
<h2 class="wp-block-heading"><strong>Bazı sanatçılar kırmaları gereken bir sessizlikle, bazılarıysa korumaları gereken bir ateşle dünyaya gelir. Solange Smith</strong>’<strong>in yaratımı ise her zaman bu iki içgüdüyü birlikte barındırdı. Resim ve şiir, tanıksızca kaybolabileceği gizli kapılar olurken; modellik onu ışığın altına, bedenin bizzat tuval olduğu bir sahneye doğru sürükledi. Kayboluşla görünürlük arasında hareket etmeyi öğrendi. Bazen saklı, bazen göz önünde; ama her zaman eserlerinde hayatta kalma nabzını taşıyarak. </strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Sesi, yumuşaklığı ve acımasızlığıyla, güzelliği ve lanetiyle, hayatın çelişkilerinden yükselir. Kelimelerle içindeki gelgiti serbest bırakırken, performanslarıyla adaletsizliği bir ritüele dönüştürür. </strong> <strong>Solange için yaratıcılık, havanın daraldığı yerde nefes almanın yoludur. Ve bulanık sınırları en şiirsel biçimde bir hayatta kalma aracına dönüştürür.</strong></h2>



<p><strong>DUYGU Hangi ortam sana daha doğal geldi: yaratıcı olmak mı, yoksa yaratıcıları görselleştirmek mi?</strong></p>



<p>SOLANGE Resim yapmak ve yazı yazmak içgüdüsel gelen şeylerdi. Yapmadan önce düşünmediğim şeyler. İçerisinde kaybolabildiğim alanlardı: Kimsenin beni izlemediği, yanlışımı düzeltmediği… Modellik yapmak ise ilk başta doğal gelen bir şey değildi: Görülmek ve bunun üzerine yargılanmak. Kolektif bir şekilde yapmaya başlayınca işler değişti. Daha doğallaştı benim için. Sonunda ikisine de ihtiyacım vardı: Birisine kaybolmak için. Diğerine de hayatta kalabilmek için.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU Bu iki alanda da seni en çok zorlayan şey nedir?</strong></p>



<p>SOLANGE Sanatta asıl zorluk, kendinden bir parçayı eserine aktarabilmek; ama bunu yaparken sadece seni içermeyen, seni de içinde taşıyan daha büyük bir şey yaratabilmek. Modellikteki zorluk ise bunun tam tersi: Bir imgeye indirgenirken insan kalabilmek.</p>



<p><strong>DUYGU Bu süreç içinde kendine koyduğun sınırları hiç sorguladın mı?</strong></p>



<p>SOLANGE Her zaman sorguluyorum. Vücudun işin olduğunda sınırlar bulanıklaşıyor. Sınır çizgilerimi tekrar tekrar o kadar çizmem gerekti ki şu anda bombalanıp yeniden inşa edilen bir şehrin haritasına benziyor.</p>



<p><strong>DUYGU Şiirinde belirli konular ya da duygular baskın geliyor mu? Yaratma güdünü ve performans sanatını besleyen şey nedir?</strong></p>



<p>SOLANGE Hayatın kendisi. Benim daha fazlasını eklememe gerek kalmadan ne kadar kafa karıştırıcı bir şey olduğunu küçük yaşta öğrenmiş oldum. Hislerimi gerçek dünyaya uyabilmesi için küçültmeye ne kadar çalıştıysam da olmadı. Hayat her zaman lanetli ve güzel kalacak. Sizi yere düşürür ve sonra da kaldırır. Yazılarımın çoğu bu gibi anlardan doğar: Ortalığı karıştırmadan dinen bir gelgit gibi. Böyle olmasını ben istemedim. Her şeyi içimde tutmaya son verdiğimde gerçekleşti. Yazı yazmak benim için bir görme aracı, bırakmayı öğrenmenin bir yolu. Bazen bu süreçte sizi yere düşürenin hayat değil de kendiniz olduğunu fark ediyorsunuz. Bunu anlayınca zihnimdeki dil nihayet berraklaşmaya başladı. Performans, adaletsizlikten doğar. İstismarın, hayatta kalmanın, siyasetin ve nedensiz zulmün içinden. Sınıfsal duvarlardan, günün bıraktığı yaralardan. Okyanuslar ötesindeki bir savaşa duyarlılık taslayıp, önündeki garsona nezaketi esirgeyen ikiyüzlülükten. Bunlar beni yaratmaya itenler. Eserlerimi sadece bir uğra adayabildiğimde paylaşıyorum. Yoksa benimle kalıyorlar.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4498" height="5624" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SOLANGE-1846.jpg" alt="" class="wp-image-72041"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p><br><br>“Sosyal medya bir nevi bir kostüm partisi ve ben kendime en çok benzeyen kostümü giyip boy gösteriyorum&#8221;</p>



<p>-Solange Smith</p>
</blockquote>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU Sizin perspektifinizde şiir, performans sanatı bağlamında teknolojiyle nasıl kesişiyor</strong></p>



<p>SOLANGE Teknoloji hem bir megafon hem de bir yanılsama. Dünyaya ulaşabilirsin ama sinyal hiçbir zaman temiz değildir. Şiir ise zamansızdır, neredeyse klasikleşmiş bir formdur. Bu ikisi birbirini iptal etmez, aksine besler. Çünkü teknolojiyi inşa edebilmemiz için şiire ihtiyacımız var; dil ve hayal gücü her şeyden önce gelir. Performanslarımdan önce şiir okumayı severim. Bir samimiyet yaratır, beni dengeler ve seyircinin, yaratım sürecinde bulunduğum alana adım atmasına izin verir. Tam anlamıyla herkesi içine alan bir deneyim.</p>



<p><strong>DUYGU Sosyal medya her iki disiplinin de sahnesi. Çalışmalarını paylaşırken özgünlük ile kurguyu nasıl dengeye oturtuyorsun?</strong></p>



<p>SOLANGE Pek iyi dengelediğimi düşünmüyorum. Parçalar halinde otantik olduğunu söyleyebilirim. Sosyal medya bir nevi bir kostüm partisi ve ben kendime en çok benzeyen kostümü giyip boy gösteriyorum. En çok benzeyen ki üstüme otursun ama yine de bir kostüm ki kendimi tamamıyla ele vermeyeyim. Mahremiyetin güzelliğine hâlâ inanıyorum çünkü yaptığım ya da söylediğim her şeyin dünyaya ait olmasını istemiyorum. Günün sonunda gizemi arzuluyorum, çünkü orada hâlâ keşfedilmemiş bir serüven saklı.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU Sence teknoloji sanatı daha yaygınlaştırarak demokratikleştiriyor mu? Yoksa orijinalliğinden ödünç vermesine mi neden oluyor?</strong></p>



<p>SOLANGE Her ikisi de. Artık herkes bir ses çıkartabiliyor ama bu herkesin müzik yaptığı anlamına gelmiyor. Gürültü oyunun bir parçası ve siz de bu süreçte hala bir sese sahip olanları dinlemeyi öğreniyorsunuz. Aslında düşündüğünde hiçbir eser tamamıyla orijinal değil. Hepsi ilham kırıntılarının kendi hayatınla harmanlanmasından oluşuyor; ve umuyorsun ki o karışım yeni bir dala dönüşsün, başkalarının da kendi yollarıyla üzerine inşa edebileceği bir dala.</p>



<p><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p>SOLANGE Cesur muyum bilmiyorum, sadece yürümeye devam ediyorum. Cesur olmak kulağa fazla kahramanca geliyor. Ama kesinlikle inatçı biriyim; belki de bu aynı şey demektir. Annem, yapmaya çalıştığım her şeyde bana ‘korku yok’ derdi ve ben de bunu hayatımın her alanına taşımaya çalıştım.</p>



<p><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p>SOLANGE Yaratıcılık benim için hayatta kalmaktır: Savaşmam gerektiğinde bir silah, saklanmam gerektiğinde bir kalkan, bazen de hiçbir şey işe yaramadığında tek çıkış yoludur. Güvendiğim tek değerdir; çürümez, kimse onu gerçekten yargılayamaz &#8211; en azından önemli olacak şekilde değil. Çünkü günün sonunda bana ait olan tek şeydir.</p>



<p>Aklımda sıkışıp kalanları dünyaya fırlatabilmemin tek yoludur; yamuk düşseler bile. Ve tıpkı aşk gibi, içinde herkes için bir pay vardır. Ona ulaşabilmek içinse biraz kanamayı göze almak gerekir.</p>



<p><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl hem kendin hem de kararların için özür dilemekten vazgeçtin?</strong></p>



<p>SOLANGE Sanırım hâlâ kendime karşı fazlasıyla sertim; bunun iyi mi kötü mü olduğuna ise hâlâ karar veremedim. Özür dilemeyi, aslında bunu takip eden tek kişinin ben olduğumu fark ettiğimde bıraktım. Hayatını izin almayı bekleyerek geçirirsen onu harcamış olursun. Bir noktada artık izin istemeyi bıraktım.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview with </strong>Solange Smith</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview by </strong>Duygu Bengi </p>


Somewhere Between Disappearance and Exposure


<h2 class="wp-block-heading">Some artists are born with a silence they must break, others with a fire they must shelter. For Solange Smith, creation has always carried both instincts. Painting and poetry became secret doorways, places to vanish without witness, while modeling thrust her into the light, a stage where the body itself became the canvas. Between disappearance and exposure, she learned to move. </h2>



<h2 class="wp-block-heading">Sometimes hidden, sometimes seen, yet always carrying the pulse of survival in her work. Her voice rises from the contradictions of life through its beauty and damnation, its tenderness and brutality. Through words, she releases what festers; through performance, she transforms injustice into ritual.  For Solange, creativity is a way to breathe when the air grows thin. <em>And she turns blurred boundaries into a means of survival, in the most poetic way.</em></h2>



<p><strong>DUYGU&nbsp; Which environment felt more natural being creative or visualizing the creatives?</strong></p>



<p>SOLANGE Painting and writing were instinctive, I didn’t even think about them when I began. They were a place to disappear: No one watching, no one correcting. Modeling felt unnatural at first: Being seen and projected. It only shifted once it became collaborative. Then it opened up. In the end I needed both: One to vanish, the other to survive.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU What challenged you the most in each?</strong></p>



<p>SOLANGE In art, the challenge is to be able to transfer a part of yourself so the work isn’t just you on the page, but something larger that carries you within it. In modeling, the challenge is the opposite to stay human when you’re treated like an image.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU Have you questioned the boundaries in your life during this process?</strong></p>



<p>SOLANGE I do constantly, boundaries seem to blur when your body is your work. I’ve had to redraw the lines so many times I feel like they look like a map of a city bombed and rebuilt.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU Do certain topics or emotions dominate your poetry? What drives your creative impulse and your performances?&nbsp;</strong></p>



<p>SOLANGE Life itself. I learnt young that it was already complicated enough without me adding more. I tried to trim my feelings down to fit the world but that never worked. Life will always be beautiful and damned. It knocks you to the ground, then drags you back up again. Most of my writing comes from those moments, a surge that pushes out before it festers. I didn’t choose it. It began when I stopped holding everything in. Writing became a way to see what had happened, a way to let go. And sometimes you realize it wasn’t life that struck you down, but yourself. From there I started to find a clearer language within my mind.&nbsp; Performance is born from injustice. From abuse and survival. From politics, and the cruelties people inflict without reason. The hierarchies of class, the small daily wounds. The hypocrisy of mourning a war oceans away while denying kindness to the waiter in front of you. That blindness drives me. I only share my work when I believe there’s a reason, when I would want to see it myself. Otherwise it stays with me.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4498" height="5624" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SOLANGE-1846.jpg" alt="" class="wp-image-72041"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p><br>&#8220;Social media is a costume party, and I show up wearing something close enough to myself that it still fits, but not enough to give myself away.&#8221;</p>



<p>-Solange Smith</p>
</blockquote>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU How does poetry meet with technology in your perspective as a performative art?</strong></p>



<p>SOLANGE Technology is both the megaphone and the distortion. You can reach the world, but the signal is never clean. Poetry, on the other hand, feels timeless, almost classical. The two don’t cancel each other out, they feed each other. We need poetry to build technology, because language and imagination comes first. Before my performances I like to recite poetry. It creates intimacy, grounds me, and it lets the audience step into the space I’m in while I’m creating. A complete immersive experience.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU Social media is a stage for both disciplines. How do you balance authenticity with curation when sharing your work online?</strong></p>



