hissettirmekte asla başarısız olmaz. Bu yüzden onu giydiğinizde kendinizi cool hissedersiniz. Onu sahiplenirsiniz, tekrar tekrar kullanırsınız ve sanki sizin bir uzantınızmış gibi taşırsınız. Ve bir noktada, onu cool yapan siz olursunuz. Bu, bir başka mikro-trendi benimseyip onun karakterinizi yansıttığına kendinizi inandırmaktan çok daha değerli değil mi? 



Kurt Cobain’in o ikonik güneş gözlükleriyle yaptığı şey de tam olarak buydu.



Saç rengi değişti, kıyafetleri değişti, gözlüklerinin renkleri değişti. Ama o oval, ‘goggle’ formundaki çerçeve hep aynı kaldı. Cobain, başkalarını etkilemek için giyinen biri değildi. Çünkü başkalarının ne düşündüğüyle gerçekten ilgilenmiyordu. Aynı içgüdü, müziğini ve sanatını da şekillendirdi. Yine de stili bir ifade biçimine dönüştü, bilinçli bir şekilde olmasa bile. Bu gözlükler, onun ait olamama hissinin sessiz bir uzantısı haline geldi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="328" height="328" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/a385b6f9a44a3211de2c52b28e42c4cf-1.jpg" alt="" class="wp-image-71492"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="623" height="623" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/d3df80b26dd3e02bf63140fef36443f8-1.jpg" alt="" class="wp-image-71491"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="806" height="806" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/b42a7bfd379b22a40fbfb59369fc248a-1.jpg" alt="" class="wp-image-71490"/></figure>
</div>
</div>



Onun hakkında bildiklerime günlüklerini okumaktan, biyografilerini incelemekten, röportajlarını izlemekten ve on yıldır şarkılarını neredeyse bir ritüel gibi dinlemekten yola çıkarak, giydiği şeyleri bir duruş sergilemek ya da bir mesaj vermek amacıyla seçtiğini düşünmüyorum. Seçimleri sezgiseldi. Bu yüzden bilinçli olarak bir imaj inşa etmiyor olsa da, içgüdüleri zaten bir imaj ortaya koyuyordu. Bu gözlükler içten pazarlıklı bir sembol değil, Kurt Cobain’in gerçek hislerini taşıyan bir parçaydı.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="554" height="738" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/8e949fbf9409d2f130e31f30d32a374d-1.jpg" alt="" class="wp-image-71501" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="736" height="900" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/tumblr_n3ia2qoejt1qbatq8o1_1280.jpg" alt="" class="wp-image-71471" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Ve ironik bir şekilde, stili bugün hala müzik tarihindeki en tanınabilir silüetlerden biri. Umursamamış olabilir ama o kayıtsızlık, başlı başına bir imzaya dönüştü. Onu düşündüğümüzde yalnızca müziğini değil, kombinlerini de hatırlarız: sonradan “depression cardigans” olarak anılacak mohair hırkalar, yıpranmış siyah Converse’ler, Hi, How Are You tişörtü, 1993 MTV VMAs’teki çizgili uzun kollu üst, Heart-Shaped Box klibinde giydiği parlak gümüş ceketi, hatta Courtney Love ile pijama giyerek evlenmiş olmaları&#8230; Bunlar yalnızca bir stilin parçaları değil, bir varoluşun izleri&#8230;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="426" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/kurt-cobain-and-courtney-love-wedding-february-24-1992-v0-dheyk2ceactc1.jpg" alt="" class="wp-image-71480" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="474" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/kurt-cobain-and-courtney-love-wedding-february-24-1992-v0-3pqj8rbeactc1.jpg" alt="" class="wp-image-71481" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Ayrıca stilini benzersiz kılan şey, sadece parçaların kendisi değildi. Bu gözlükler ondan önce de vardı. Converse vardı. Mohair hırkalar vardı. Pijamalar vardı. Ama onları giyme biçimi, bu parçaları ondan ayrı düşünülemez hale getirdi. Bir tür ait olamama hissi. Sessiz bir reddediş. İnce bir kayıtsızlık. Ve bir noktadan sonra, bu sıradan nesneler onun silüetinin bir parçasına dönüştü.



Kıyafetleri onu tanımladı. Oysa kendini bilinçli olarak kıyafetleri aracılığıyla tanımlamaya çalışmamıştı. Hiçbir zaman bir kostüm olmadılar. Varoluşunun doğal uzantılarıydılar. Belki de alien formundaki o çerçeveleri tekrar tekrar takmasının nedeni, onların da bulunduğu yere ait görünmemesiydi. Bu gözlükler yalnızca yüzünü değil, mesafesini de çerçeveledi. Yabancılaşmasını. İronisini. Belki de herkesin bildiği o “cool rock yıldızı” figürüne tam anlamıyla dönüşmeyi sessizce reddetmenin bir yoluydu.



Ki bu da ironik. Çünkü ne giyerse giysin, o alışılmadık formdaki gözlükler bile onu gülünçleştirmedi. Aksine, kimliğinin bir uzantısına dönüştü. Ve bir parçayı giymekle onu bir statement’a dönüştürmek arasındaki fark tam olarak da bu değil mi?

Kurt Cobain & His Alien Sunglasses

<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Bazı insanlar için cesaret, bir anlık parıltı değil; mesleği seçme gerekçesi kadar temel bir kas. Selin Şekerci ile yollarınız kesiştiğinde duyguların ne kadar da somut olabileceğini görüyorsunuz. Soyut ve somut kavramlar arasındaki çizgiler ortadan kalkıyor. Hayat kendini daha derin bir yerden gösteriyor. Ben de yıllar içerisinde derinleşen yolculuğumuzda tam olarak böyle bir yerdeyim. Kaçmak istediğin yerde arkandan iten o görünmez el, “Yine de dene,” der ya; Selin de duygularını tam olarak böyle bir yerden yönetiyor. Ve oyunculuğunu sanatın çok sesli ruhuna teslim ediyor. Selin, cesaretini gürültülü kahramanlıklardan değil; kırılmayı, utanmayı, duraksamayı göze alıp yine de sahneye dönmekten ibaret olduğunu hatırlatıyor. Çünkü yaratıcı işler çoğu zaman tek bir cümleye sıkışıyor: “Ben buradayım — duy beni.”</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



 SELİN Cesur olmak, bu mesleği seçme sebebimi ifade ediyor aslında. Kendimi ifade etmeye başladığımdan beri sanatın bir dalıyla ilgileneceğimi biliyordum. Belki müzik belki dans… Hepsinin hemhal oyunculuğa götürdü beni hayat.



Sanata bir kez adımınızı attıysanız, cesaret en önemli anahtarınız oluyor. Belki de Selin’in cesaret edemeyeceği uçsuz bucaksız yolculuklara düşünmeden adım atabilmesini sağlıyor, o cesur hal. Korkup kaçmaya yeltendiğimde arkamdan güvenle iten bir el gibi… Cesur değilsen yaratmak da mümkün olmuyor, biricik olup kalıpları yıkmak da…



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın?



 SELİN Ben çocukluğumdan beri kendimi yazarak ifade edebiliyorum ama yazdıklarımı okutabilir miyim? Hayır. Pandemiydi. Hepimiz kendi kutularımıza , kendi dünyamıza , kendi kafamızın içine sıkışmıştık. Sonra bir yazı dizgisi için benim de ya zmam istendi. Kalbim patlayarak heyecandan korkudan ölerek başladım yazmaya ve o zaman filtresiz bir şekilde akıt tım içimi… Aşkımı da acımı da . İşte o yanımla gurur duyarım hep ‘Hadi bi’ cesaret!’ diyerek kendimi saklamadan kapılarımı açabildiğim için. Sadece bu değil, yaptığım işte de sezgisel hareket ederim ben. Kuralları unutuveriyorum perde açıldığında… Ya da “3 -2-1 oyun” dendiğinde siliniyor her şey…



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?



 SELİN Aslında dediğim gibi, o korku beni sanata itti. Hatta korkusuz olmak için yanıp tutuşan ve yeri geldiğinde gözü kara olan Selin; her filtre koyma çabamı, yaratma arzumla o görünmez perdeleri parçaladı. İşimi naçizane iyi yapabiliyorsam, budur aslında sebebi.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BM_WEBLAYOUT_SELIN_01.jpg" alt="" class="wp-image-71458" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0634-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71459" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">SELİN wears a double-breasted jacket by Sandro, pleated pants by Jil Sander, Beymen, shirt by Kkoncept and shoes by Camper.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?



 SELİN Ben içime sinmeden bir şey yapamam. Bazen çok uzun aralar veririm, unuttururum kendimi… Bu benim mesleğimde riskli bir karar olsa da, yıllar içinde Selin’in duruşunu belirledi.



DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi?



 SELİN Sessiz kalanların kalbinden konuşan bir şey olurdu. Çünkü bence yaratıcı işler tam olarak o; ‘Ben buradayım, duy beni!’ diyen kalplerin sesi. Kırılmaktan korkmadan utanmadan hissetmeyi hatırlatmak istiyorum ben… Çünkü en güzel yer, orası. Gerçi bazen orası biraz acıtır ama güzel bir acıdır o, tadı damakta kalır.