<p>SOLANGE I don’t think I balance it very well. I would say it’s authentic in fragments. Social media is a costume party, and I show up wearing something close enough to myself that it still fits, but not enough to give myself away. I still believe in the beauty of privacy, so that not everything I do or say belongs to the rest of the world. I crave mystery at the end of the day, because at least there there’s a journey still waiting to be discovered.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU Do you think technology democratizes art (making it more accessible), or risks diluting originality?</strong></p>



<p>SOLANGE Both. Everyone can play now, but not everyone’s making music. Noise is part of the deal and you learn to listen for the ones who still have a voice. Come to think of it, nothing has ever been truly original. It’s fragments of inspiration mixed with your own life, and you hope that mixture grows into a new branch; one that others can build from in their own way.</p>



<p><strong>DUYGU Do you think you are brave when it comes to life?</strong></p>



<p>SOLANGE I don’t know if I’m brave, I just keep walking. Brave sounds too heroic. But I’m definitely stubborn, maybe that’s the same thing. My mother would always repeat “have no fear” to me in everything I attempted to do, and I carry that with me in life.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU What does creativity mean to you?</strong></p>



<p>SOLANGE Creativity to me is survival: It’s a weapon when I need to fight, a shield when I need to hide, and sometimes just a way out when nothing else works. It’s the only currency I trust, because it doesn’t rot and no one can really judge it -at least not in a way that matters. Because at the end of the day it belongs to me. It’s the only way I know to take what’s stuck in my head and throw it into the world &#8211; even if it lands crooked. And like love, there’s something in it for everyone. You just have to let yourself bleed a little to find it. </p>



<p><strong>DUYGU Everyone goes through a phase of being a bit harsh on themselves. When and how did you stop apologizing for yourself and your decisions?</strong></p>



<p>SOLANGE I believe I’m still immensely hard on myself; whether that is a good thing or not is still to be answered. I stopped apologizing when I realized no one was keeping track but me. You can waste a life waiting for permission. At some point, I just stopped asking.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview with </strong>Solange Smith</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview by </strong>Duygu Bengi </p>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Bazı duygular geri döner, hala aynı olup olmadığımızı görmek için. Yarayı yeniden kaşımak gibi. Zamanla o eylem bir soruya dönüşür. Bırakamadığın, tuhaf bir merak. Olgunlaşmanın bir parçası bu: onunla nasıl başa çıkacağını öğrenmek; ne zaman seni yatıştıran şeye yakın duracağını ve ne zaman acısına izin verip yoluna devam edeceğini bilmek.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Tanıdıklığın o tatlı baştan çıkarıcılığını taşıyan çok az şey vardır. </strong>“<strong>Yuva kavramı benim için her zaman zorlayıcı oldu,” diyor Yu. Belirsiz olduğu için değil, kendini dışarıda hissettiği için hiç değil. Mesele, ona nasıl baktığından çok, onunla ne yaptığın. Kalırsan derinlik bulursun; gidersen onunla birlikte büyürsün.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Konfor. Elde etmesi zor, vazgeçmesi daha da zor.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Ondan kaçmak mı, yoksa tutunmak mı?</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Düşünmeye değer.&nbsp;</strong></h2>



<p><strong>YANKI Londra’da hayatı tanımla.&nbsp;</strong></p>



<p>YU Son dönemdeki göçmen karşıtı hareketlere rağmen, insanları müzik, sanat, moda ve yemek aracılığıyla bir arada tutan güçlü yerel toplulukların hala var olduğunu hissediyorum. Londra kendini sürekli yenileyebilen bir şehir; bu kültürel harman, her zaman ilginç fikirler ve farklı kültürler üretiyor.</p>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Londra’yla ilgili ilk anılarını düşündüğünde, aklına hangi görüntüler veya hisler geliyor; bunlar fotoğraflarına da yansıyor mu?</strong></p>



<p>YU İlk kez 90’ların sonunda Londra’yı ziyaret ettiğimde, sanata, Britanya filmlerine ve müzik sahnesine, özellikle punk rock’a ve kulüp kültürüne, takıntılı bir gençtim. Her şey taze ve heyecan vericiydi. Üniversite için Londra’ya taşındıktan sonra duvarımda The Clash posteri vardı ve sürekli techno ile drum ’n’ bass dinlerdim. Albüm kapakları, moda ve fotoğrafın bu karışımı beni derinden besledi; bence o enerji ve deneysel ruh, bugün hala fotoğraflarımda kendini gösteriyor.</p>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Kobe</strong>’<strong>den gelip Londra</strong>’<strong>da yaşayan biri olarak, Japon kültürüne dair anıların ve Londra</strong>’<strong>daki deneyimlerin, çalışmalarını ve “yuva” kavramını nasıl etkiliyor?&nbsp;</strong></p>



<p>YU “Yuva” kavramı benim için her zaman zorlayıcı oldu. Japonya’ya döndüğümde orası evim gibi geliyor, ama aynı anda tam olarak ait hissetmiyorum. Kendimi hem Kobe’de hem de Londra’da, aynı anda hem yabancı hem de evimde hissediyorum. Yurt dışında yaşamak, kendi kültürümü daha çok takdir etmemi sağladı. Japon fotoğrafçılara ve sanata yeniden, taze bir gözle bakmaya başladım.</p>



<p>Her Heathrow’a dönüşümde, o koyu gri Londra gökyüzünü gördüğüm anda garip ama rahatlatıcı bir his kaplıyor içimi, sanki yaratıcı bir eve geri dönüyormuşum gibi. Bir seferinde pasaport kontrolündeki görevli, oturum vizemi görünce ‘Welcome home’ demişti. O an, bende derin bir iz bıraktı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3960" height="4950" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Based-In-Istanbul-Taste-Makers-YuF-1002689.jpeg" alt="" class="wp-image-72083"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3984" height="4980" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Based-In-Istanbul-Taste-Makers-YuF-1002660.jpeg" alt="" class="wp-image-72081"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3975" height="4969" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Based-In-Istanbul-Taste-Makers-YuF-1002709.jpeg" alt="" class="wp-image-72085"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Sokak yemekleri genellikle bir anı, ritüel ya da bir samimiyet taşır. Seçimlerin Londra kültürü hakkında nasıl bir hikaye anlatıyor?</strong></p>



<p>YU Jacket potato, Londra’daki üniversite yıllarımdan beri yediğim bir şey. Basit bir comfort food, ama o kadar farklı şekillerde hazırlanabiliyor ki. Eskiden peynir ve fasulye ya da ton balıklı olanı tercih ederdim, ama Jack’s Cafe’nin chili con carne’sini keşfettikten sonra favorim o oldu. Üzerinde Tex-Mex chili olan Britanya usulü bir jacket potato’yu, Kıbrıslı Türk bir şefin elinden yiyip kendimi evimde hissetmek… işte bu tam bir Londra anı. Karina’yla yerken çoğu zaman biraz akşamdan kalmış oluyorum ve bu da onu daha da rahatlatıcı yapıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3984" height="4980" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Based-In-Istanbul-Taste-Makers-YuF-1002701.jpeg" alt="" class="wp-image-72084"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3984" height="4980" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Based-In-Istanbul-Taste-Makers-YuF-1002773.jpeg" alt="" class="wp-image-72088"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Paylaşmak bunun büyük bir parçası. Yaratıcı evrenini temsil etmesi için neden onu seçtin?</strong></p>



<p>YU Karina benim eşim ve uzun yıllardır birlikte olduğum hayat arkadaşım. Üniversiteden beri; 17, 18 yaşlarından bu yana beraberiz. Yaratıcı olarak yan yana büyüdük: ben fotoğrafa geçmeden önce Information Graphic Design okudum, o ise Costume Design okudu, ardından moda styling‘i yaptı ve şimdi Sashiko çalışmalarına odaklanıyor.</p>



<p>İkimizin de sanat, yaratıcılık ve politika gibi alanlara ortak ilgisi var; sürekli yeni fikirler üzerine konuşuyoruz. Karina her zaman benim yaratıcı aynam — benim göremediklerimi görür. Onun bakışı ve geri bildirimleri işimi yeni yönlere taşıyor.</p>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Sence yaratıcılığın gelişmesi, bir yere yeterince uzun süre kök salıp oraya ait olmakta mı yatar; yoksa sürekli hareket halinde olup anılar biriktirmekte mi?</strong></p>



<p>YU 17 yaşında Londra’ya taşındım ve 25 yıldır burada yaşıyorum; moda haftaları için farklı şehirlere gidip gelerek. Benim için yaratıcı gelişim hem bedensel hem de zihinsel anlamda hareketten besleniyor. Her şehir insana yeni bir şey öğretir; ama bir yerde yeterince uzun süre kalmak da derinlik ve perspektif kazandırır.</p>



<p>Yaratıcılıkla ilgili kendimi biraz aşağı hissettiğim bir dönemde New York’taydım ve Lower East Side’da bir bara gitmiştim. Orada tanıştığım bir adamla hayatındaki zorluklar üzerine konuşmaya başladık; her şeye rağmen hayata pozitif bakıyordu. Kendi kaygılarımdan söz ettiğimde bana üretmeye devam etmem için cesaret verdi. O tek gecelik sohbet hala beni motive ediyor. İnsanlara her zaman şunu söylüyorum: konfor alanından çık ve farklı kültürlerden öğren.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3888" height="4860" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Based-In-Istanbul-Taste-Makers-YuF-1002815.jpeg" alt="" class="wp-image-72090"/><figcaption class="wp-element-caption"><strong>Yu</strong> was raised in Kobe and now lives in London.</figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p class="has-small-font-size"><br><br><strong>“</strong>Benim için yaratıcı gelişim hem bedensel hem de zihinsel anlamda hareketten besleniyor. Her şehir insana yeni bir şey öğretir; ama bir yerde yeterince uzun süre kalmak da derinlik ve perspektif kazandırır.”</p>



<p class="has-small-font-size">-Yu Fujiwara</p>
</blockquote>
</div>
</div>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p>YU Kendimi çok da cesur biri olarak görmüyorum. Daha fazla gezmem, daha fazla deneyim yaşamam gerektiğini sık sık hissediyorum. Bazen stresli olabiliyor, özellikle bütçe düşünmek zorunda kaldığında. Ama günün sonunda hepimiz bir gün öleceğiz. Bu yüzden geride bir şeyler bırakmanın anlamlı olduğunu düşünüyorum. Benim umudum da bu.</p>



<p><strong>YANKI </strong><strong>Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekilleniyor?</strong><strong>&nbsp;</strong></p>



<p>YU Benim için sınırları zorlamak, açık kalmak demek — kendini sürekli güncellemek ve yeni şeyler denemek. İlham her yerden gelebilir: müzikten, sinemadan, sanattan, hatta yemekten bile.</p>



<p>Yerel yemekler söz konusu olduğunda, bazen alışılmadık bir şeyi yemek garip gelebiliyor. Ama zihni “これを美味しいとする” (bunu lezzetli kabul et) noktasına kaydırdığında, yeni tatları ve kültürleri takdir etmeye başlıyorsun. Bu açıklık, hem yaratıcılıkta hem de hayatta gelişimi beraberinde getiriyor.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview &amp; Words by</strong> Duygu Bengi, Yankı Tan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Editorial Assistant</strong> Duru Ustaoğlu</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by</strong> Anastasiia Lisenko </p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Muse</strong> Veronika Robina Grant</p>


Food for Thought w/ Yu Fujiwara


<h2 class="wp-block-heading">İlayda, kendi gölgesiyle yürümeyi, karanlıkta kendi ışığını bulmayı seçiyor. Onun odağında sınırları aşmak değil, bilinmeyene adım atmak var. Herkesin özgürlük tanımı farklı, ama onunki bize biraz daha tanıdık. Belki de aramızdaki bağ tam da burada gizli. “Duyduğum cesaret, kendi sesini kaybetmemen gerektiğini hatırlatıyor. Sessizlikte bile içimizde bir güç var ve o güç yol gösteriyor,” diyor. Kendini tuğla tuğla inşa edenler bilir: sessizlik korkutmaz. O sadece kendi sesine kulak verdiğinin bir işaretidir. Çünkü hikayen, konfor alanından çıktığın anda başlar.</h2>



<h2 class="wp-block-heading">İlayda’yla her karşılaştığımızda, hikayesine bir zafer daha eklendiğini görmek beni mutlu ediyor. Bazı ilişkiler zamanla ya da mesafeyle ölçülmez; o bağ, her adımında kendini hatırlatır. İlayda, cesaretle başlayan cümlelerini hiçbir zaman güvenli bir limanda kurmuyor. “Konfor alanımdan çıktıkça, attığım her adım hem kendime hem de dünyaya sessiz bir meydan okuma hâline geliyor,” diyor.</h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda </strong>“<strong>cesur” olmak senin için ne ifade ediyor?</strong></p>



<p>İLAYDA Benim için cesur olmak, risk almaktan korkmamak demek. Kendi içimdeki bilinmezlikleri kucaklayabilmek… Her yaratıcı adım, kendi karanlığında bir ışık yakmak gibi.</p>



<p><strong>DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın?</strong></p>



<p>İLAYDA Bir sahneyi hiç prova etmeden, içimden geldiği gibi canlandırdığım an… Kurallar yoktu, beklentiler yoktu. Sadece ben ve rol üzerine kendi biçtiğim gerçeklik vardı. O an yaratıcılığın en saf hâlini hissettim.</p>



<p><strong>DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?</strong></p>



<p>İLAYDA Korku, temkinli ilerlememi sağladı ama doğru zamanda risk almayı da öğretti. Korkusuzluk ve temkin, dengeli bir şekilde kendimi ifade etmemi sağlıyor.</p>



<p><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">İLAYDA Okuduğum bölüme ara vermek… O risk bana kim olduğumu ve neyi savunduğumu gösterdi. Bence sanat, bazen kaybolmayı göze almakla başlar.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_1405-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72073" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_1394-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72076" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">İLAYDA wears a suit by<br>Nanushka, Beymen, shirt by Kkoncept.<br>Ring by Saudade Jewelry.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir </strong>“<strong>cesur monolog” sunabilseydi, ne söylerdi?</strong></p>



<p>İLAYDA Cesaret, sınırları aşmak değil; bilinmezliğe adım atmak, kendi gölgelerinde yürümek ve o karanlıkta kendi ışığını bulmaktır. İşte gerçek özgürlük, orada başlar.</p>



<p><strong>DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor?</strong></p>



<p>İLAYDA Duyduğum cesaret, kendi sesini kaybetmemen gerektiğini hatırlatıyor. Sessizlikte bile içimizde bir güç var ve o güç yol gösteriyor.</p>



<p><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir?</strong></p>



<p>İLAYDA Hayatımın bundan sonrası için duyduğum merak… Bilinmezlik beni korkutmuyor, aksine ileriye doğru çekiyor.</p>



<p><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">İLAYDA Evet. Tabii bunu korkusuzca yapmıyorum ama fark ettim ki kendini keşfetmek, zaten cesaretle şekillenen bir yolmuş. Gelişim böyle oluyormuş.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_1489-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72075"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_1473-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72074"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em><em>“Cesaret, sınırları aşmak değil; bilinmezliğe adım atmak, kendi gölgelerinde yürümek ve o karanlıkta kendi ışığını bulmaktır. İşte gerçek özgürlük, orada başlar.&#8221;</em></em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-İlayda Alişan</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p>İLAYDA Yaratıcılık, içimdeki sessiz fısıltıları duyup onları biçimlendirebilmek, dünyaya kendi algımı, kendi ritmimi bırakabilmek… Bir başka deyişle, kendimden bir tat katabilmek.</p>



<p><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?</strong></p>



<p>İLAYDA Bana kalırsa sınırları zorlamak, alışılmışın ötesine geçmekle başlıyor. Konfor alanımdan çıktıkça her adım hem kendime hem de dünyaya sessiz bir meydan okuma hâline geliyor.</p>



<p><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">İLAYDA Kendimi her hâlimle kabul ettiğim anda artık kimseye açıklama yapmak ya da özür dilemek zorunda olmadığımı fark ettim. Kararlarım benim dilim ve onları sahiplenmek özgürlüğün ta kendisi.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | İlayda Alişan | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/ioPjGJmRgL8?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> İlayda Alişan<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em>&nbsp;Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em>&nbsp;</em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em>&nbsp;</em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em>&nbsp;Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>


Brave Monologues w/ İlayda Alişan


<p><strong>Mavi, mavi, mavi.</strong></p>



<p><strong>Maviyi hissedebilirsiniz, mavi olabilirsiniz, maviyi duyabilirsiniz, mavinin içinde oyalanabilirsiniz. Çok az renk sanatın bu kadar farklı alanında bu kadar yer kaplar. Mavi, görsel sınırlarını çoktan aşmış bir renk. Adı her yerde karşımıza çıkıyor: filmlerde, şarkılarda, gündelik konuşmada (&#8216;I feel blue&#8217;)&#8230; Çok az renk insan kültüründe bu kadar derin bir yer edinmiştir.</strong></p>



<p>Sinemada mavi çoğu zaman deliliğin ağırlığını ya da insanın kendini kaybetmesinin neredeyse tek çare gibi göründüğü bir tür hüznü taşır. Pierrot le Fou ya da Betty Blue’da mavi, atmosferde dolaşan sessiz bir duygusal alt ton gibidir. Krzysztof Kieślowski’nin Three Colours üçlemesinde ise Blue, yasın görsel diline dönüşür; yoğun bir kederi ve kaybın karmaşık, insanı yönsüz bırakan hissini simgeler.</p>



<p>Müzikte ise mavi, dinginliğin içine karışmış bir özlem gibidir. İçinde her zaman hafif bir melankoli notası taşır. The Doors’un Blue Sunday’ini ya da George Gershwin’in Rhapsody in Blue’sunu düşünün. Mavi sadece görülen bir şey değil, aynı zamanda duyulan bir şey.</p>



<p>Doğal olarak pek çok sanatçı bu renge çekilmiştir. Picasso’nun bugün “Mavi Dönem” olarak bildiğimiz dönemi, yalnızlığı ve yoksulluğu yankılayan soğuk tonlarla dolu tuvalleriyle bunun en bilinen örneklerinden biridir. Ama Yves Klein bu takıntıyı herkesten daha da ileri taşımış. O sadece maviyi resmetmedi. Kendi mavisini yarattı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="591" height="600" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Yves_Klein.jpg" alt="" class="wp-image-72050" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1600" height="1092" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/download-2.jpeg" alt="" class="wp-image-72054" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Klein, o kadar yoğun bir pigment geliştirdi ki 1960 yılında bunu International Klein Blue (IKB) adıyla patentledi. Bu mavi neredeyse madde ötesinde bir renkti, bir yere uygulanmadan bile parlayan bir renk. Sanki yüzeyi doldurmak yerine, ait olduğu objeyi veya süjeyi içine çekiyordu.</p>



<p>Mavi zaten çalışmalarında yoğunlukla kullanmayı sevdiği bir renkti, ancak IKB ile birlikte doğrudan eserin kendisine dönüştü. Klein, tamamen bu ultramarin alanla kaplı monokrom tuvaller üretmeye başladı ve resmi temsilden bütünüyle arındırdı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1034" height="1292" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/download-3.jpg" alt="" class="wp-image-72057"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1098" height="1373" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/download-1.jpg" alt="" class="wp-image-72058"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="413" height="516" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/d7hftxdivxxvm.cloudfront-2.jpg" alt="" class="wp-image-72056"/></figure>
</div>
</div>



<p>Takıntısı kısa sürede tuvalin ötesine geçti. <em>Anthropometries</em> adı verilen performanslarında modellerin bedenlerini mavi pigmentle kaplıyor ve onları büyük kağıt yüzeylere bastırmaya, kaydırmaya ve yaslamaya yönlendiriyordu. Böylece bedenleri aynı anda hem fırça hem de heykel haline geliyor, hareketlerinin hayaletimsi izlerini geride bırakıyordu.</p>



<p>Bazı anlarda ise mavi ses üzerinden ortaya çıkıyordu. <em>Monotone-Silence Symphony</em> adlı eserinde tek bir nota yirmi dakika boyunca sürdürülür, ardından yirmi dakika süren mutlak bir sessizlik gelir. Klein burada da aynı fikrin peşindeydi: dikkat dağıtıcı her şeyden arındırılmış saf bir duyum. Tıpkı IKB gibi. </p>



<p>Bazen takıntı icada dönüşür. Ve bazen icat, sanata.</p>


Yves Klein. Infinitely, Indefinitely Blue. 


<p><strong>Kraliyet, hanedanlar ya da herhangi bir monarşi düşündüğümüzde, bu yapıların parçası olan insanların kamusal alanda gerçekten kendileri olabildiklerini pek söyleyemeyiz. Kendi kişisel tarzlarının özgürce konuşmasına izin vermeleri ise neredeyse imkansızdır. Protokollere uyan silüetler, jestler, renkler… hatta birinin nasıl konuşacağını, nasıl yürüyeceğini ve ne zaman ne giyeceğini bile belirler. Bunlar çoğu zaman kişinin kendi seçimi değildir. Önceden belirlenmiş kurallardan oluşan bir varoluş söz konusu&#8230;</strong></p>



<p>Ancak Prenses Diana hiçbir zaman bu yazılmış senaryonun içine rahatça sığmayan bir karaktere sahipti. Kraliyet yıllarında elbette ki kurallara uymak zorundaydı. Diana o katı kuralların kenarlarında yürümeyi seviyordu. Artık ikonik bir look haline gelen siyah kadife “revenge dress” bunun en açık örneklerinden biri: modanın sessiz bir direniş biçimine dönüştüğü an.</p>



<p>Prenses Diana hiçbir zaman gözleri kapalı şekilde itaat eden biri değildi. Sık sık kraliyet beklentilerinin sınırlarının hemen dışında hareket etti. Bazen kıyafetlerini kurallara karşı küçük ama anlamlı başkaldırılar olarak kullanarak, protokolün çizdiği sınırların etrafında dolaştı ve ondan beklenen imajı yavaş yavaş yeniden şekillendirdi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="861" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/londres-la-princesse-diana-arrive-c3-a0-la-r-c3-a9ception-de-news-photo-1712073658-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72029"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/https___bae.hypebeast.com_files_2022_11_lady-dior-princess-diana-re-edition-release-3-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72028"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/gettyimages-905643678-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72026"/></figure>
</div>
</div>



<p>Bu yüzden büyük moda evlerinin onun varlığından ilham almış olması pek de şaşırtıcı değil. Dior da bunlardan biriydi. Hatta markanın çıkış anından bu yana hala ikonikliğini koruyan çantalarından birine onun adını verecekti.</p>



<p>1995 yılında Paris ziyareti sırasında Diana’ya, o zamanın Fransa First Lady’si Bernadette Chirac tarafından bir Dior çantası hediye edildi. O zaman çantanın adı &#8216;Chouchou&#8217;ydu; Fransızca “favori” anlamına geliyordu ve henüz resmi olarak satışa sunulmamıştı. Dior, çanta henüz satışa sunulmadan önce bu çantayı Diana&#8217;ya hediye olarak önermişti.</p>



<p>Diana çantayı neredeyse hemen kullanmaya başladı. Kısa süre içinde en tanınan aksesuarlarından biri haline geldi. Resmi ziyaretlerde, gündüz etkinliklerinde ve hatta Met Gala gibi akşam etkinliklerinde bile onu kolunda bir eklentisi gibi taşıdı.</p>



<p>Başlangıçta sadece bir çanta olan şey zamanla başka bir şeye dönüştü. Yapılandırılmış silüeti, kapitone derisi ve Diana’nın onu kolunda taşıma biçimi… Chouchou, yavaş yavaş onun sessiz bir uzantısına dönüştü. Kurallarla dayatılmış bir hayatın içinde bu çanta Diana’nın nadir kişisel imzalarından biri haline geldi. Gösterişle değil, abartıyla asla değil tekrarın gücüyle oluşmuş bir statement parçası.</p>



<p>Diana&#8217;nın çantayla kurduğu bağ o kadar güçlü bir hale geldi ki 1996 yılında Dior çantanın adını resmi olarak Lady Dior olarak değiştirdi; bu isim Diana’nın Prens Charles ile evlenmeden önce taşıdığı unvana bir göndermeydi. Sadece bir yıl sonra Diana, Paris’te geçirdiği bir trafik kazasında trajik şekilde hayatını kaybetti. </p>



<p>Çanta kaldı. İsmi kaldı. Ve Diana&#8217;nın mirasının sessiz bir uzantısı olarak varlığını sürdürmeye devam etti.</p>