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



SELİN Dünya sessiz olduğunda cesaret bana genelde şey diyor: ‘Hadi Selin, şimdi saçmalamanın tam zamanı!’ Saçmalamaktan korkmak beni susturur ama ben ne zaman bir şeyden korksam, hep en güzel şeyler oradan çıkar. Bilemiyorum… Galiba cesaret biraz delilikle, biraz da kalple besleniyor.



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? SELİN Korku! Bilinmezlik en büyük anksiyete sebebidir. Duramam orada, öyle korkarım ki kaçmak için hareket ederim. Oradan kurtulmaktır en büyük motivasyonum. Bir bakmışım yoldayım.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/BM_WEBLAYOUT_SELIN_02.jpg" alt="" class="wp-image-71462"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0628-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71460"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
&#8220;Eskiden kolayca yaptığım bir şeydi sınırları zorlamak.&nbsp; Yaş aldıkça otokontrol mü dersiniz söylemlerde otosansür mü bilmem, belki de tecrübe… Şimdi daha sakin ve kontrollü yaklaşıyorum hayatta. Sanırım yetişkinlik bu.&#8221;



-Selin Şekerci
</blockquote>



 



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?



SELİN Eskiden kolayca yaptığım bir şeydi sınırları zorlamak. Yaş aldıkça otokontrol mü dersiniz söylemlerde otosansür mü bilmem — belki de tecrübe… Şimdi daha sakin ve kontrollü yaklaşıyorum hayatta. Sanırım yetişkinlik bu.



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?



SELİN Bazen. Düşündüğümde sıralayabilirim bir sürü ama cesaretimin kocamanlığı içimde büyürken deneyimlerlerim beni durmaya zorlar. O araf beni bazen cesaretsiz kılar. Bir süre sonra, öyle sıkışırım ki orada… Sonunda cesaret gerektiren bir adım atarken bulurum kendimi.



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?



SELİN Ben hala oradayım. Sadece bunu yaptığımı fark edebilir hale geldim. Az kaldı ama hissediyorum. Kendime saf şefkat duymaya minicik bir an kaldı.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Selin Şekerci | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/xEcR-GnlnYw?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Selin Şekerci Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Selin Şekerci

<h2 class="wp-block-heading">Kimlik, tıpkı persona gibi, sürekli hareket halinde, çok sesli. Merak için de biraz yer açınca işler leziz bir şekilde karmaşıklaşıyor. Kim olacağını seçmek, ne giyeceğini seçmekten o kadar da farklı değil; asıl özgünlük, zevkine inanmakta. Kusurlu, analog, olduğu gibi. </h2>



<h2 class="wp-block-heading">Nostalji, en insani bağımlılık; parlak ve vintage dokularda kurdelelerle sarılı, uyanmaya kıyamadığın bir gündüz düşü misali… Pam görüntülerle düşündüğünü söylüyor ve kendi arşivinden hikayelerle bizi karşılıyor. Geçmişin kıyafetleri üzerinde, şimdinin rolünü oynuyor. Gerçekliğin her yerinde gerçeküstünü bulabiliyoruz, çılgınca değil mi?</h2>



YANKI Pam Nasr kendi kelimeleriyle kimdir?



PAM New York’ta yaşayan Lübnanlı bir film yönetmeniyim.&nbsp;



YANKI Kendin olmaktan en çok keyif duyduğun şey ne?&nbsp;



PAM Bu bir aslan burcuna asla sorulmaması gereken bir soru!



YANKI Dubai’de, Beyrut’ta, Londra’da ve New York’ta yaşadın. Bu farklı şehirler senin görsel diline ve kişiliğine nasıl yansıdı?&nbsp;



PAM Her şehri hayatımın ayrı bir bölümü olarak görüyorum. Dubai, çocukluk evim — beni köklendiren, aile ve dostluk değerlerini içselleştirmemi sağlayan yer. Bu değerler hem hayatımın temeli oldu hem de filmlerimdeki ana temalar olarak kalmaya devam ediyor. Londra’da dünyaya ve yaptığım işe duyduğum merakı keşfettim. Stil eğitimi aldığım, kendime denemeler yapma özgürlüğünü tanıdığım ve yaratıcı dilimi şekillendirdiğim yerdi. Beyrut benim için bir dönüm noktası oldu. Çocukluğumda sayısız tatilimi orada geçirmiştim ama üniversiteden sonra ilk kez Beyrut’ta yaşamak, köklerimle daha derin bir bağ kurmamı ve ilerleyeceğim yönü daha net görmemi sağladı. Sinemanın beni çağırdığını orada fark ettim, bu da beni New York’a taşıdı. 2017’de burada yönetmenlik üzerine yüksek lisans yaptım ve bir daha ayrılmadım. New York’ta yeterince uzun süre kalırsan, birçok farklı hayat yaşarsın. Ama değişmeyen tek bir şey var: bu şehir kendini ifade etmeyi ödüllendiriyor. Bu da benim için her zaman bir sabit nokta oldu.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="1349" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Adsiz-tasarim-19.png" alt="" class="wp-image-71424"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="1349" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Adsiz-tasarim-17.png" alt="" class="wp-image-71418"/></figure>
</div>
</div>



YANKI Sence evin sen neredeysen orada mı, yoksa kalbinin olduğu yerde mi?



PAM İkisi de. Ev kavramı bir his, zamana göre değişiyor ve bir mekanla tanımlanamıyor.&nbsp;



YANKI Görsel diline ya da hikaye anlatımına sızan belirli anılar veya kültürel unsurlar var mı? Yoksa bu, her zaman orada olan daha temel bir parça mı?



PAM İlk anılarımdan biri, sekiz yaşındayken ailemle çıktığım bir gemi yolculuğundan kalma. Üst güvertede, jakuzide oturan bir kadın vardı, bikinisiyle uyum sağlasın diye kırmızı oje sürüyordu. Tırnakları uzun ve ovaldi. Oje sürmesi bitince kollarını jakuzi kenarına koydu. Yeni sürülmüş oje suyun yüzeyine hafifçe değdi. Tırnaklarından damlalar akarken şunu düşündüğümü hatırlıyorum: “Damlalar kırmızı değil!” Tamamen büyülenmiştim. O kadının çok korkusuz olduğunu düşünmüştüm, o an benim için bir filmdi adeta.&nbsp;



YANKI Konfor alanları hakkında ne düşünüyorsun?



PAM Onlara sahip olmak gerekli. Ama bir başka gereklilik de konfor alanlarını arada bir zorlamak, ki davranışların bir kısır döngüde sıkışıp kalmasın.&nbsp;



YANKI Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?&nbsp;



PAM Bu benim için oldukça katmanlı bir soru; ama evet, cesurum diyebilirim.



YANKI Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?&nbsp;



PAM Kavramsallaştırma, sorun çözme ve hayata geçirme yetisi.



YANKI Yaratıcılıkla olan ilişkin nasıl şekillendi? Sence yaratıcılık bir yaşam biçimi mi yoksa bir karakter özelliği mi?&nbsp;



PAM Merakım ve üretme heyecanım sayesinde şekillendi diyebilirim. Yaratıcılığın, farklı biçimlerde hepimizin içinde var olduğuna inanıyorum; ama aynı zamanda bizim de katılımımızı talep ediyor. Pandemi döneminde, bilinçli olarak ondan uzaklaştığım bir süreç yaşadım. Yaptığım işle dünyayı kurtarmadığımı hissediyor, bu yüzden onu anlamlandırmakta zorlanıyordum. Bu bakış açısını aşmak zaman aldı. Aşabildiğimdeyse yaratıcılığımın eskisi gibi doğal akıp gitmediğini fark ettim. Uzun süre uykudaydı, onu yeniden beslemem gerekti. Bu deneyim bana şunu öğretti: yaratıcılıkla istikrarlı bir ilişki kurmak çok önemli. Onu beslemek, yenilemek gerekiyor ki gelişmeye ve dönüşmeye devam etsin.



YANKI Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?



PAM Özgün olmak ve fazla düşünmemek arasında bir karışım.&nbsp;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="8534" height="5621" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ClamsCasino_yatay-1.jpg" alt="" class="wp-image-71421"/><figcaption class="wp-element-caption">Stills from Clams Casino (2018) </figcaption></figure>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
&#8220;New York’ta yeterince uzun süre kalırsan, birçok farklı hayat yaşarsın. Ama değişmeyen tek bir şey var: bu şehir kendini ifade etmeyi ödüllendiriyor.&#8221;



-Pam Nasr 
</blockquote>
</div>
</div>



YANKI Kariyerin için tanımlayıcı olan spesifik bir an veya eser var mı? 



PAM İlk kısa filmim, Clams Casino (2018). Kendi kendine yaratacağı dünyayı hiç tahmin etmemiştim; benim için birçok kapı açtı. Bugün yaptığım işlere hala yön veriyor çünkü tamamen içgüdülerimle ve mutlak bir eminlikle yapmıştım — sık sık geri dönüp baktığım bir iş. Sevdiğim her şeyi barındırıyor içinde; aile, moda ve mizah.&nbsp;



YANKI Bir önceki röportajlarında işlerini “gerçekçi sürrealizm” olarak tanımlamıştın. Hala öyle hissediyor musun? Bu yaklaşım nasıl senin imzan haline geldi?