Princess Diana & Her Lady Dior Bag


<p><strong>Bir asırdan uzun bir süredir ‘lüks’, zanaatkarlık ve miras üzerinden tanımlandı. El dikişi bir deri çanta, kişiye özel dikilmiş bir takım elbise ya da usta bir saatçinin elinden çıkmış bir saat, değerin zirvesini temsil ediyordu. Ancak bugün lüksün anlamı ciddi bir dönüşüm geçiriyor. Yapay zekanın saniyeler içinde görseller, müzik, metinler ve hatta ürün tasarımları üretebildiği bir çağda yeni bir soru ortaya çıkıyor: “insan yapımı” olan şey, geleceğin en büyük lüksü mü olacak?</strong></p>



<p>Üretken yapay zekanın yükselişi, yaratıcı üretim için gereken zamanı ve maliyeti dramatik biçimde düşürdü. Eskiden yıllar süren eğitim gerektiren yazı, illüstrasyon, beste ya da tasarım gibi alanlar artık algoritmalar tarafından saniyeler içinde taklit edilebiliyor. Bu teknolojik sıçrama verimlilik ve erişilebilirlik açısından büyük avantajlar sunsa da aynı zamanda bir paradoks yaratıyor: Bir şeyi üretmek ne kadar kolaylaşırsa, o şey o kadar az özel hissetmeye başlıyor. Bolluk, sonuçta ayrıcalığı aşındırır.</p>



<p>Bu durum insan emeğinin değerini beklenmedik biçimlerde yükseltebilir. Sanayi Devrimi sırasında el yapımı ürünlerin prestij kazanması gibi, insan tarafından üretilmiş işler de algoritmik üretimin hakim olduğu bir dünyada yeniden değer kazanabilir. Buradaki cazibe yalnızca ortaya çıkan üründe değil, onun arkasındaki hikayede yatıyor: harcanan zaman, küçük kusurlar, ve yalnızca insan zihninin getirebileceği o benzersiz bakış açısı.</p>



<p>Sanat piyasası bu dönüşümün ilk sinyallerini veren alanlardan biri olabilir. Koleksiyonerler uzun zamandır bir eserin yalnızca kendisine değil, sanatçının imzasına, üretim sürecine ve kültürel bağlamına da değer veriyor. Eğer yapay zeka üretimi sanat yaygınlaşırsa, koleksiyonerler muhtemelen eserin kökenine daha fazla önem verecek: bir işin gerçekten bir insan tarafından tasarlanıp geliştirilmiş ve üretilmiş olduğuna dair kanıt. Böyle bir dünyada “human-made” etiketi, tıpkı “handcrafted” ya da “organic” gibi, otomasyon çağında bir tür özgünlük işareti haline gelebilir.</p>



<p>Bu eğilim sanatla sınırlı kalmayabilir. Yazı, müzik, moda ve hatta yazılım bile benzer bir ayrışma yaşayabilir. Tamamen bir insan tarafından yazılmış bir roman, bir zanaatkarın tasarlayıp diktiği bir giysi ya da algoritmik yardım olmadan bestelenmiş bir şarkı, tam da otomasyona direnebildiği için hem sembolik hem de ekonomik bir değer kazanabilir. Başka bir deyişle, insan dokunuşu nadirliğin bir göstergesine dönüşebilir.</p>



<p>Ancak bu dönüşüm bazı zor soruları da beraberinde getiriyor. Yapay zeka araçlarının yaratıcı süreçlere giderek daha fazla dahil olduğu bir dünyada “insan yapımı”nı nasıl tanımlayacağız? Bir yazar araştırma ya da düzenleme için yapay zekadan yararlanıyorsa, ortaya çıkan iş hala insan yapımı sayılır mı? İş birliği ile yerini alma arasındaki sınır, muhtemelen önümüzdeki on yılların en önemli tartışmalarından biri olacak.</p>



<p>Bir de kültürel boyutu var. İnsan üretimini “lüks” olarak konumlandırmak, iki katmanlı bir yaratıcı ekonomi yaratma riskini taşıyor: gündelik tüketim için seri üretilmiş yapay zeka içerikleri ve yalnızca karşılayabilenlerin erişebileceği insan üretimi işler. Bu durum sanatçıların ve zanaatkarların prestijini artırabilir, ancak kültürel erişimde yeni eşitsizlikler de yaratabilir.</p>



<p>Lüks her zaman kolayca taklit edilemeyen şeylerle ilgiliydi. Neredeyse her şeyin makineler tarafından taklit edilebildiği bir gelecekte ise en değerli şey, belki de yalnızca bir insanın onu yapmış olduğunu kanıtlayabilmek olacak. Bu açıdan bakıldığında lüksün tanımı belki de yeniden başladığı yere dönüyor: hızlı ve kusursuz makinelerde değil, yavaş, kusurlu ve son derece insani olan o yaratma eyleminde.</p>


Will “Human-Made” Become the New Luxury?


<h2 class="wp-block-heading"><strong>Nereden baktığına göre anlamını değiştirir bazı şeyler… Aidiyet de bunlardan biri. Ait olmak bir kalıba sokulamaz. Deniz kenarında geçirdiğin bir an kadar uçup kaçıcı, birinin gözlerinden yakaladığın bir anlam kadar öznel ya da hayatta kendine bir yer edinme çaban kadar gerçek olabilir.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Prod</strong>’<strong>la birlikte, Dubai denen o eşik halini keşfe çıkıyoruz. Yollarımız; bize ait olana sahip çıkmak, dostlukları onurlandırmak ve içimizde olana sadık kalmak için kesişti. O, doğduğu yerin izleriyle şekillenmiş narin bir yerden konuşuyor… Şimdiye dek var olmuş tüm benliklerinin bir arşivinden. Ve evet, elde bir şavurmayla hissedilen nostaljinin tadı gerçekten bambaşka.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Herkes bir yere ait.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Peki, neresi olduğuna kim karar veriyor?&nbsp;</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Düşünmeye değer.</strong></h2>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Dubai’deki yaşamı tanımla.&nbsp;</strong></p>



<p>PROD Dubai, sonsuz fırsatlarla dolu bir şehir. Kendi deneyimini gerçekten kendin tanımlayabildiğin bir yer. Dubai’yi parlatan asıl şey ise sunduğu zengin alt kültürler ve seçeneklerin bolluğu. İster lüks arayışında ol ister daha sakin bir atmosferi tercih et… Dubai her zevke cevap veriyor.</p>



<p>Bundan da öte, burada tanıştığın insanlar… Ağı çok sıcak ve çok açık. Hayata kucak açan biriysen, burada sevecek çok şey bulursun. Dubai bana ve aileme çok şey kattı. Kendime gerçekten değer verdiğim bir konfor ve dostluk alanı kurdum. Günümüzde bunun kolay bulunmadığını düşünürsek, hala burada olmamın nedeni tam da bu.</p>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Dubai</strong>’<strong>yle ilgili ilk anılarını düşündüğünde, aklına hangi görüntüler veya hisler geliyor; bunlar fotoğraflarına da yansıyor mu?</strong></p>



<p>PROD Dubai’yle ilgili en eski anılarımı düşündüğümde aklıma hep okyanus geliyor. Büyürken ailece sahilde barbekü yaptığımızı ve o kendimize ait, küçük ama özel köşeleri bulduğumuzu hatırlıyorum. Dubai o zaman çok farklıydı, çok daha küçük ölçekliydi. En başından beri gerçekten samimi, topluluk odaklı bir şehirdi. Ve en güzeli şu ki o topluluk ruhu kaybolmadı; evrildi, büyüdü ve bugünkü şehre dönüştü. Bu da işlerime kesinlikle yansıyor.&nbsp;</p>



<p>Fotoğraflarım, çevremdeki insanlar tarafından şekilleniyor. Onların günlük hayatlarından aldığım ilhamla ve dünyada ilerleyiş biçimleriyle. Dünyanın dört bir yanından insanların bir araya gelmesiyle oluşan güçlü topluluk duygusu… Bilgi ve beceriyi paylaşma kültürü, çocukluğumdan beri içimde taşıdığım bir şey.</p>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Anlatımının ne kadarı önceden planlı; ne kadarı ise şehrin, yemeğin ve birlikte yarattığın kişinin o anda şekillendirdiği bir akış?</strong></p>



<p>PROD Dubai’de beni gerçekten etkileyen sokak lezzetlerini bulmak başlangıçta zordu çünkü burada hayatın büyük kısmı kapalı alanlarda geçiyor. Ama çekim süreci planla sezgiyi birleştiren bir karışımdı; şehrin bizi yönlendirmesine de izin verdik. Özellikle Al Mallah benim için tartışmasız bir duraktı; çocukluktan üniversite yıllarına, menakiş ya da şavurma almak için sürekli uğradığım bir yerdi. Bu kadar hızlı değişen bir şehirde, geçmişe tutunan nadir sabitlerden biri.</p>



<p>Estetik olarak da zamana sıkışmış gibi: mermer reçine masalar, yeşilimsi iç mekan, fotoğraflı vintage menüler… Her şey baştan sona organik hissettirdi. O nostaljiyi yakalamak üzerine bir vizyonum vardı ama hikayenin tonunu hem Pam’ın varlığı hem de mekanın enerjisi belirledi. Sohbeti akışına bıraktık ve fotoğraflar da o gerçek anları yakaladı. Sonunda aslında mekan kendi kendini seçti; hikaye de onunla birlikte evrildi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1958" height="2613" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DSC00473-300DPI.jpg" alt="" class="wp-image-71914"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2112" height="2816" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DSC00390-300DPI.jpg" alt="" class="wp-image-71912"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2692" height="2019" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DSC00456-300DPI-1.jpg" alt="" class="wp-image-72001"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Sokak lezzetleri çoğu zaman şehre ait hafıza, ritüeller ve samimiyetle var olur. Neden özellikle bu yemeği ve kişiyi seçtin? Dubai’nin kültürü hakkında nasıl bir hikaye anlatıyor?</strong></p>



<p>PROD Al Mallah, Dubai’nin hikayesini şehrin ilk günlerine uzanan bir yerden anlatıyor. Orada oturup öğle yemeği yerken trafiği izliyorsun; işe yürüyenleri, eve dönenleri… Al Mallah’ı bu yüzden seviyorum. Hayatımın hangi evresinde olursam olayım, zamana çakılı bir işaret gibi orada duruyor ve Dubai’deki tüm eski benliklerimle yeniden buluşmamı sağlıyor.</p>



<p>En güzeli, Pam’in de aynı bağı taşıyor olmasıydı. Bana iki ay önce oraya gidip bir şeyler atıştırdığını anlattı. O an her şey yerli yerine oturdu, sanki geçmişteki Dubai’yle yeniden bağ kurmamızın eksik parçası tamamlandı. İkimiz için de gerçekten çok güzel ve derinden nostaljik bir andı.</p>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Paylaşmak da bu kültürün büyük bir parçası. Yaratıcı dünyanı temsil etmesi için neden bu kişiyi seçtin?</strong></p>



<p>PROD Pam’le on yılı aşkın süredir birlikte yaratıyoruz, dolayısıyla bu hikayede onu seçmek son derece doğal ve doğru hissettirdi. O da BAE’de büyüdüğü için, üçüncü kültürlü bir çocuk olma halini çok iyi anlıyor. Benzer bir geçmişi, neredeyse söze bile ihtiyaç duymayan ortak bir yaratım dilini paylaşıyoruz.</p>



<p>Her şey sıradan bir gün gibi başladı. Pam’i arayıp, “Öğle yemeğine çıkalım mı?” dedim. Tek fark, bu kez yemek yerken onu fotoğraflayacak olmamdı. Favorimiz olan Lübnan mutfağını seçtik: sorgusuz, tereddütsüz… Tamamen biz olarak hissettirdi. Baştan sona bizdik. Aynı masayı paylaşmak; yaratıcılık, hayaller ve özlemler üzerine konuşmak… Çok güzeldi ve günün sonunda önemli olan da buydu.</p>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Birlikte yaratma senin için pratikte ne ifade ediyor? Bunu çalışmalarında nasıl hayata geçiriyorsun?</strong></p>



<p>PROD Benim için birlikte yaratmak işin merkezinde. Yaratıcılık; iletişim kurmak, iş birliği yapmak, fikir paylaşmak ve yeni yollar denemektir, bu da dünyaya bakışını değiştirir. Açıkçası, yaratıcı biri için en önemli unsurlardan biri. Birbirini beslemek, büyütmek ve zorlamak… İşlerimde büyük bir yer tutuyor.&nbsp;</p>