PAM Hayatın kendisinin zaten sürreal olduğunu düşünmüşümdür. Benim işlerimde mesele, bunun gündelik yaşamda zaten nasıl var olduğuna dikkat etmek ve sonra bunu kendi görsel dilime aktarmakla ilgili. Benim amacım o gerilimi yakalamakta; gerçeği alıp temellendirirken, içindeki tuhaflığın ya da güzelliğin görünmesine izin vermekte. “Gerçekçi sürrealizm” ifadesi, o içgüdüyü adlandırma biçimim haline geldi ve zamanla kendiliğinden imzam haline geldi.



YANKI Bugünün gençlik kültürü kendi kendini şekillendiren, son derece bağımsız bir yapıya sahip. Z kuşağının kolektif yaratıcılığının hem senin üretimine hem de genel olarak sektöre nasıl yön verdiğini düşünüyorsun?



PAM Üretim biçimlerinde bir doğrudanlık, tüm o ham denemeleri “yayınlama” cesaretlerinde ise bir korkusuzluk var. O enerji, kafamın içinden biraz daha çıkmama yardımcı oldu.



YANKI Moda alanında başlamış biri olarak, stil ve tasarım geçmişin sinema yapımını nasıl etkiledi?



PAM Olabilecek her şekilde. Bence, sinema sanatı modasız var olamaz. Duyguyu görüp hissedebileceğin bir şeye dönüştürüyor moda, ki bu da yaratım sürecimin merkezi. Fotoğrafik bir hafızam var; bu yüzden doğal olarak imgelerle düşünürüm. Ve her zaman izleyicide iz bırakan, güçlü görsel kareler üzerine kurulu filmler yaratmaya çalışıyorum.



YANKI 1970’ler ve 1980’lerin estetiğine bir sempati duyduğunu söylemiştin. Bu dönemlerin, sanatında ve tarzında seni kendine çeken tarafı ne?



PAM Parlak, cüretkar, disko, drama!



YANKI Son olarak, genç yaratıcılara ve bu yola ilk baş koyduğundaki genç haline nasıl bir tavsiye verirdin?



PAM Birlikte yaratabileceğin bir, iki arkadaşın olsun. Kendini çok ciddiye alma ve her zaman eğlence için bir alan bırak; bu sayede zihnin açık kalıyor.&nbsp;



Talent Pam Nasr Interview by Yankı Tan Photography by Prod Antzoulis 



<blockquote class="wp-block-quote alignright is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">

</blockquote>

imperfect, analog, as is.

Aşk bizi hayata bağlayan en büyük güç. İki kişi arasına indirgenen bir duygu değil; bizi güçlendiren, tutkumuzu tetikleyen, kendimizi her seferinde yeniden tanımamızı sağlayan ve hayatın her alanıyla bağ kuran bir benlik hali. Anlarla, anılarla bizi ele geçiren bir duygu.



Bu duyguyu kutladığımız bir gecedeyiz. Aşkla bağlı olduğumuz dostlarımızı uzun bir masa etrafında, yine aşktan ilhamla üretilen bir koku eşliğinde bir araya getirdik. “Notes of Love”, sadece hafızada değil duyularda da aşkı kutluyor. Atelier Rebul’un dünyaca ünlü parfümerleri tarafından yaratılan Artizan ailesinin bu özel üyesi, aşkı kutlamak için kusursuz bir eşlikçi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-12-1.jpg" alt="" class="wp-image-71402" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-16.jpg" alt="" class="wp-image-71405" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-17.jpg" alt="" class="wp-image-71406" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Aşkın kokusu, uzun bir masa etrafında dostlarını topladığında anları anıya dönüştürüyor.



Elixir Extrait No. 4, bileklere ve yakalara usulca yerleşerek hafızalara kazındı. Aşk yüksek sesle değil, daha derin bir tonda karıştı sohbetlere.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-08-1.jpg" alt="" class="wp-image-71400" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-17-1.jpg" alt="" class="wp-image-71408" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/ATELIERREBUL_POST-06-2.jpg" alt="" class="wp-image-71409" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Aşk tanımlanmadı. Hissedildi. Şaşalı değil, iz bırakan bir duyguydu o gece; tıpkı koku gibi.



Çünkü anları anıya dönüştüren her detayın bir kokusu vardır. Ve o kokular, tıpkı aşk gibi, hayatın içinde hiç beklemediğiniz bir anda yeniden karşınıza çıkar.



<blockquote class="wp-block-quote has-text-align-left alignleft is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<a href="https://www.instagram.com/explore/tags/notesoflove/">#NotesofLove</a>&nbsp;by&nbsp;<a href="https://www.instagram.com/basedistanbul/">@basedistanbul</a>&nbsp;x <a href="https://www.instagram.com/atelierrebul/">@atelierrebul</a> at&nbsp;<a href="https://www.instagram.com/tersaneistanbul/">@tersaneistanbul</a><a href="https://www.instagram.com/explore/tags/gowdenclub/">#GowdenClub</a> <a href="https://www.instagram.com/explore/tags/basedistanbul/">#basedistanbul</a>&nbsp;loves&nbsp;<a href="https://www.instagram.com/atelierrebul/">@atelierrebul</a>
</blockquote>

Notes of Love

<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Sene 2019, herkes influencer olma yolunda hızla ilerliyor bense bu uğurda en çok çalışan kadınlardan biriyle “influencer olma sanatı” üzerinden ironilerle dolu bir video hazırlıyorum. O günden beri kaç projede yan yana geldiğimizi hatırlamıyorum ama her projesine moodlarla hazırlanan bu işe bu denli kafa yoran çok az kişiyi biliyorum. Duygu Özaslan, olduğu yere vizyonu ve çalışma tutkusu ile gelenlerden. Onun için cesaret, gürültülü bir iddia değil; dünya sustuğunda duyulan iç titreşim. Bitişlerin ve başlangıçların arasındaki o ince çizgide, belirsizliğin içinden adım atabilmeyi; kendine ait olanı açmayı seçmenin ağırlığını da hafifliğini de taşıyor. Duygu için korkular bir duvar değil bir tetikleyici güç; “Bir şeyden korkmuyorsak yeterince istemiyoruzdur,” diyor. Cesaret, varoluş biçiminiz olduğunda dünyanız değişmeye başlıyor.</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



DUYGU Her şey durulduğunda ve iç sesimi gerçekten duyabildiğimde neyin doğru neyin yanlış olduğunu hissedebiliyorum. Zor kararlar, bitişler ve başlangıçlar şekil almaya başlıyor ve ben o adımı atabildiğimde kendimi çok cesur hissediyorum. Sıradanlıktan ve durağanlıktan uzak, yeni bir nefes gibi geliyor bana. Cesareti sanırım en çok değişime ayak uydurmakla hatta değişim için adım atmakla tanımlıyorum.



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



DUYGU Özel alanımı ve iç dünyamı sarıp sarmalayarak koruyan biri olarak; kendimi —gerçekten içimden gelerek — açmak. Kusurlarımı, hatalarımı, başımdan geçenleri, belki hiç de paylaşmak istemediklerimi, kendi seçimimle, bir kişinin hayatına dokunabilirim motivasyonuyla ortaya koymak. Bunu yapabildiğim her paylaşımımda kendimle gurur duyuyorum.



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



DUYGU Heyecan duyduğumuz her şeyde biraz korku vardır gibi geliyor bana. İçindeki o korku ve belki endişeyle korkusuzca konuşmak, yaratmak. İnsanların ne düşüneceğine hem kafa yormak hem de fütursuzca ve umursamazca istediğini yapmak. Söylemeye çalıştığım şey korkuyla hareket etmek değil, onu bir ateşleyici olarak kullanmak aslında. Hem korkunun da verdiği güzel bir adrenalin var bence. Bir şeyden korkmuyorsak yeterince istemiyoruzdur.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_2585-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71371" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5625" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/DUYGU_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71370" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">DUYGU wears a shirt by Beymen Club, skirt by Alexander Wang, tie by&nbsp;Network, boots by Prev&nbsp;and an earcuff by&nbsp;Saudade Jewelry.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



DUYGU Şu anda üzerinde çalıştığım, beni konfor alanımdan çıkaracak, şimdilik biraz zamanı olan yeni bir şeyler var. Gerçekleştirirsem iş tanımım da oldukça değişmiş olacak. Evet riskli ama sonsuza kadar aynı döngüde kalmak kadar değil.



DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



DUYGU Gördüğün ben gerçek mi yoksa senin bende gördüğün bir şey mi seni bana çeken, bilmiyorum. Kırılıyorum. Parlıyorum. Bunu ben böyle yapmak istiyorum ve harekete geçiyorum. Cesurum. Hızlı bir dünyada güzelliğimi, çirkinliğimi, eksiklik ve fazlalıklarımı boşluğa bırakıyorum. Anlatmak istiyorum. Hala öğreniyorum.&nbsp;



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



DUYGU Daha fazlasını değil daha başkasını hayal et.



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



DUYGU Uzakta bir ev var ve o evin içinde benim şimdiye kadarki tüm versiyonlarım, bütün yaşlarım&#8230; Arada bir o eve gidiyorum. Bütün sorularımın cevapları orada.



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5625" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/DUYGU_WEBLAYOUT_1-1.jpg" alt="" class="wp-image-71373"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_2763-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71372"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Ben cesur olduğum için mi hayat böyle yoksa başıma gelenler mi beni cesur olmaya itti bilmiyorum ama cesaret bir yaşama isteği bence. Görme isteği, deneme, deneyimleme isteği.”



-Duygu Özaslan
</blockquote>



 



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



DUYGU Ben cesur olduğum için mi hayat böyle yoksa başıma gelenler mi beni cesur olmaya itti bilmiyorum ama cesaret bir yaşama isteği bence. Görme isteği, deneme, deneyimleme isteği. A kutusundayken B kutusunu merak etmek ve açıp bakabilmek. Evet, cesurum diyebilirim.



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



DUYGU Kendini tanımak, sesini duyabilmek, doğrusu yanlışı olmayan özgür bir anlam arayışı. İç dünyanı çocuksu bir yerden dışa vurmak.&nbsp;



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



DUYGU Kodladığım düşünce kalıplarını, körü körüne inandığım şeyleri, bana hiçbir faydası dokunmayan alışkanlıkları yıkmaya çalışıyorum. Sınırları en çok kendimize koyuyoruz, çoğu zaman toplumun bizi tanımlamasına izin veriyoruz. Aklıma koyduğum şeyi kendi istediğim şekilde yaptığımda o görünmez sınırların ne kadar geçirgen olduğunu anlıyorum. Hepsi kafamızın içinde ve inanç sistemimizde. Çok fazla gürültü var. Ancak bunları aşabildiğimde içimdeki ışığı bulabiliyorum.



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



DUYGU Hala kendime zaman zaman sert davranıyorum. “Şunu öyle ya da böyle yapabilirdim, daha iyi yapabilirdim” gibi. Ama “what if”lerle hayat geçmiyor. Bunu farkettiğimde kendimi ana ve gerçekliğe çekmeye çalışıyorum. O yüzden kararlarım ve seçimlerim için hiçbir zaman özür dilemiyorum. Ne kendimden, ne de başkalarından. O an o doğru hissettirmiştir, sonucu da bugünkü düşüncem olmuştur gibi bakıyorum hep. Dünkü Duygu bana bir şey kattı ya da belki benden birşey götürdü ama bugünkü Duygu’yu yarattı.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Duygu Özaslan BasedIstanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/WtyJJu0mNs0?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Duygu Özaslan Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Duygu Özaslan

<h2 class="wp-block-heading">“Yaratım sürecimin gereksinimleri cesaretle işbirliği yapmak zorunda. Yoksa; yaratmak değil var, olanı tekrar üretmekle yetiyor insan.” diye söze başlıyor Ahsen, bulunduğumuz durumu nasıl da özetliyor bu cümleler. </h2>



<h2 class="wp-block-heading">Yaratıyor mu tekrar mı üretiyor yaratıcı endüstriler? Cesaretini ardına alıp üretebilen kaç kişi kaldı? Birçok projenin ardından tam da pandemi dönüşündeki kapaklarımızdan birine dönüştü Ahsen ile uzun süreli flörtümüz. The Pill Galeri’de Elsa Sahal heykellerinin arasında dolanmış, hayal kurarken bile gerçeğinden çok hayalini sevdiğimiz anılar toplamıştık. Ahsen’in dünyasında hayaller cesaretle iş birliğinde… Yoksa ne mümkün tüm korkularını bir kenara bırakıp sahnede oyunculuğunu her geçen gün biraz daha zorlamak?</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



AHSEN Cesur olmadığın sürece yaratıcılığa soyunmanın bir anlamı yok. Tabii ki herkes için aynı şeyi söyleyemem. Ama kendi yaratım sürecimin gereksinimleri cesaretle işbirliği yapmak zorunda. Yoksa yaratmak değil, var olanı tekrar üretmekle yetiyor insan. 



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



AHSEN Londra sokaklarında yağmur altındayım, koşa koşa kendimi National Gallery’e attıyorum. Hafif ıslanmış defterim ve kalemlerimde Sergent tablolarını arayıp gelen geçene aldırmadan yere oturup çizimlerime başlıyorum. 2017 yılı benim için unutulmaz bir yıldı. Özgürleştiğim ve galiba büyüyorum dediğim deneyimleri yoğun hissettiğim zamanlardı. Ve o gün bitirdiğim defter sayısını hatırlamıyorum iyikilerimin arasında.



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



AHSEN Korkunun olduğu yerde söylenmesi gereken sözler söylenmiyor. Buzdağının görünen kısmı gibi bir şey. Ama korkusuzca ifade etme özgürlüğün varsa bir serinlik geliyor insana. Heybetli bir buzdağının geri kalan kısmını görüveriyorsun. İşte böyle bir fark yaratıyor. Kendimi kime ifade etmem gerektiğine göre de değişiyor. Malum enteresan günlerden geçiyoruz.&nbsp;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2160" height="2700" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/AHSEN_WEB_LAYOUT_03.jpg" alt="" class="wp-image-71351" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0041-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71353" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">AHSEN wears a full look by Prada.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



AHSEN Tiyatro yapmak. İşimin mutfağı burası aslında. Benim için büyük bir anlam taşıyor şartlar gereği hep uzak durduğum tiyatroya giriş yapmak; amatörlüğümü sahnede yenmek, ve kendimi geliştirmek. Ve evet sesimin daha gür çıktığı yer de burası oluyor. Tabii, ben tiyatro yapmaya başlayalı dört hatta neredeyse beş yıl oluyor. Yeni riskler alma vaktidir, var aklımızda bir şeyler. 



DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



AHSEN Ben varoluşa inanıyorum. Her şey değişebilir ve ne kadar değiştiği önemli değil. Bu benim varoluşumda var yaratmak istemişsem söz bitmiştir. O yüzden yoldan çekilin dostlar. 



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



AHSEN Cesaret ettiysem bu sessizlikte kendimi tebrik ediyorum. 1-0 öndeyim. 



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



AHSEN Yine kendime döneceğim. İçimdeki ses ileri gitmem gerektiğini söylüyorsa nasıl olduğu önemli değil o ileriye gidilecek



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0030-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71354"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_0115-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71355"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Cesur olmadığın sürece yaratıcılığa soyunmanın bir anlamı yok. Tabii ki herkes için aynı şeyi söyleyemem. Ama kendi yaratım sürecimin gereksinimleri cesaretle işbirliği yapmak zorunda. Yoksa yaratmak değil, var olanı tekrar üretmekle yetiyor insan.”



-Ahsen Eroğlu
</blockquote>



 



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



AHSEN Evet, tabii. 



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



AHSEN Nedense, hafiflemek diyesim geliyor. Çünkü gelen düşünceleri tutmak zor oluyor. Hele bir de nadir gelen bir şeyse. Durmamak, geleni ortaya koymak ve hafiflemek diyorum. 



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



AHSEN Kendime duyduğum inancı büyütüyorum. Daha fazlasını yapmak için arayışa girmek şeklinde devam ediyor. 



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



AHSEN Genelde verdiğim kararlar yüzünden değil öngörmediklerim yüzünden kendime yükleniyorum. Bence her yeni bir işe başladığımda prensip edindiklerim, edinmem gerekenleri bir gözden geçirmek işime geliyor. Yaptıklarımdan emin olduğum zaman kendimden özür dilemiyorum çünkü yaşanan sorunların anlık değil olası durumlar olduğunu biliyor oluyorum. Verdiğim kararların yanlış olmaması için çaba sarf ediyorum. Elbette yanlış seçimler olmuştur ama bunun temeli muhtemelen öncesine dayanıyordur — yani sorunun kökünde. Bu temelden yola çıkarak sorunları çözmek gerekiyor. Dolayısıyla kararlar alındıysa düşünülmüştür, o yüzden özür dilemek gereken bir şey varsa anlık hatalara bakmak gerekir.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Ahsen Eroğlu | BasedIstanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/L7qu2l38Apk?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Ahsen Eroğlu Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Ahsen Eroğlu

David Lynch’in zihni, asla büyüsünü kaybetmeyen zihinlerden biri. Onu çoğunlukla bir yönetmen olarak tanıyor olsak da, kendini ilk olarak resimle ifade etmeye başladığını unutmamak gerekir.



Farklı disiplinler arasında neredeyse zahmetsizce dolaşabilen nadir sanatçılardan biridir. Filmleri birer düş manzarası gibi açılır; eğer kendi rüyalarınızı dışarıdan izlemek istediyseniz, onun sineması buna en yakın deneyimdir.



Ve eğer filmlerini bir rüya olarak düşünürsek, resimleri o rüyanın uzantısıdır: aniden yarıda kesilmiş bir seans gibi. Bilinçaltının donmuş bir parçası. Tuhaf, huzursuz edici, neredeyse ilkel; ama gözlerinizi ayıramayacağınız kadar çekici. Garipliğine rağmen değil, tam da o gariplik yüzünden içine çekilirsiniz.



Sanatı, takıntılarını en saf ve en yoğun hâliyle taşır. Filmlerinde bir sembol olarak beliren unsurlar, fotoğraf ve resimlerinde merkeze yerleşir. Tuhaf, biçimi bozulmuş nesnelere duyduğu ilgi, onları yeniden şekillendirmesi, yeni anlamlar yüklemesi; ışıklı heykellerinde gördüğümüz gibi dekorasyondan çok bir saplantı hissi yaratır.