<p>Analog fotoğrafı seçmem bile bir ortak üretim; çalıştığım kişi kim olursa olsun — ister yönetmen, ister oyuncu ya da ister ünlü olsun — aramızdaki iletişimi baştan şekillendiriyor. Değişmeyen tek şey o görsel ve yaratıcı bağ. İster çekim ister film olsun, birlikte çalıştığın kişiyle mutlaka ortak bir anlayış olmalı. Ben bunu her işime taşıyorum. İletişim hayatta en önemlisi; yaratıcı dilimizi açıkça paylaşmak ve birlikte yeni şeyler üretebilmek… Bana göre asıl güzellik bu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2112" height="2816" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DSC00421-300DPIjpg.jpg" alt="" class="wp-image-71988"/><figcaption class="wp-element-caption"><strong>Prod</strong> was raised in Dubai, and continues to live there. </figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p class="has-small-font-size"><em>“</em>Fotoğraflarım, çevremdeki insanlar tarafından şekilleniyor. Onların günlük hayatlarından aldığım ilhamla ve dünyada ilerleyiş biçimleriyle.”</p>



<p class="has-small-font-size">-Prod Antzoulis</p>
</blockquote>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU</strong> <strong>Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?&nbsp;</strong></p>



<p>PROD Zor bir soru. Hayata yaklaşımımı tanımlamak için “cesur” kelimesini kullanır mıyım, emin değilim. Cesaret birçok biçimde ortaya çıkabiliyor; hayatın farklı evrelerinde, farklı yüzlerle… Bir sete nasıl adım attığında, bir konuşmaya nasıl yaklaştığında, kendinle nasıl konuştuğunda ya da hayata hangi enerjiyi çektiğinde bile ortaya çıkabilir. Bunların hepsi cesaretin farklı halleri. Ben de hayata enerjiyle, özgüvenle ve öğrenme isteğiyle yaklaşıyorum. Soru sormayı ve yeni şeyler keşfetmeyi seviyorum.</p>



<p><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekilleniyor?&nbsp;</strong></p>



<p>PROD Sınırları zorlamak birçok biçimde karşına çıkabilir. Benim için bu, Londra’daki eğitimimden sonra Dubai’ye dönmekti. O dönemde BAE kültürünü temsil eden tutarlı bir yaratıcı dil yoktu. Benim için sınırı zorlamak; temsil meselesine odaklanmak ve bölgemizdeki yetenekleri görünür kılmaktı. 2015–2016 yıllarında bu alışıldık bir şey değildi; markalar henüz sahici hikaye anlatımının gücünü fark etmemişti. Bu yüzden Dubai’yle yeniden bağ kurmak, burada harika işler yapan yaratıcılarla iş birliği yapıp onların hikayesini anlatmak benim için anlamlıydı.</p>



<p>Peki şimdi? Bugün çok sesli, güçlü ve canlı bir ortam var. Yol belirsiz olsa bile risk almak her zaman karşılığını veriyor; aştığın her engel yeni bir şey şekillendiriyor. 2016’nın Dubai’siyle bugünkü Dubai tamamen farklı. Bu büyümeyi ve dönüşümü görmek inanılmaz. Sınırları zorlamak her yaratıcı için hayati ve ben de bunu hala her gün sürdürüyorum. Sanatçı olarak büyümek, bir sonraki aşamaya geçme cesaretini kazanmak demek.</p>



<p>Altı yıl önce bir film yönetmeyi hayal bile edemezdim. Şimdi ise dersler alarak, eğitimlere katılarak ve kendimi sinema dünyasına tamamen vererek bunun için çalışıyorum. Bu yüzden sınırları zorlamaya, hikaye anlatmaya ve buradaki topluluğumuzu elimden gelen her şekilde temsil etmeye devam edeceğim.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview &amp; Words by</strong> Duygu Bengi, Yankı Tan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Editorial Assistant</strong> Duru Ustaoğlu</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by</strong> Prod Antzoulis</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Muse</strong> Pam Nasr</p>


Food for Thought w/ Prod Antzoulis


<p><strong><strong>Prada’nın SS26 koleksiyonunda ortaya çıkan üniforma kültürü, sessiz bir tepki gibi hissettiriyor. Her şeyin eskisinden daha hızlı, daha gürültülü ve daha agresif ilerlediği bir dönemde daha fazlasını eklemek yerine sadeleştirmek, içgüdü haline geliyor.</strong><br></strong><br>Bu yaklaşım, Prada’nın İlkbahar/Yaz 2026 koleksiyonunun çıkış noktasını oluşturuyor. Miuccia Prada ve Raf Simons için üniforma fikri bir kısıtlama olarak değil, yeniden kalibrasyon biçimi olarak ortaya çıkıyor. Giysiler, çağdaş kültürün parçalarını alıp onları yeni ve beklenmedik kompozisyonlar halinde düzenliyor.</p>



<p>Geleneksel olarak feminen kodlarla ilişkilendirilen parçalar, sabit anlamlarından özgürleşiyor ve yeniden kurgulanıyor. Yapılar minimize ediliyor, silüetler hafifliyor ve parçalar vücut üzerinde nasıl bir araya getirildiklerine bağlı olarak anlam ve işlev kazanıyor. Prada üniforması bu yüzden sabit olmak yerine; esnek, uyum sağlayabilen ve bugüne tepki vererek sürekli yeniden şekillenen bir yapı haline geliyor. Bu gelişen dil içinde aksesuarlar yalnızca tamamlayıcı değil; görünümün yapısal belirleyicilerine dönüşüyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Prada-Donna-SS26-30.jpg" alt="" class="wp-image-71971"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Büyük-Prada-Route-3.jpeg" alt="" class="wp-image-71970"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Prada-Donna-SS26-46.jpg" alt="" class="wp-image-71972"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Büyük-Prada-Route-2.jpeg" alt="" class="wp-image-71973"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>SS26 defilesinde tanıtılan Prada Route Bag ise sezonun çok yönlü işlevsellik fikrini keskin ve net bir nesneye dönüştürüyor. Çantanın merkezinde Prada’nın en tanınabilir motiflerinden biri olan ‘’cep’’ yer alıyor. Geleneksel olarak pratiklikle ilişkilendirilen bu unsur burada mimari bir forma yükseltiliyor. Artık basit bir detay değil; çantanın hacmini şekillendiren üretken bir yapıya dönüşüyor.</p>



<p>Bir zamanlar yalnızca işlev olan şey, forma dönüşüyor. Çıtçıtlı kapamalar üniformanın utiliter diline gönderme yaparken, askılara ve kulplara uygulanan keskin hatlı detaylar pratik unsurları rafine bir süslemeye dönüştürüyor. Mutlak siyahın yanı sıra tonal varyasyonlarla sunulan Route Bag, koleksiyonun kendinden emin tavrını yansıtıyor. Gevşek askıları ve akışkan kulpları hareket ve özgürlük hissi yaratıyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5472" height="3078" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Prada-Route_making-of_18.jpg" alt="" class="wp-image-71977"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5472" height="3078" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Prada-Route_making-of_29.jpg" alt="" class="wp-image-71976"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="7724" height="4344" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Prada-Route_making-of_4.jpeg" alt="" class="wp-image-71975"/></figure>
</div>
</div>



<p>SS26’da yükselen üniforma kültürü bağlamında Route Bag artık yalnızca bir aksesuar olmaktan çıkıyor. Prada’nın sleek silüeti içinde adeta bir noktalama işareti gibi konumlanıyor ve sezonun özünü yakalıyor: fazlalık üzerine değil; hassasiyet, uyum sağlama ve formun rafine özgürlüğü üzerine kurulu yeni bir zarafet. Sessizce mimari, tartışmasız işlevsel ve hiç kuşkusuz Prada.</p>



<p>Tüm görseller Prada’nın izniyle kullanılmıştır.</p>



<p></p>


Utility Based Elegance


<h2 class="wp-block-heading">Moda haftası maratonu bir kez daha sona erdi. Podyumlar yüründü, finaller alkışlandı ve sayısız runway fotoğrafları, feed&#8217;lerimizde dolaşmaya başladı. Ve eğer bu dönemi her şeyden haberdar bir şekilde noktalamak isterseniz, Paris ve Milano’dan öne çıkanlar.</h2>