Twin Peaks’in açılış sahnesini gördüyseniz, bir kereste fabrikasını bile nasıl romantize ettiğini bilirsiniz. Eraserhead’de ise endüstriyel manzara yaşayan bir organizma gibi titreşir. Ancak filmlerinde bunlar birer unsur, motif, atmosfer olarak kalır. Asıl özne değildirler. Fotoğraflarında ise tam tersidir.



1980’lerin sonlarından itibaren, özellikle 2000’lerin başında Berlin’de çalıştığı dönemde, Lynch defalarca fabrikaları, endüstriyel bölgeleri ve tüten bacaları fotoğrafladı. Bu karelerde takıntı artık arka plandaki bir uğultu değildir. Başrole geçer.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2000" height="1335" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/2-press-image-l-david-lynch-untitled-england-late-1980s-early-1990s8501064882895064775.jpg" alt="" class="wp-image-71331" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="675" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/4-press-image-l-david-lynch-untitled-lodz-2000-1024x6753686190025502564565-1.jpg" alt="" class="wp-image-71332" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“I like nude women and factories. So there’s always going to be nude women, I hope. And factories are disappearing.”



-David Lynch
</blockquote>



Resimlerine geldiğimizde ise, sanki zamanda asılı kalmış bir çocuk tarafından yapılmış gibidirler. Çocuksu değil, ama rahatsız edici bir şekilde çocukça. Sanki hayal gücü hiç yaşlanmamış, yalnızca el ustalaşmıştır.



Çizgiler içgüdüsel, dürtüsel, kimi zaman kusurlu görünür. Ancak teknik hâkimiyet tartışılmazdır. Becerileri gelişmiş, keskinleşmiş, olgunlaşmıştır; ama o zihnin kendisi evcilleşmeyi reddetmiştir. 



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="700" height="700" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Billy-and-His-Friends-Did-Find-Sally-in-he-Tree.jpg" alt="" class="wp-image-71336"/><figcaption class="wp-element-caption">Billy (and His Friends) Did Find Sally in the Tree, 2018</figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="700" height="700" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/It-was-Linda-who.-2021.jpg" alt="" class="wp-image-71337"/><figcaption class="wp-element-caption">&#8216;It was Linda Who&#8230;&#8217;, 2021</figcaption></figure>
</div>
</div>



Bunda, en güzel anlamıyla, derin bir rahatsızlık vardır. Yetişkin bir sanatçının hala yetişkinliğin mantığından arınmış bir yerden üretmesi. Aynı ilkel korkular. Aynı tuhaf mizah. Aynı grotesk merakı.



Be a Lynch fan or not, his artworks are something you should allow yourself to immerse in. Not by questioning their peculiarity, not by resisting their strangeness, but by entering them.



Lynch hayranı olun ya da olmayın, eserleri içine girmenize izin vermeniz gereken işlerdir. Garipliğini sorgulayarak değil, ona direnerek değil; içine girerek. Rüyadayken rüyalarınızı yargılamazsınız. Akarken onları mantık süzgecinden geçirmeye çalışmazsınız. Teslim olursunuz. Onun sanatı da tam olarak böyle yaklaşılmayı ister.



Güzellik, absürtlüğü kabul etmekte yatar. Kendinizi ona bırakmakta. Açıklama aramadan o huzursuzluğu içinizde taşımakta, tıpkı uyandığınızda hala bedeninizde hissini taşıdığınız bir rüya gibi. Ve bunu, Lynch’in işlerinin anlaşılmaktan çok deneyimlenmek üzere sizi davet ettiği Pace Gallery Berlin’de yapabilirsiniz.



Sergi, 29 Ocak &#8211; 29 Mart 2026 tarihleri arasında Pace Gallery Berlin’de.

David Lynch’s Dreamscape Unfolds in Berlin

<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-4-3 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Chasing Dreams, Facing Reality w/Demet Özdemir" width="500" height="375" src="https://www.youtube.com/embed/LPP_7Z7NNSc?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Hayal kurmanın gerçekten içine girin, içinden geçin. Bunun bir insan hayatını ne kadar değiştirdiğini kendi hayatımdan çok iyi biliyorum.”



-Demet Özdemir
</blockquote>



Güneş bir şeyler söylüyor ama ben ayı duyuyorum. Hayal kurmak tam olarak da böyle başlıyor sanırım. Demet Özdemir, tutkusu ile sizi bambaşka diyarlara götürecek kadar keskin, özgüveni ise ayaklarınızı yere bastığınız o an kadar güçlü. İç sesi o kadar baskın ki, duymamak imkansız. Gerçeğin ağırlığını bilse de ruhu hep göğe yükseliyor ve öğrendikleri mi onu olduğu bu insana dönüştürmüş, yoksa göğe çekilen ruhu mu; arafta kalıyoruz. Kendini gerçekleştirmek, hayallerine doğru korkusuzca ilerlemek, Demet’in dünyasında bir hedef değil, bir varoluş biçimi; kendine kayıtsız kalmadan ilerliyor. Ve bu bir yarış değil, bu cesaretin ta kendisi. Korkularla beslenen bir tutkunun dönüşüm hikayesine tanık olduğumuz birkaç saatin ardından, Demet’in iç sesi ile baş başayız.



Talent&nbsp;Demet Özdemir Creative Direction &amp; Words by&nbsp;Duygu Bengi Directed by Yağız Yeşilkaya Creative Production by BI Creative Co-styled by Ant Süzer &amp; Hakan Yıldırım Hair by Sebastian Iskander MUA&nbsp;Nihal Dinç Creative Team&nbsp;Emirkan Cörüt, Yankı Tan &amp; Ali Aydın Ustaoğlu, Duru Ustaoğlu Hosted by&nbsp;Visit Qatar Local Production by&nbsp;Tendre Co.

Chasing Dreams, Facing Reality w/Demet Özdemir

<h2 class="wp-block-heading">Bazı insanlar fazla dışavurumcudur, bazıları daha derinden yaşar hayatı. Sessiz, derin ve kararlı. Şifa’nın sakinliği beni hep kendisine çekiyor. Onun o dinginliğinde sakladığı neşesini çok seviyorum. Love and Shine serimizdeki ilk buluşmamız yıllardır birbirini tanıyan iki insanın sonunda yan yana gelebilmesi gibiydi. Şifa, “Korkmaktan korkuyorum,” diyor ve yalnızca inandığı anlarda var olarak devam ediyor yolculuğuna, kabul etmek lazım bu bir risk ama cesaret de tam olarak burada başlıyor. Birileri ne düşünür, kırılır mı çabalarından uzak kendisine nazik olarak ilerlemeyi tercih ediyor. “Kendime teşekkür etmeyi seçiyorum ve bu halimi seviyorum.” Uzun zamandır duyduğum en güzel cümle.</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



ŞİFA İçimdeki sesi, korkuların ve beklentilerin gürültüsüne rağmen duyabilmek ve o sesle var olabilmek.



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



ŞİFA Geçtiğimiz yıl ilk tiyatro oyunumda Ophelia’yı oynarken, yine Ophelia karakteriyle yıllar önce konservatuvar sınavına giren Şifa ve bugünkü Şifa sahnede birleşti. O an hiçbir kuralı ya da kalıbı düşünmedim. Tüm kalbimle, buraya kadar gelebilmiş olmanın endişesizliğiyle sahnede var oldum. 



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



ŞİFA Korkmaktan korkuyorum. Bu, benim için korkuların en büyüğü. Onu tanıyıp kabul etmek yaşadığımı hatırlatıyor. Varlığı beni daha çok cesurlaştırıyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5625" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/SIFA_WEBLAYOUT.jpg" alt="" class="wp-image-71322" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_1188-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71316" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">ŞİFANUR wears a full look by Prada.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



ŞİFA Yalnızca inandığım zaman “evet” demek. Bu, kariyer inşa etmek için bazen riskli bir yaklaşım olsa da her zaman beni bana daha çok yaklaştırdı. Kariyerimdeki tüm farklılıklara alan açtı. 



DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



ŞİFA Beni olduğum gibi gör. Çünkü yalnızca bu bütünde varım. 



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



ŞİFA Tüm sesler — en çok da senin sesin — yalnızca sen ve yolculuğun için. Sessizlikte de öyle. 



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



ŞİFA Belki birkaç adım geriye gitmek. Bildiğim yerde kendimi bilinmeze hazırlayıp merakla yeniden ilerlemek.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_1119-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71319"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_1083-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71317"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Sanırım benim gerçekliğimde sınırları zorlamak bir döngü.”



-Şifanur Gül
</blockquote>



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



ŞİFA Hayatın benden daha cesur olacağını kabullendiğim bir cesaretle, evet. 



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



ŞİFA Aslında herkesin bildiğini başka bir gözle anlatmak. 



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



ŞİFA Beni her zaman ileri taşıyor ama zorlanıyorum. Hayatım belki de hep sınırlarda ve oraları zorlamakla geçiyor. Hep bir derdim var. Bazen var olan alanda kalmayı, konforlu olmayı da seçen bir insan olabilmeyi istiyorum. Bunun için de kendi sınırlarımı zorlamam gerekiyor. Sanırım benim gerçekliğimde sınırları zorlamak bir döngü. 