<p><strong>Alaïa by Pieter Mulier</strong><br>Pieter Mulier’in Alaïa’daki son defilesi. Koleksiyonunda yalnızca maison’daki yıllarına değil, onu şekillendirmesine yardımcı olan zanaatkarlara da bir saygı duruşu vardı. Markanın kurucusunun attığı temelleri onurlandırırken aynı zamanda markayı nazikçe geleceğe taşıyan bir koleksiyondu.<br>Bu sezon tasarımcı her şeyi oldukça sadeleştirdi; bedenle neredeyse bütünleşen siluetler, markanın kurucusunun “King of Cling” olarak anılmasına gönderme yapıyordu. Bir ünlem işareti ile sonlandırmaktansa sadelikle konulan bir noktanın zarafeti vardı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="266" height="398" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00035-alaia-fall-2026-ready-to-wear-detail-credit-brand.gif" alt="" class="wp-image-71925"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="298" height="446" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00025-alaia-fall-2026-ready-to-wear-detail-credit-brand.gif" alt="" class="wp-image-71924"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="274" height="410" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00032-alaia-fall-2026-ready-to-wear-detail-credit-brand.gif" alt="" class="wp-image-71929"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Chanel by Matthieu Blazy</strong><br><p data-start="30" data-end="237" style="white-space: normal;">Chanel bu sezon biraz endüstriyel bir havaya yöneldi; podyum renkli inşaat vinçleriyle çevriliydi. Set, Chanel’in sabit kalmaktan ziyade sürekli yeniden inşa edilen ve dönüşen bir ev olduğunu ima ediyordu. <span style="font-size: revert; background-color: rgb(255, 255, 255);">Blazy ayrıca Coco Chanel’in şu sözünü hatırlattı: “Sürünecek elbiselere de uçacak elbiselere de ihtiyacımız var; çünkü kelebek pazara gitmez, tırtıl da baloya.”</span> <span style="font-size: revert; background-color: rgba(0, 0, 0, 0.2);">Looklar hala kesinlikle Chanel’di, ama silüetlerin oranları değişmişti. Gömleklerin etekleri ve kemerler kalçalara kadar indirilmiş, gövdeyi uzatan bir siluet yaratılmıştı.</span></p></p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00133-chanel-fall-2026-ready-to-wear-detail-credit-gorunway.jpg" alt="" class="wp-image-71932"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00098-chanel-fall-2026-ready-to-wear-detail-credit-gorunway.jpg" alt="" class="wp-image-71931"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00095-chanel-fall-2026-ready-to-wear-detail-credit-gorunway.jpg" alt="" class="wp-image-71930"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Dior by Jonathan Anderson</strong><br>Paris’te yaşayan bir İngiliz olarak Jonathan Anderson hem Monsieur Dior’a hem de dolaylı olarak Paris’e bir aşk mektubu yazdı. Özellikle de Fransız bahçelerine. Defile Jardin des Tuileries’de gerçekleşti ve looklar Monet’yi ve Fransız bahçe geleneğini hafifçe çağrıştırıyordu. Doğal görünen sahne aslında neredeyse bir tiyatro dekoru gibi düzenlenmişti. Ve o nilüfer ayakkabılar… hala aklımızdan çıkmıyor. Doğa, Dior dokunuşuyla. İlahi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00036-christian-dior-fall-2026-ready-to-wear-detail-credit-gorunway.jpg" alt="" class="wp-image-71934"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/flower-detail1.jpg" alt="" class="wp-image-71935"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/shoes-3.jpeg" alt="" class="wp-image-71936" style="aspect-ratio:2/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Fendi by Maria Grazia Chiuri</strong><br>Maria Grazia Chiuri “Less I, More Us. Meno io, più noi.” fikrini geri getirdi. Ama bir slogan gibi değil. Onun dünyasında bu “biz”, dostluklarda ve paylaşılan anlarda yaşıyor. Birlikte giyilmek için tasarlanmış kıyafetler. Uzun öğle yemekleri için dantel bluzlar, uzun yürüyüşlerde yapılan sohbetler için çiçek baskılı shearling paltolar. Moda bireyden çok, o kıyafetlerle kurulan anılar hakkında.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="5000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/FENDI-FW26-27_FITTINGS_by_ElliottGunn_04.jpg" alt="" class="wp-image-71937"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="5000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/FENDI-FW26-27_FITTINGS_by_ElliottGunn_07.jpg" alt="" class="wp-image-71939"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4000" height="5000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/FENDI-FW26-27_FITTINGS_by_ElliottGunn_06.jpg" alt="" class="wp-image-71938"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Gucci by Demna</strong><br>Demna gerçekten Gucci’nin içine girdi; markanın &#8216;Gucci&#8217;liğini anlayarak ona kendi gece hayatı dokunuşunu ekledi. Defile yalnızca kıyafetlerden ibaret değildi; tanıdık küçük sürprizler vardı. Yoğun smokey eye makyajlar. Yürümeyen, adeta &#8216;strut&#8217; eden modeller. Neredeyse teatral bir atmosfer. Ve sonra Kate Moss&#8230; O ikonik yürüyüşle defileyi kapattı. Podyum sanki ona aitmiş gibi tek bir çizgide ilerleyen o feline yürüyüş. Derin sırt dekolteli, siyah ışıltılı elbise ve Gucci tangası detayıyla herkesi nefessiz bıraktı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/RUNWAY-Gucci-Primavera-establishes-a-new-vocabulary-of-silhouettes-textures-and-materials-exp.jpg" alt="" class="wp-image-71941"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/LOOK-83-Watch-the-show-on-gucci.com-GucciPrimavera.jpg" alt="" class="wp-image-71940" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>LOEWE by Jack McCollough &amp; Lazaro Hernandez</strong><br>Loewe’deki ikinci sezonlarında Jack McCollough ve Lazaro Hernandez, bu yeni Loewe döneminin sessiz bir saygı duruşu olmayacağını açıkça gösterdi. Koleksiyon Loewe’nin teknik ustalığına yaslanıyordu, ama biraz yaramaz bir dokunuşla. Formlar, dokular ve detaylar sanki çok şık ama biraz da çılgın bir oyuncak sandığından çıkmış gibiydi. Hassasiyet ve hayal gücünün birlikte var olduğu yeni bir Loewe dönemi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2000" height="3000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/LOEWE-FALL-WINTER-2026-SHOW-COLLECTION-DETAILS-49.jpg" alt="" class="wp-image-71944"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2000" height="3000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/LOEWE-FALL-WINTER-2026-SHOW-COLLECTION-DETAILS-45.jpg" alt="" class="wp-image-71943"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2000" height="3000" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/LOEWE-FALL-WINTER-2026-SHOW-COLLECTION-DETAILS-9.jpg" alt="" class="wp-image-71942"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Miu Miu by Miuccia Prada</strong><br>Miu Miu’nun sadeliği Miuccia’nın kendi sözlerinden geliyor: “Bir insan olarak zaten yeterlisin. Hiçbir şeye ihtiyacın yok, çünkü kendin varsın, zihnin var ve bu, ne olursa olsun yeterli olmalı.” Koleksiyon bu fikri sessiz bir özgüvenle yansıtıyordu. Bu sadelik ’90’ların ruhunu geri getirdi; hatta o dönemin iki ikonunu da podyuma taşıdı: Chloë Sevigny ve Gillian Anderson. Zahmetsiz, biraz dağınık ve kıyafetten çok onu giyen kişinin önemli olduğuna inanan bir tavır.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00023-miu-miu-fall-2026-ready-to-wear-details-credit-gorunway.jpg" alt="" class="wp-image-71946"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00193-miu-miu-fall-2026-ready-to-wear-details-credit-gorunway.jpg" alt="" class="wp-image-71945"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Prada by Miuccia Prada &amp; Raf Simons</strong><br>Miuccia Prada ve Raf Simons matematiği sevmemizi sağladı; biraz da katman oyunları sayesinde. On beş model yürüdü, her biri dört kez geri döndü ve her seferinde bir katman eksildi. Toplam altmış görünüm. Aynı başlangıç noktası, ama her seferinde tamamen farklı sonuç. Bu neredeyse aşırı tüketim için konmuş sessiz bir nokta gibiydi. Düşünerek yapılan katmanlarla tek bir gardırobun birçok görünüme dönüşebileceğini hatırlatan bir defile. Sadece kıyafetlerini akıllıca seç.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Perspectives-transmute-both-in-transposition-of-garment-types-and-their-non-hierarchical-mixing.jpg" alt="" class="wp-image-71950"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Perspectives-transmute-both-in-transposition-of-garment-types-and-their-non-hierarchical-mixing-4.jpg" alt="" class="wp-image-71949"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Perspectives-transmute-both-in-transposition-of-garment-types-and-their-non-hierarchical-mixing-3.jpg" alt="" class="wp-image-71948"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Perspectives-transmute-both-in-transposition-of-garment-types-and-their-non-hierarchical-mixing-2.jpg" alt="" class="wp-image-71947"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p><strong>Rick Owens by Rick Owens</strong><br>Rick Owens, Rick Owens’tır. Başka bir kelimeyle açıklamak zor. Tamamen kendine ait.Looklar, uzayda kopan bir kıyametten kaçıp dünyaya inen savaş perilerini andırıyordu. Ama asıl konuşulan makyajdı. Defile sırasında pek fark edilmiyordu, fakat sonradan yayımlanan görüntüler bambaşka bir şey gösterdi. Bu makyaj güzellikten çok bir sanat eserine benziyordu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/RickOwens_PFW_fw26_backstage_acielle_16.jpg" alt="" class="wp-image-71953"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/RickOwens_PFW_fw26_backstage_acielle_10.jpg" alt="" class="wp-image-71952"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/RickOwens_PFW_fw26_backstage_acielle_08.jpg" alt="" class="wp-image-71951"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Saint Laurent by Anthony Vaccarello</strong><br>Anthony Vaccarello bu sezon da Saint Laurent’i keskin bir çizgide tuttu. Keskin terzilik. Sıra sıra siyah takımlar. Tehlikeli derecede kontrollü. Ama asıl gerilim detaylardaydı. Neredeyse bıçak gibi görünen o aşırı sivri stiletto burunları. Her şey kontrol altında görünüyordu, ve bir o kadar da kışkırtıcı. Hayran olunacak kadar zarif, zarar verecek kadar tehlikeli.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1439" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Womens-Winter-26by-Anthony-Vaccarello-YSL-YvesSaintLaurent-SaintLaurent@anthonyvaccarello-2.jpg" alt="" class="wp-image-71954"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1439" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Womens-Winter-26by-Anthony-Vaccarello-YSL-YvesSaintLaurent-SaintLaurent@anthonyvaccarello-5.jpg" alt="" class="wp-image-71956"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Tom Ford by Haider Ackermann</strong><br>Looklar tam da ihtiyacımız olan şeydi. Plastik trençkotlar sanki American Psycho’ya bir gönderme gibiydi. Ama kıyafetlerden öte, asıl akılda kalan şey defilenin kendisiydi. Modellerin birbirleriyle uyum içinde yürüyüşleri, diğer modellere ve hatta izleyicilere bakışları… Sanki modeller bilinç kazanmış gibiydi; çift taraflı bir moda anı. Çünkü Tom Ford’un baştan çıkarıcılığıyla podyumda sadece yürüyemezsiniz, ona sahip olmanız gerekir. Adeta bir film sahnesi gibiydi.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/AUTUMN-WINTER-2026-TOM-FORD-by-Haider-Ackermann-@h.a-TOMFORD-TFAW26.jpeg" alt="" class="wp-image-71959" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/AUTUMN-WINTER-2026-TOM-FORD-by-Haider-Ackermann-@h.a-TOMFORD-TFAW26-2.jpeg" alt="" class="wp-image-71958" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2240" height="3360" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/00021-tom-ford-fall-2026-ready-to-wear-credit-gorunway.jpg" alt="" class="wp-image-71957" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>


Fashion Weeks, Summarized


<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">Bir çocuk, oyuncu olma hayali ile Superman olma tutkusunu aynı anda taşırsa ne olur sorusunun cevabı için kafanızı biraz yana kaydırın, resmini göreceksiniz. Aytaç, “Korkuya zihnimde bir oda yaptım,” diyor. Enerjisi yerinde ise korkuya da çıkış yok. Ve o enerjisini nasıl yükselteceğini çok iyi biliyor. Aytaç’ın evreninde kurallar kendisini sezgilere bırakınca yaratıcılık başlıyor ve bu dünyada doğrular değil kendi yöntemleri öne çıkıyor. “Kendimden özür dilemeyi bıraktım mı bilmiyorum ama kendimi sevmeyi başardım.” sözleri, bu davranış biçiminin de en büyük anahtarı. İnsan, o zaman kendi yolunu çizmeye başlayabiliyor</h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda cesur olmak senin için ne ifade ediyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Cesur olmak, herkesin yaptığını yapmak yerine, kendi yolunu çizebilmek demek. Korkunun olduğu yerde bile ilerleyebilmek demek bence. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kuralsız ve özürsüz bir şekilde bir şey yarattığın, hafızanda yer eden bir anı paylaşır mısın? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Hatıran Yeter filminin ön hazırlığında günde 6-8 saat arası işaret dili eğitimi alıyordum. Karakter işitme engelli olduğu için ilk önce işaret dilini öğrenmeyi ondan sonra Baha’yı tanımayı istiyordum. Tam olarak süreç böyle ilerlemişti. Bir gün dersten eve geldiğimde karakteri kafamda aradığım bir an aynada kendime çok yabancı birini gördüm karşımda. Sonrasında tam olarak hissedip onun üstüne gittim ve o filmdeki Baha karakteri böyle ortaya çıktı. Tam olarak o an aklımdan hiç çıkmıyor. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Korku — ya da onun yokluğu — kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Korku hep içinde bir yerde var bence insanın. İçinden çıkılamayacak olaylar yaşadığında o karanlıktan aydınlığa ulaşana kadar korku hep saklanıyor bir köşede. Ben korkuya bir oda yaptım zihnimde, benim enerjim yerindeyse ve hazırlıklıysam onun o odadan çıkmayacağının eminliğinde yaşıyorum. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ İşitme engelli birine hayat vermek en riskli olanıydı. Çünkü Türkiye’de 5 milyona yakın işitme engelli yaşıyor. Onları en iyi şekilde yansıtabilmek ve onların sesi olabilmek istedim. Bunu başardığımı düşünüyorum.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1081" height="1351" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/AYTAC_WEBLAYOUT_2.jpg" alt="" class="wp-image-71900" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_0429-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71904" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">AYTAÇ wears a full look by Prada. Rings by Saudade Jewelry and Atolye Wolf.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Kalabalıkların çok yapay, sakin köşelerin daha samimi olduğunu anlatırdı. Yaşamanın hep bir sebebi olduğunu, yaşarken hissettirmenin de bir görev olduğunu. Tek gerçek savaşın insanın kendiyle olduğunu, başka dünyalara merakın hayatı tatsız kıldığını, kendi dünyanı keşfetmenin macerasının tadının paha biçilemez olduğunu anlatırdı. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Hedeflerim, hayallerim ve olmak istediğim kişi. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Her zaman sınırlarını aşmayı seven biri olarak cesur biriyim diyebilirim. </p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Yaratıcılık benim için özgürlük demek. Kuralların azaldığı, sezgilerin öne çıktığı bir alan.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_0352-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71903"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1081" height="1351" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/AYTAC_WEBLAYOUT_1.jpg" alt="" class="wp-image-71899"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em><em>“Kendime yüklenmek ve kendimle savaşmak zaten benim bir parçam, yolumun benzini. Kendimden özür dilemeyi bıraktım mı bilmiyorum ama kendimi sevmeyi başardım.&#8221;</em></em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-Aytaç Şaşmaz</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor? </strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">AYTAÇ Sınırları zorlamak benim gerçekliğimde, alışılmışın dışına çıkma cesaretiyle başlıyor. Bir şeyi “doğru” yapmaktan çok, “kendimce” yapmanın peşindeyim. Çünkü bazen gerçekten yaratıcı olabilmek için, o çizgilerin dışına taşmak gerekiyor. Benim için o anlar, hem riskli hem de en çok büyüdüğüm alanlar oluyor. <div><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi bıraktın? </strong></div></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div>AYTAÇ Kendimi tanıma evresinde, yaşarken her andan bir ders çıkarmaya başladığımda anladım ki kendime yüklenmek ve kendimle savaşmak zaten benim bir parçam. Kendimden özür dilemeyi bıraktım mı bilmiyorum ama kendimi sevmeyi başardım.</div></p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Aytaç Şaşmaz | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/2MyaNifYVR4?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> Aytaç Şaşmaz<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em> Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em> </em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em> </em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em> Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>