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



ŞİFA Başkalarının kararlarına ne kadar saygıyla yaklaştığımı ve onları kırmamak için çaba gösterdiğimi fark ettiğimde, kendime karşı da nazik olabilmeyi öğrendim. Aldığım her kararın zaten bir şekilde beni varmak istediğim yere taşıdığını görüyorum. Kendime teşekkür etmeyi seçiyorum ve bu halimi seviyorum.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Şifanur Gül | BasedIstanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/lO63vNK9rQI?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Şifanur Gül Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Şifanur Gül

Bir giysi parçasını diğerlerinden ayıran şey nedir? Hepimizin gardırobunda bizi her defasında tamamlanmış hissettiren parçalar vardır. Yeni ve pırıl pırıl haliyle aldığın versiyonu olmasa bile giymekten vazgeçemediğin o parça. Biraz kirli görünse bile gözünde değerinden bir şey kaybetmeyen. Aşınmasına, yıpranmasına aldırmazsın; onunla bağ kurarsın ve ona ilk anlamının ötesinde bir anlam yüklersin: bir eşya olmanın, bir nesne olmanın ötesinde. Artık senindir. Bir kez alıp hiç giymediğin o crop top’tan çok daha farklı bir anlam taşır.



Bir kombin ters gittiğinde ellerin refleks olarak ona gider. Peki bu parçaları bizim için birer güvenli alana dönüştüren şey nedir? Belki içinde yaşadığın anılar, belki sana hissettirdikleri, belki de onları giydiğinde çok cool görünmendir.



Cevap herkese göre değişir ama değişmeyen tek şey şu: herkesin öyle bir parçası vardır. Hayatına sessizce sızmış, neredeyse bir nesneden fazlasına dönüşmüş o parça. Sen onu taşırsın, o da seni taşır. Biraz kir ya da yıpranmışlık onu çöpe atmana sebep olmaz. Çünkü bir kıyafete sahip olmak, onu korumak değildir; kullanmaktır. Bir şeyi değerli bulmak, onu giymekten vazgeçmek anlamına gelmez. Bir şeyi hırpalanmış haliyle de sevebilirsin.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2400" height="1200" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Adsiz-tasarim-16.png" alt="" class="wp-image-71294"/></figure>
</div>
</div>



Amy Winehouse için bu parça pisi pisilerdi. Onları dövülene kadar giydi; kaldırımların kiri, yapış yapış bar zeminlerinin pisliği üzerine sinene kadar. Onlarla paparazzilerden bile kaçtı. Yani eğer pisi pisilerin sadece prova salonlarına ve barre derslerine ait olduğunu düşünüyorsan, bir daha düşün: Amy onları her yerde giydi.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2400" height="1200" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Adsiz-tasarim-13-1.png" alt="" class="wp-image-71284"/></figure>
</div>
</div>



Belki de hiçbir zaman olamadığı balerin olma hayallerini bir şekilde tamamlıyordu. Ya da belki sadece görünüşlerini seviyordu: bunun hiçbir önemi yok. Çünkü sonunda yaptığı şey, o pabuçları gerçekten sahiplenmekti: onları stilinin bir imzasına, kendisinin net bir uzantısına dönüştürmekti. 



Amy bize, bir şeyi kirine ya da yıpranmışlığına takılmadan giymenin, onu gerçekten sana ait kılan şey olduğunu gösterdi.



O yüzden beyaz ayakkabılarını yağmurda giy. Deri çantan kırışana, derisi çatlayana kadar kullan. Paçalarında aşınmanın izlerini taşıyan jean’lerini giy. Eşyalarının seni kontrol etmesine izin verme. Çamurdan korkma. En sevdiğin topuklularla koş. Çünkü stil, her şeyi kusursuz tutmakla ilgili değil, eşyalarının seninle birlikte yaşamasına izin vermekle ilgili.

Amy Winehouse & Her Ballet Slippers

<h2 class="wp-block-heading">Melike ile yollarımız pandeminin ortalarında kesişiyor, o müziğini kalıplara sınırlara sığdırmıyor biz merakımızı sıralı sorularımıza… Zaman geçiyor, onun sesi önce evlerimize sonra dev konser salonlarına dolup taşıyor. Zaman durup bekleyenlere hoyrat, kendi hikayesinin kahramanı olmak isteyenlere cömert, biliyoruz. Zaman zaman birlikte Paris sokaklarına taşıyor, kapağımıza yeni renkler katıyoruz, zaman zaman konser salonlarında buluşuyoruz, ama ona olan tutkumuz her zaman daha derine iniyor. En son 2023 Kasım’ında Özgür Masur’un büst gibi bir Anatolia look’unun içerisinde tüm gerçekliğiyle bizimleydi Melike, bugün yine birlikte cesur olmayı anlamlandırıyoruz. “Sadece içimden gelen sesi dinlemeyi ifade ediyor.” diyor Melike, ve üzerine basıyor “Şimdi beni beğenmezlerse!” kaygısından çok uzaklaştığının. Belki de her şey kendin olabilmekte, saklı. </h2>



<h2 class="wp-block-heading">Bugün, Based İstanbul’un 10. yıl kutlamalarına şahitlik ediyorsunuz. Bu öyle tahmin edildiği gibi uzun düğün masaları gibi yemeklerin ardına saklanan bir seramoni değil, kendi olma cesaretini gösteren bireylerle birlikte bir varoluş hikayesi. Üretmek, devam etmek ve ne olursa olsun o cesareti her seferinde kendinde bulabilmek. “Korkunun o kadar korkulması gereken bir duygu olmadığını keşfettim,” sözleri Melike ile röportajımızın zihnime kazınan cümlesi oluyor, o her dönem duyguların en doğru tasvirini yapabilecek kadar büyülü.</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



MELİKE Sadece içimden gelen sesi dinlemeyi ifade ediyor. Bazen o ses riskli kararlar almaya itebiliyor insanı, ama alıyorum o kararları, korkmuyorum. Müziğimi ve stilimi hep yeniliyorum mesela, “şimdi beni beğenmezlerse,” kaygısından çok uzaklaştım.&nbsp;



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın?



MELİKE 2024 senesinin bir Harbiye konserinde, “Durma Yürüsene”yi söylerken kendime hakim olamayıp ağlamaya başladım. Sahnede bu kadar büyük duygular yaşamak aslında kendime koyduğum bir sessiz yasaktı. Kendi kurallarımı çiğnedim. Ağlamaktan şarkıya devam edememe rağmen o performansı paylaştım insanlarla. Benim için ilk ve özel bir andı, bu yüzden ölene kadar hafızamda kalacağını tahmin ediyorum. Katı köşelerimin bile yumuşayabileceğini gördüm.



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?



MELİKE Korkunun o kadar korkulması gereken bir duygu olmadığını keşfettim. Tam bu soruyla ilgili bir şarkı da yazdım aslında son albümüm için, ismi “Korkmasam Ölürdüm”. Bazen korkmak hayatta kalmamızı sağlayabiliyor. Hayatın yıkıcı sürprizleri ile karşılaştığında korkup geride durmayı tercih etmek de bir seçenek, ölmemek için. Yani bazen korkmak da çok cesur bir eylem olabilir. Bütün duygularına açılınca kendini özgürce ifade edebiliyor insan.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1081" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/MELIKE_WEBLAYOUT.jpg" alt="" class="wp-image-71216" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_1770-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71217" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">MELİKE wears a jacket by Jacquemus, Beymen. Pants by Kkoncept and shoes by Hermes. Necklace by Swarovski.</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?



MELİKE Albümümü tanımadığım müzisyenlerle başka bir ülkede kaydetme kararı. ‘AKKOR’u Londra’da canlı kaydettik, benim müzisyen arkadaşların da gelecekti ancak vize problemi yaşadık. Türkçe bilmeyen müzisyenlere şarkılarımı ve peşinde koştuğum duyguları anlatmaya çalışmak riskli gibi gelmişti en başta. Ama zoru seviyorum iyi ki de öyle gelişmiş süreç. Oradaki dil bariyeri çok kaliteli bir sound getirmiş oldu albüme.



DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi?



MELİKE “Hak ediyorum her milimini bu dik gülüşün.”



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



MELİKE Devam et, ayağa kalk ve devam et. 



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



MELİKE Hislerim. Onlar benden daha kuvvetli.&nbsp;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_1821-copy-kopyasi-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71219"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_1911-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71218"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Bazen korkmak hayatta kalmamızı sağlayabiliyor. Hayatın yıkıcı sürprizleriyle karşılaştığında korkup geride durmayı tercih etmek de bir seçenek, ölmemek için. Yani bazen korkmak da çok cesur bir eylem olabilir. Bütün duygularına açılınca kendini özgürce ifade edebiliyor insan.”



-Melike Şahin
</blockquote>



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



MELİKE Evet, yoksa bu mesleği sürdürmek mümkün olamazdı.



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



MELİKE Adı konmamış, sessize alınmış duygu ve durumlara ses vermek. 



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



MELİKE Sınırlarımı seviyorum fazla zorlamak istemiyorum onları. 



DUYGU Kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



MELİKE Daha tam bırakamadım biraz daha yolum var. Terapimden bir cümle hiç aklımdan çıkmıyor. Sınırlarını nezaketle de çizebilir insan. Bunun için çabalıyorum.