Brave Monologues w/ Aytaç Şaşmaz


<p><strong>Her yıl 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde sosyal medya “güçlü kadınlar” üzerine ilham verici mesajlarla dolup taşıyor. Şirketler motivasyonel alıntılar paylaşıyor, markalar kadın liderleri öne çıkarıyor ve insanlar siyaset, iş dünyası, bilim ve sporda engelleri aşmış kadınların başarılarını kutluyor. Bu kutlamalar anlamlı olsa da aynı zamanda önemli bir soruyu da gündeme getiriyor: Güçlü kadınları kutlamak gerçek bir toplumsal cinsiyet eşitliği yaratmak için yeterli mi?</strong></p>



<p>“Güçlü kadın” fikri güçlü ve ilham verici. Engelleri aşarak erkek egemen alanlarda başarı elde eden kadınların hikâyeleri başkalarını motive edebilir ve eski stereotiplere meydan okuyabilir. Temsil önemlidir. Kadınların şirketleri yönetirken, seçimleri kazanırken ya da bilimsel atılımlar gerçekleştirirken görülmesi, genç kızların kendi gelecekleri için yeni olasılıklar hayal edebilmesine yardımcı olur.</p>



<p>Ancak yalnızca bireysel başarıya odaklanmak, birçok kadının hala karşı karşıya olduğu daha derin yapısal engelleri gözden kaçırmamıza neden olabilir. Toplum birkaç istisnai kadını kutladığında, bazen başarıyı yalnızca kişisel kararlılığın bir sonucuymuş gibi gösterir. Mesaj şu hale gelir: Bir kadın başarabiliyorsa herkes başarabilir. Oysa bu anlatı, dünya genelinde milyonlarca kadının fırsatlarını sınırlamaya devam eden sistemsel eşitsizlikleri görmezden gelir. Dünya genelinde kadınlar hala ücret eşitsizlikleri, liderlik pozisyonlarına sınırlı erişim ve iş yerinde ayrımcılık gibi sorunlarla karşı karşıya. Birçok kadın kariyerlerini sürdürürken çocuk bakımı ve ev işleri gibi ücretsiz bakım emeğinin büyük kısmını da üstlenmek zorunda kalıyor. Bu sorunlar yalnızca bireysel güçle çözülebilecek meseleler değildir. Politika değişiklikleri, iş yeri reformları ve kültürel dönüşümler gerektirir.</p>



<p>“Güçlü kadın” fikri aynı zamanda adil olmayan beklentiler de yaratabilir. Kadınların başarılı olabilmesi için her zaman güçlü, bağımsız ve dayanıklı olması gerektiğini ima eder. Bu özellikler elbette olumlu olsa da kadınların sürekli olarak adaletsiz sistemlere uyum sağlamak zorunda kalmaması gerekir. Bunun yerine kurumlar ve toplumlar bu sistemleri değiştirmek için çalışmalıdır.</p>



<p>Yalnızca güçlü başarı hikâyelerine odaklanmak, birçok kadının deneyimini de görünmez kılabilir. Bazı kadınlar yoksulluk, ayrımcılık, çatışma ya da sınırlı eğitim olanakları gibi zorluklarla karşı karşıya kalır. Bu mücadeleler ilham verici başarı hikâyelerine benzemeyebilir, ancak toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin önemli gerçekleridir. Eğer yalnızca başarılı kadınları kutlarsak, en kırılgan konumdaki kadınların sesleri göz ardı edilebilir.</p>



<p>Gerçek ilerleme sembolik kutlamaların ötesine geçmeyi gerektirir. Hükümetler kadınları ayrımcılık ve şiddetten koruyan yasaları etkin biçimde uygulamalıdır. İşverenler ücret eşitsizliğini ele almalı ve liderlik pozisyonları için adil fırsatlar sağlamalıdır. Eğitim sistemleri ise kız çocukları ve kadınların her alanda kariyer yapabilmelerine olanak tanıyan yollar oluşturmalıdır. Başka bir deyişle eşitlik, bireysel kadınların tek başına engelleri aşmasına bel bağlamak yerine toplumun yapısına yerleştirilmelidir.</p>



<p>Elbette bunların hiçbiri kadınların başarılarını kutlamanın yanlış olduğu anlamına gelmez. Kadınların başarılarının tanınması hem önemli hem de uzun zamandır gecikmiş bir durumdur. Ancak kutlama eylemin yerini almamalıdır. Dünya Kadınlar Günü’nün amacı yalnızca güçlü kadınları övmek olmamalıdır. Amaç, kadınların eşit muamele görmek için olağanüstü olmak zorunda kalmadığı bir dünya yaratmaktır. Toplumsal cinsiyet eşitliği yalnızca ilham verici sloganlarla sağlanamaz. Bu, toplumlarımızda fırsatları, gücü ve kaynakları şekillendiren sistemlerin ele alınmasıyla mümkün olacaktır. Güçlü kadınları kutlamak değişim için ilham verebilir, ancak gerçek eşitlik, bu gücü gerekli kılan koşulların dönüşmesiyle sağlanabilir.</p>


Why Celebrating “Strong Women” Isn’t Enough


<h2 class="wp-block-heading"><strong>Önder Tiryaki için saç hiçbir zaman sadece saç olmadı. Her zaman daha fazlasıydı.</strong> <strong>Yirmi yılı aşkın süredir saçla çalışıyor. Ona şekil veriyor, onu onarıyor, zamanla nasıl değiştiğini ve nasıl yeniden güçlenebildiğini yakından gözlemliyor. Gençlik yıllarında bir hayal olarak başlayan bu yolculuk, 2015 yılında kurduğu Önder Tiryaki Hair &amp; MakeUp Studio ile somut bir gerçekliğe dönüştü. O günden bu yana stüdyo, onun deneyiminin ve saça yaklaşımının doğal bir uzantısı olarak varlığını sürdürüyor.</strong></h2>



<p><strong>Şimdi ise bu birikim, yeni bir form kazanıyor.</strong></p>



<p>3R Şampuan ve Saç Kremi, yıllar boyunca karşılaştığı tek bir sorudan doğuyor: Saç nasıl gerçekten onarılır? Stüdyoda edinilen bilgi ve deneyim, artık günlük hayatta da devam edebilecek bir bakım ritüeline dönüşüyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2072" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/Screenshot-2026-03-05-at-13.35.02.png" alt="" class="wp-image-71879"/></figure>
</div>
</div>



<p>Nilperi Şahinkaya, Dilan Gerede, Ece Sükan, Didem Soydan ve Eda Güngör’ün yer aldığı kampanya da bu yaklaşımı yansıtıyor. Sade. Doğrudan. Olduğu gibi. Odak yalnızca saçta. Sağlıklı, güçlü ve kendi halinde.</p>



<p>Hint yağı, argan yağı ve meyve özleri içeren onarıcı formül, yıpranmış saç tellerini beslemeye ve yeniden güçlendirmeye yardımcı oluyor. İlk kullanımdan itibaren saçta yumuşaklık sağlarken, elektriklenmeyi azaltıyor ve saçın doğal parlaklığını geri kazandırıyor. Yoğun yapısına rağmen ağırlık hissi bırakmadan saçın hareketini koruyor.</p>



<p>Paraben, sülfat ve renklendirici içermeyen, dermatolojik olarak test edilmiş formülüyle 3R serisi, saçın doğal dengesine saygı duyan bir bakım sunuyor.</p>



<p>Önder Tiryaki için bu, yıllardır süren bir yolculuğun yeni bir adımı. Stüdyoda başlayan bu deneyim, artık herkesin kendi günlük bakımının bir parçası haline geliyor.</p>



<p>Onarım, en doğru haliyle, başladığı yerde devam ediyor.&nbsp; Önder Tiryaki, içindeki ışıltıyı ortaya çıkarmanı sağlıyor.&nbsp;</p>


Expose Your Glam with Önder Tiryaki 


<h2 class="wp-block-heading"><strong>Bazı şeyler tekrar yaşadıkça anlamını bulur. Kökler; ne kadar&nbsp; derine inersen, o kadar kendine dönersin. Ritüeller, eski konular, ısrar… Kim olduğunu yeniden ve yeniden hatırlatmanın farklı yolları. Döngünün içinde tutsaklık mı var, yoksa bir arınma mı?</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Aynı köprüye yeniden bakmak, aynı şiiri bir kez daha okumak; her defasında başka kelimelerle, başka bir senle… Zeynep tekrardan huzurlu bir yer olarak bahsediyor, İstanbul ile olan tatlı-sert ilişkisinden edindiği deneyim ile. Tanıdık olanın içinde hep yeni bir şey var.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Belki de tekrar etmek hatırlamanın en dürüst biçimi.</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Aynı hikaye kaç kez anlatınca değişir?</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Düşünmeye değer.</strong></h2>



<p><strong>DUYGU İstanbul</strong>’<strong>da hayatı tanımla.</strong></p>



<p><strong>ZEYNEP</strong> Kendimi “bir yerli” olarak tanımlayacak olsam bu yer İstanbul olmaz. Oralı olmadan orada yaşamaya çalışıyorum bu daha iyi hissettiriyor.&nbsp;</p>



<p><strong>DUYGU İstanbul ile ilgili ilk anılarını düşündüğünde, aklına hangi görüntüler veya hisler geliyor; bunlar fotoğraflarına da yansıyor mu?</strong></p>



<p><strong>ZEYNEP</strong> Çocuk yaşlarında annem ile İstanbul&#8217;a her geldiğimizde teyzemin evinde kalırdık ve onun boğaz köprüsüne bakan terası yetişkinlerin benim için uygun gördüğü bir sürgün yeriydi. Orada istanbul’a bir şiir yazmıştım. Sürekli köprüye bakarak bu şiiri tekrarlardım. Her defasında da şiir yeni kelimeler eklenerek değişirdi. Bu beni çok rahatlatırdı. Tekrar eden her şey beni çok rahatlatır hala. Sesler, görüntüler, insanlar sözler kelimeler… Takıntıların tekrar ile vücut bulması… Israrcılığın güven veren ama tehditvari hissi…</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DSCF8444-2-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71867"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/DSCF8457-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71866"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1447" height="2170" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/img0012-2.jpeg" alt="" class="wp-image-71860"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>DUYGU Objektifini, süjeni ve İstanbul&#8217;u bir araya getirdiğinde, ortaya nasıl yeni bir hikaye çıkıyor? Belki de bu üçü bir araya gelmeden var olamayacak bir hikaye mi?</strong></p>



<p><strong>ZEYNEP</strong> İstanbul fotoğrafları çeken bir fotoğrafçı değilim. İstanbul&#8217;da sokakta fotoğraf çekiyorum ama bunu ‘İstanbul fotoğrafı’ olarak tanımlamam. İstanbul’da yaşayan biri olarak fotoğraftaki üslubum ve dilim yaşadığım şehirden elbette etkileniyor.</p>



<p><strong>DUYGU Sokak lezzetleri çoğu zaman şehre ait hafıza, ritüeller ve samimiyetle var olur. Neden özellikle bu yemeği ve kişiyi seçtin? İstanbul</strong>’<strong>un kültürü hakkında nasıl bir hikaye anlatıyor?</strong></p>



<p><strong>ZEYNEP</strong> Sokak lezzeti diyince aklıma gelen ilk şey uzun yıllar babamın asla yememe izin vermediği yiyecek grubu. Sokakta satılan yemeğin, hijyen koşulları konusunda emin olamadığı içindir sanırım… Ben de babama kendimin en çok sevdiği sokak lezzetini yedirmek istedim.&nbsp; Eski konular açılmadı. İçinde bir deniz ürünü olan bir sokak lezzeti, elbette tam bir İstanbul kültürü…</p>



<p><strong>DUYGU Paylaşmak da bu kültürün büyük bir parçası. Yaratıcı dünyanı temsil etmesi için neden bu kişiyi seçtin?</strong></p>



<p><strong>ZEYNEP</strong> Kökler önemlidir.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="853" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/img0020-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71865"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1975" height="2963" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/img0021.jpeg" alt="" class="wp-image-71861"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="853" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/img0026-1-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71864"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p>“Kendimi ifade ederken seçtiğim disiplinin sınırları ve kısıtları benim için keyifli bir alan. Kısıtlar, alternatif yolları aramaya, oradan da yeni potansiyellerin doğmasına sebep oluyor.”</p>