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Melike Şahin | BasedIstanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/zCpsdJBxvGw?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Melike Şahin Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Melike Şahin

Üst üste yığılmış kağıtlar, dolanmış telefon kabloları ve masaüstü bilgisayarların dayanılmaz kablo kabusları artık ortadan kalkmış olabilir. Ancak kurumsal ofisin sıradanlığı hala yerinde duruyor. Çok az zaman, çok fazla iş… Peki ne için?



İş yerindeki amacınız size bile anlamlı gelmiyorken; içinde bulunduğunuz ortam sizden resmi giyinmenizi, katı bir kurumsal dil kullanmanızı, sekiz saat boyunca oturmanızı ve tepeden bağıran floresan ışıkların altında çalışmanızı talep ederken, yine de dünyayı kurtarıyormuş gibi performans göstermeniz beklenir. O halde ofisin tuhaf hissettirmesi gerçekten şaşırtıcı mı? Kesinlikle değil.



Lars Tunbjörk de böyle düşünüyordu. Tokyo ve New York’taki ofislerin içinde çektiği fotoğraf serisi, 90’ların sonu ile 2000’lerin başına dayanıyor. O günden bu yana kurumsal ofisin estetiği değişmiş olabilir. Ancak özünde taşıdığı tuhaflık hala aynı.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="3056" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3956.jpg" alt="" class="wp-image-71249" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="3046" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3957-1.jpg" alt="" class="wp-image-71254" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Hatta bugün, geçmişe kıyasla çok daha fazla anlamsız işe sahip olabiliriz. Kurumsal anlamda ofislerin varlığı, işlerin büyük ölçüde incecik laptoplar üzerinden yürütüldüğü bir dönemde daha da kırılgan görünüyor. Her şey bu laptoplara bağlıyken, neden hala ofise gitmek bir zorunluluk? 



İşte bu yüzden bu fotoğrafların yakaladığı his hala geçerliliğini yitirmiş değil. Kurumsal ofisin mantığı, geçmişte olduğu gibi bugün de anlamsız derecede absürt. Tunbjörk 2015’te hayatını kaybetmemiş olsaydı, belki de bu serinin bir devamını görebilirdik.



Ofis aslında yabancı bir mekan değil. Her şeyiyle öngörülebilir ve aşina olduğumuz bir yer, hatta belki biraz fazla öngörülebilir. İnsanları bir araya getiren ama bir o kadar da itici duran uzun ahşap toplantı masaları. Konfordan çok, ofisin estetiğine neyin daha uygun olduğuna göre seçilmiş masa ve sandalyeler. Herkes nasıl davranacağını, nasıl konuşacağını, kime nasıl hitap edeceğini bilir. Günün aşağı yukarı nasıl geçeceği bellidir. Ancak biraz daha yakından bakıldığında, ofislerin içinin ne kadar boş olduğu ortaya çıkar. Yalnızca fiziksel bir boşluk değil, anlamsal bir boşluk da barındırırlar. Her şeyin bu denli öngörülebilir olması, sizden talep edilen kurumsal maskeleme hali ve katı kıyafet kuralları, insanda yabancılaştırıcı bir his yaratır.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="3044" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3954-1.jpg" alt="" class="wp-image-71248" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="3050" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3953.jpg" alt="" class="wp-image-71247" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Tunbjörk bu fotoğraflarla, ofis ortamının aşinalık hissini ve onun özünde yatan anlamsızlığı açığa çıkarıyor. Tanıdık olanla, bu tanıdıklığın yarattığı tuhaflık hissini aynı karede birleştiriyor.



Bu hissi yakalamak için, gerçek ofislerin içinde çalışırken başvurduğu yöntem ise yerinden etmedir. Ofis çalışanları sandalyelerinde değil, masaların üzerinde oturur. Birisi uzun bir toplantı masasının altında çalışır, kağıtlar yere saçılmıştır. Bir başka karede yalnızca masa ve sandalyesi olan bir ofis vardır, ama içinde kimse yoktur. Bir kravat dolaptan dışarı sarkar; ait olduğu bedenden kopmuştur.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="3046" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/3974.jpg" alt="" class="wp-image-71252" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="2920" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/5827.jpg" alt="" class="wp-image-71253" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Mekan, nesneler ve insanlar tamamen öngörülebilir olsa da, yerinden etme bu düzenin mantığını bozar. Tanıdık olan, alttaki absürtlüğü açığa çıkaracak kadar kayar.



Bu gerilim, fotoğrafların gücünü oluşturur. Biçimsel olarak sıradan görünen şey, tek bir karede, özünde taşıdığı sessiz anlamsızlığı açığa vurur. Kurumsal ofisi olduğu haliyle yakalayıp aynı anda onu ince bir şekilde sökerek, bu fotoğraflar ofisin mantığını görünür kılar.

 The Mundane Absurdity of the Office

<h2 class="wp-block-heading">Oktay Çubuk’un kariyer yolculuğuna şahit olmak, gururlu ve kendinden emin bir yola uzaktan bakmak gibi. Sınır tanımıyor. Kararlarına sadık, kendinden emin. “Sınırların bir gerçeklikten ziyade insana öğretilmiş bir olgu olduğunu düşünüyorum,” diyor Oktay, kendine sert olduğu dönemler var. Zorlandığı zamanlar bazen ağır basıyor. Ama attığı her adımı ardına alıp yoluna devam edebiliyor. Sınırları aldırmamak da tam olarak böyle bir şey.</h2>



DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? 



OKTAY Cesareti genellikle bilmediğin bir yolda kendine inanarak devam etmek olarak görüyorum. Sonuçtan veya varacağın yerden çok farkında olarak o yolu yürümek. Ancak böyle deneyimler sayesinde gerçek kendin ile tanışabilirsin. Bu da cesaret gerektiren bir şey. Gerçeklerle yüzleştikten sonra özgün bir şekilde yaratmaya başlıyoruz. 



DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? 



OKTAY Kendimi o anın gerçeğine teslim ettiğim ve karakterin duygusunu iliklerime kadar hissettiğim anlar geliyor aklıma. İlk filmimi çekerken yönetmenim beni bu konuda çok teşvik ediyordu. Orda karakterimin söylediği şarkıların sözünü yazarken hissettiğim duygu ve yaratım süreci hala aklımda mesela.



DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? 



OKTAY Başarısız olmak korkusu hem belli sahnelerde hem de kariyerimin genelinde beni daha özverili olmaya itti. Çünkü kimse başarısız olmak istemez. Ben de herkes gibi ailemi ve kendimi gururlandırmak istiyorum.&nbsp;



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/OKTAY_WEBLAYOUT.jpg" alt="" class="wp-image-71229" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_3719-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71230" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">OKTAY wears a full look by Dior</figcaption></figure>
</div>
</div>



DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? 



OKTAY Sanatım için aldığım en riskli kararı kariyerimin başında verdim. İyi bir okuldan çok iyi bir sonuçla mezun oldum. Herkesin benden beklentileri farklıydı ama cesur davrandım, kalbimin sesini dinledim ve sinema okumayı seçtim. Sanırım beni tanımlayan şeylerden biri de biraz aykırılığım ve kendi inandığım yolda yürümekten vazgeçmemem. 



DUYGU Eğer yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? 



OKTAY Ruhunda ve zihninde tahmin ettiğinden çok daha fazlası var, elindeki ile yetinme, ama değerini de bil. 



DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor? 



OKTAY Bütün dünya sustuğunda — ki bütün dünyayı susturmak en keyif aldığım şeylerden biri — cesaretim bana, keşfetmekten ve mücadele etmekten vazgeçmememi söylüyor. Kendi gerçekliğimizi kendimiz yaratıyoruz, o yüzden seçimlerini doğru yap. 



DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? 



OKTAY Merak ve arzu… Bir eşikte durduğum zaman o kapının ardında ne olduğunu bilmek istiyorum.



DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? 



OKTAY Sınırların içinde kalmaya müsait bir yapım yok. Kendi inandıklarımı ve kurallarımı izlemeyi tercih ederim, ama sonuçta bir topluma aitiz. Zamanla, yaşım ilerledikçe bu yönümü daha çok fiziksel sınırları zorlamaya yönelttim; kışın Kuzey Buz Denizi’ne girmek, yüksek sıcaklarda ya da zorlu koşullarda yoğun fiziksel aktiviteler yapmak gibi. Sınırların bir gerçeklikten ziyade insana öğretilmiş bir olgu olduğunu düşünüyorum.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_3830-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71231" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/B_3873-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71232"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
&nbsp;&#8220;Yaratmak bana göre bir insanın kendi ve çevresi için yapabileceği en değerli şey. İnanılmaz bir tüketim çağında yaşıyoruz ve modern insan yaratıcılığı ile bağ kurmadan yaşıyorsa eğer, mutsuz olmaya mahkum.&#8221;



-Oktay Çubuk
</blockquote>



DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? 



OKTAY Zihninde ortaya çıkıp bir şekilde gerçekliğe dönüşen otantik fikirler diyebilirim. Yaratıcılığı yalnızca sanat ya da toplumla ilişkilendirmiyorum. Bazen kendinden bir şey katarak hazırladığın bir yemek bile bir tür yaratıcılık olabilir, veya iyi yapılmış bir espri… Yaratmak bana göre bir insanın kendi ve çevresi için yapabileceği en değerli şey. İnanılmaz bir tüketim çağında yaşıyoruz ve modern insan yaratıcılığı ile bağ kurmadan yaşıyorsa eğer, mutsuz olmaya mahkum. İnanılmaz bir tüketim çağında yaşıyoruz ve modern insan yaratıcılığı ile bağ kurmadan yaşıyorsa eğer, mutsuz olmaya mahkum. 



DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? 



OKTAY Evet, düşünüyorum ama hala gidecek çok yol var. 



DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? 



OKTAY Benim adıma uzun bir dönem oldu diyebilirim. Kendime karşı hala biraz sertim çünkü kendimden beklentilerim yüksek. Fakat yaş aldıkça anladım ki hatalar da yolun bir parçası. Elbette yanlış kararlar verdiğim oluyor ama artık kızmıyorum kendime. Bilakis hatalarımdan öğrenmeye çalışıyorum



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Oktay Çubuk | BasedIstanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/mJJg2kXRbQY?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES



<a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a>



Cover Guest Oktay Çubuk Creative Direction &amp; Words by Duygu Bengi Photography by Abdullah Yazıc Styled by Emre Köklüçınar Head of Talent Hair and Makeup Önder Tiryaki Creative Group Head Yağız Yeşilkaya Producer Tunga Yankı Tan Creative Production by BI Creative Special Thanks to&nbsp;Cansu Sıtacı Creative Team Duru Ustaoğlu, Kerem Acar Hair Team&nbsp;Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül Make-Up Team&nbsp;Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk Gaffer Onur Karaca Photography Assistants Hakan Diner, Hamza Kazım Esen Styling Assistants Elif Akpunar, Şimal Özyiğit Editorial Brews by&nbsp;Starbucks Türkiye Bites by Focamia

Brave Monologues w/ Oktay Çubuk

Chasing Dreams, Facing Reality w/ Demet Özdemir

Semiha Berksoy&#8217;un resimleri, akademik bir resim geleneğinin uzağında; yaşanmışlıkların ve bedensel deneyimin doğrudan izlerini taşıyan özgür bir ifade alanı. Onun resim pratiğinde, opera sahnesindeki varoluşunun izlerini görmek mümkün. Sesler ve dramatik jestler yerini renklere ve keskin fırça darbelerine bırakırken tuval ise karşılaşmaların sahnesine dönüşür.



Çoğunlukla otoportreler içeren eserlerinde; annesi, sevgilileri ya da sahnedeki alter egoları perspektif kaygısından bağımsız, düzlemsel ve doğrudan bir anlatımla karşımıza çıkar. Çarşaf, karton gibi alışılmadık yüzeyler üzerine yapılan resimler, bu pratiğin bilinçli bir “kuralsızlık” arayışını yansıtır. 



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="399" height="585" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/c2f8eff8e3601c3db8dd77ddec974785.jpg" alt="" class="wp-image-71133" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="573" height="750" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/211-semiha-berksoy-mezarda-41554-305315.jpg" alt="" class="wp-image-71132" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1645" height="707" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/tum-renklerin-aryasi.jpg" alt="" class="wp-image-71135" style="aspect-ratio:16/9;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Renkler yoğun, çoğu zaman serttir; kırmızı ve siyahın baskın kullanımı bir tesadüf değil bir tercihtir. Renkleri duygusal bir simgeden daha çok bedensel bir gerçeklik olarak kullanan Berksoy&#8217;un bu çok renkli dünyası İstanbul Modern&#8217;deki Tüm Renklerin Aryası başlıklı sergide bütünsel bir dilde sunuluyor. Sanatçının hayatındaki kayıplar, aşk ilişkileri ve sahne deneyimleriyle birlikte bir anlatı içeren bu sergi; resmin bir yan üretimden çok daha ötede sesin sustuğu yerde devreye girdiğini gösteriyor.



Semiha Berksoy’un resimleri, Türk modern resim tarihinin sınırlarını zorlayan, sezgisel ve kişisel bir dil önerir. Onu özgün kılan, resim yapmayı “iyi resim” üretme kaygısından kurtarıp, var olmanın bir biçimi haline getirmiş olmasıdır. Bu nedenle Berksoy’un tuvali, bakılan bir yüzeyden çok, karşılık veren bir sahne olarak düşünülmelidir.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="722" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Semiha-Berksoy-Tum-Renklerin-Aryasi-sergisi-bugun-ziyaretcilere-acildi.Sergi-Cumhuriyet-done.jpg" alt="" class="wp-image-71134" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="719" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/02/Semiha-Berksoy-Tum-Renklerin-Aryasi-sergisi-bugun-ziyaretcilere-acildi.Sergi-Cumhuriyet-done-2.jpg" alt="" class="wp-image-71136" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Renklerin sesleri kucakladığı duyguların korkusuzca ifade edildiği bu evreni 6 Eylül&#8217;e kadar İstanbul Modern&#8217;de ziyaret edebilirsiniz.

Semiha Berksoy’s Multicoloured Universe

Bazen fotokitaplar, herhangi bir kurmaca eserden çok daha güçlü bir şekilde duygu aktarabilir. Yorgos Lanthimos’un Dear God, the Parthenon Is Still Broken adlı fotokitabı, bir kitabın okurunu etkilemesi için kelimelerin her zaman gerekli olmadığını hatırlatıyor.



Bunun yerine, sinemaya duyulan yoğun ve yoğunlaştırılmış bir tutkuyu barındırıyor. Bu tutku diyalog ya da anlatı yoluyla değil, sürecin kendisi üzerinden ifade ediliyor. Görseller, genellikle perde arkasında kalan bir alanı açarak, sinema yapımının mekaniklerini, duraksamalarını ve arada kalan anlarını kendi başlarına konuşur hale getiriyor.



 Ve bu süreci yakalamak için bir fotokitaptan daha iyi bir yol olabilir mi?



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="965" height="1200" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/01/VOID_YorgosLanthimos_DearGod_8.jpeg" alt="" class="wp-image-71101" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="971" height="1200" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/01/VOID_YorgosLanthimos_DearGod_6.jpeg" alt="" class="wp-image-71100" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="970" height="1200" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/01/VOID_YorgosLanthimos_DearGod_5.jpeg" alt="" class="wp-image-71099" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
“Her zaman, filmden bağımsız olarak kendi başına var olabilecek bir bütün oluşturacak kadar iyi fotoğraf çekebilmeyi ummuştum. Bunu başarıp başaramadığımızı ise ancak kitabın ilk kurgularını ve sıralamasını görmeye başladığımızda anlayabildim.”



-Yorgos Lanthimos
</blockquote>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1920" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/01/VOID_Yorgos_Lanthimos_DearGod_Header.jpeg" alt="" class="wp-image-71102" style="aspect-ratio:16/9;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Dear God, the Parthenon Is Still Broken&nbsp;başlığı, Bella Baxter’ın Atina’dan babası Tanrı’ya göndermeyi planladığı bir kartpostaldan geliyor. Ancak bu sahne,&nbsp;Poor Things’in final versiyonundan çıkarıldı ve ifade askıda, çözümsüz bir halde kaldı. Kitap, filme yanıt olarak yazılmış, Patti Smith’e ait daha önce yayımlanmamış bir şiirle açılıyor. Bu da yayının, adanmışlık ile mesafe arasında bir yerde konumlandığını daha en baştan hissettiriyor.



Poor Things&nbsp;setinde üretilen ve Budapeşte’de çekilen kitapta, şehre dair neredeyse hiçbir iz yok. Lanthimos, filmlerini kendi içine kapalı gerçeklikler olarak inşa ediyor. Öyle dünyalar ki, izleyici kurmacanın nerede bitip gerçeğin nerede başladığını sorgulamak zorunda kalıyor. Fotoğrafların siyah-beyaz ile renkli arasında gidip gelmesi ise büyük olasılıkla bilinçli bir tercih. Bu geçişler, okura neyin sahnelenmiş, neyin gözlemlenmiş olduğunu; neyin hayal edilmiş, neyin gerçek olduğunu hatırlatıyor.



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="938" height="1200" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/01/VOID_YorgosLanthimos_DearGod_17.jpeg" alt="" class="wp-image-71104" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="950" height="1200" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/01/VOID_YorgosLanthimos_DearGod_23.jpeg" alt="" class="wp-image-71105" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="702" height="898" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/01/VOIDYLdearGodportfoliomockupb.jpeg" alt="" class="wp-image-71106" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



Kitap boyunca kurmaca ile gerçek yan yana var oluyor ve çoğu zaman birbirinin içine geçiyor. Setler Lanthimos’un kadrajıyla açığa çıktığında bile, dış dünyanın içeri sızamadığı hissi korunuyor; sanki gerçeklik bilinçli olarak mesafede tutulmuş gibi. Bu gerilimi yansıtmak adına yayın, çerçeveyi genişleten ve inşa edilmiş dünyanın sınırlarını görünür kılan katlanır sayfalarla tasarlanmış. Okur, kelimenin tam anlamıyla bir kitabın içinde başka bir kitap açıyor.



Çerçeveler, neyin kurmaca neyin gerçek olduğunu göstermek üzere genişletiliyor. Ancak kitabın içine girildiğinde bu ayrım hızla çözülüyor. Lanthimos, izleyiciden kendi gerçekliğine tutunmasını istemiyor. Onu, yarattığı gerçekliğe teslim olmaya çağırıyor.