<p>-Zeynep Özkanca</p>
</blockquote>



<p><strong>DUYGU Şehirler paradokslarla dolu—kaotik ve sakin, geleneksel ya da yenilikçi. Bu gerilim görüntülerinde nasıl aktarılıyor?</strong></p>



<p><strong>ZEYNEP</strong> Zıtlıkların gerilimi şehrin ritmini oluşturuyor. Bu ritimdeki ısrar ve ısrarın oluşturduğu dil yolda nasıl yürüdüğümü bile domine ederken bir görüntüyü algılayışımı ve onu sunuşumu da elbette etkiliyor.</p>



<p><strong>DUYGU Söz konusu hayat olduğunda cesur olduğunu düşünüyor musun?</strong></p>



<p>ZEYNEP Cesur biri olduğumu düşünmüyorum.</p>



<p><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekilleniyor?</strong></p>



<p>ZEYNEP Kendimi ifade ederken seçtiğim disiplinin sınırları ve kısıtları benim için keyifli bir alan. Kısıtlar, alternatif yolları aramaya, oradan da yeni potansiyellerin doğmasına sebep oluyor.</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview &amp; Words by</strong> Duygu Bengi, Yankı Tan</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Editorial Assistant</strong> Duru Ustaoğlu</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Photography by</strong> Zeynep Özkanca</p>



<p class="has-text-align-right"><strong>Muse</strong> Zeynep&#8217;s Father</p>


Food For Thought w/ Zeynep Özkanca


<p>&#8216;<strong>Smokey eye’da insanı hemen havaya sokan bir şey var. Ne kadar dağınıksa o kadar iyi. Bazen o siyah eyeliner gözünün içine kadar girmeden kendini tamamlanmış hissetmiyorsun. Ama o mükemmel smokey eye’ı yapmak için biraz umursamaz bir tavır gerekiyor; hatta smokey eye’ın ruh haliyle aynı frekansta olman lazım. </strong></p>



<p>Çünkü o ruhu yakalamadan yapmaya çalışırsan sonuç bayağı duruyor. Aynada kendine bir rakun gibi bakakalıyorsun.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1431" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/BACKSTAGE-Gucci-Primavera-informs-ideas-of-lightness-ease-comfort-and-body-aware-silhouettes-4.jpg" alt="" class="wp-image-71844" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/BACKSTAGE-Gucci-Primavera-informs-ideas-of-lightness-ease-comfort-and-body-aware-silhouettes-1.jpg" alt="" class="wp-image-71842" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="593" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SEXY-MAKEUP-FOR-@gucci-@demna-@piergiorgio-@anthonyturnerhair-@pat_boguslawski-@samvissermakeup-1.jpg" alt="" class="wp-image-71845"/></figure>
</div>
</div>



<p>Belki de smokey eye en spiritüel makyaj deneyimi olabilir. Ne kadar az “mükemmel” yapmaya çalışırsan o kadar iyi oluyor. Siyah göz kalemini ya da koyu far paletini al, en badass şarkılarının olduğu moody playlist’ini aç ve kendini zincirleme sigara içip kürk giyerek sokakta yürüyormuş gibi hissettiren ruh haline bırak. Ve karşında: en mükemmel smokey eye.</p>



<p>Indie sleaze’in geri dönüşü “effortless” makyaja olan ihtiyacı da geri getirdi. Dağınık, dramatik, umursamaz. Clean girl, huzur içinde yat. Seni uğurlamış olmak bizi hiç üzmedi. İnsanlar artık ne kadar yalvarsan da akacak olan göz kalemini istiyor. O dramatik etkiyi ve o dağınıklığı istiyoruz. “No makeup” makyajından bıktık. Eğer fırçaları eline alıp aynanın karşısına oturuyorsan, bari biraz dağınıklık kat. Makyaj yaptığın belli olsun.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1403" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SEXY-MAKEUP-TESTS-FOR-@gucci-@demna-WITH-@anthonyturnerhair-THANK-YOU-TO-MY-ENTIRE-INCREDIBLE-T-3.jpg" alt="" class="wp-image-71849"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1403" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SEXY-MAKEUP-TESTS-FOR-@gucci-@demna-WITH-@anthonyturnerhair-THANK-YOU-TO-MY-ENTIRE-INCREDIBLE-T-7.jpg" alt="" class="wp-image-71847"/></figure>
</div>
</div>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1403" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SEXY-MAKEUP-TESTS-FOR-@gucci-@demna-WITH-@anthonyturnerhair-THANK-YOU-TO-MY-ENTIRE-INCREDIBLE-T-6.jpg" alt="" class="wp-image-71848"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="878" height="1140" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/SEXY-MAKEUP-TESTS-FOR-@gucci-@demna-WITH-@anthonyturnerhair-THANK-YOU-TO-MY-ENTIRE-INCREDIBLE-T-4.jpg" alt="" class="wp-image-71846"/></figure>
</div>
</div>
</div>
</div>



<p>Ve o şımarık hissettiren dağınıklık özlemimizi Demna’nın Gucci için yaptığı ilk defile&nbsp;<strong>Primavera</strong>&nbsp;karşıladı. Makyaj sanatçısı Sam Visser gerçekten ihtiyacımız olan smokey eye’ı sundu. Defilenin kendisi zaten o podyum yürüyüşü enerjisini, o “bana bulaşma” tavrını taşıyordu. Makyaj da o enerjiyi kıyafetlerin ötesine taşıdı.</p>


the smokier, the better


<h2 class="wp-block-heading wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>Sene 2017, Leyla ilk kapağı biz ise 24. kapağımız için heyecanlıyız. O zamanlar aylık bir dergi olarak yola devam etmek ve her şeyin tüm sıradanlığı içerisinde 30 günde yepyeni bir dünya sunabilmek hiç kolay değil, çok net hatırlıyorum.&nbsp;</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>Ama o günkü Leyla</strong><strong>’</strong><strong>nın heyecanını ve enerjisini, bütün bu kaygıları yok edebilme gücünü de çok net hatırlıyorum. Bazı insanlara bakmanız mutlu olmak için yeterli oluyor, Leyla da tam öyle biri bizim için… İçerisinde olduğu her yere kendi ışığını taşıyan hali, onlara bir parça sunmaktan çekinmeyecek kadar cömert ruhu&#8230;&nbsp;</strong></h2>



<h2 class="wp-block-heading"><strong>“</strong><strong>Kimseye benzemeden üretmeye devam etmek cesaret istiyor.” diyor Leyla, bu söylediğini birçok kişi anlamış gibi yapsa da çok azınız ağırlığını taşıyabilmiştir. </strong><strong>“</strong><strong>Her seferinde bunun üstesinden geleceğime olan inancım.” Leyla ile konuşmamızda zihnime kazanıyor, özgüvenin sükunetini görmek gibi Leyla</strong><strong>’</strong><strong>yı tanımak.</strong></h2>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Kendi yaratıcı yolculuğunda &#8220;cesur&#8221; olmak senin için ne ifade ediyor?&nbsp;</strong></p>



<p>LEYLA Benim için cesur olabilmek, her zaman kendim olabilmekten geçiyor. Kendi tavrınla kimseden çekinmeden, kimseye benzemeden üretmeye devam etmek cesaret istiyor.</p>



<p><strong>DUYGU Sanatın için aldığın ve riskli gelen ama sonunda senin sesini tanımlayan bir karar?</strong></p>



<p>LEYLA İki yıl önce ilk kez sahneye adım attım ve o gün attığım adım, beni bugün mesleğimle tamamen bütünleşmiş hissetmemi sağladı.</p>



<p><strong>DUYGU Korku —ya da onun yokluğu— kendini ifade etme biçimini nasıl şekillendirdi?</strong></p>



<p>LEYLA Korku beni mesleğimde geliştiren bir duygu. Bir projeye baslarken korku ve heyecan hissediyorsam, doğru yolda olduğumu anlıyorum. Cesaret, işte o korkuya rağmen bir adım atabilmek demek.</p>



<p><strong>DUYGU Yaratıcı işlerin dünyaya tek bir Brave Monologue sunabilseydi, ne söylerdi?&nbsp;</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">LEYLA Her işimi severek, tutkuyla ve heyecanla yapıyorum. Kendi yolumda yürüyüp, her durumda kendim kalıyorum. Korkup vazgeçmiyorum; çünkü cesaretim, tutkumu kaybetmeden ilerlememde gizli.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1350" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/LEYLA_WEB_LAYOUT.jpg" alt="" class="wp-image-71824" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="8736" height="11648" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_3087-copy.jpeg" alt="" class="wp-image-71823" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption"><strong>LEYLA</strong> wears a full look by <strong>Louis Vuitton</strong>.</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Dünya sessiz olduğunda, cesaretin bize ne söylüyor?&nbsp;</strong></p>



<p>LEYLA Her zaman hayatın akışına ve kendine güven.</p>



<p><strong>DUYGU Bilinmezliğin eşiğinde durduğunda seni ileriye doğru iten şey nedir?&nbsp;</strong></p>



<p>LEYLA Bilinmezliğin getirdiği merak duygusu bana ilham veriyor; bir sonraki işte nasıl bir hikâyede yer alacağım, hangi karakteri canlandıracağım&#8230; Ve her seferinde, bunun üstesinden gelebileceğime dair kendime olan inancım bana güç veriyor.</p>



<p><strong>DUYGU Hayata karşı cesur olduğunu düşünüyor musun?&nbsp;</strong></p>



<p>LEYLA Çoğu zaman cesur olduğumu düşünüyorum. Benim de kararsızlıklarım ve tereddütlerim oluyor ama o tereddütlere rağmen attığın adımlar seni cesur yapıyor.</p>



<p><strong>DUYGU Yaratıcılık senin için ne anlama geliyor?</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">LEYLA Benim için yaratıcılık, hayatın her anından ilham almak ve beslenmek demek. Özgür ve özgün olmak, kimseye benzemeye çalışmadan kendin olabilmek.</p>



<div class="wp-block-columns wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="960" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_3104-copy-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-71825"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="8736" height="11648" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/03/B_3181.jpeg" alt="" class="wp-image-71822"/></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716"><em><em><span class="font-snell"><em><em>“<em>Mükemmellik kaygısından vazgeçtiğim gün daha özgür hissettim. Kusurlarımı da seviyorum. İyi kötü her verilen karar, bizi büyütüp geliştiriyor o yüzden sadece kararlarımın sorumluluğunu almak bana cesaret veriyor.</em>”</em></em></span></em></em></p>



<p id="block-29cc0648-b3fd-42fd-9666-bde710ff3716">-Leyla Feray</p>
</blockquote>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><strong>DUYGU Sınırları zorlamak senin gerçekliğinde nasıl şekil buluyor?&nbsp;</strong></p>



<p>LEYLA Sınırları zorlamak, konforlu alanımdan çıkmak demek. Yeniliklere fırsat vermek. Yeni tecrübelere açık olmak demek.</p>



<p><strong>DUYGU Herkes kendine biraz sert davrandığı bir dönemden geçer. Sen ne zaman ve nasıl kendinden ve kararlarından özür dilemeyi baraktın?&nbsp;</strong></p>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">LEYLA Mükemmellik kaygısından vazgeçtiğim gün daha özgür hissettim. Kusurlarımı da seviyorum. İyi kötü her verilen karar, bizi büyütüp geliştiriyor o yüzden sadece kararlarımın sorumluluğunu almak bana cesaret veriyor.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Brave Monologues | Leyla Feray | Based Istanbul 10th Anniversary Issue" width="422" height="750" src="https://www.youtube.com/embed/AxpODWWnm1s?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p class="wp-embed-aspect-9-16 wp-has-aspect-ratio">FROM BASED ISTANBUL N45 10TH ANNIVERSARY ISSUE: BRAVE MONOLOGUES</p>



<p><a href="https://shop.basedistanbul.com">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><span class="font-snell">Cover Guest</span></em></em> Leyla Feray<br><em><em><em><span class="font-snell">Creative Direction &amp; Words by</span></em></em> </em>Duygu Bengi<br><em><em><em><span class="font-snell">Photography by</span></em></em></em> Abdullah Yazıc<br><em><em><span class="font-snell">Styled by</span></em></em> Emre Köklüçınar<br><em><em><em><span class="font-snell">Head of Talent Hair and Makeup</span> </em></em></em> Önder Tiryaki<br><em><em><span class="font-snell">Creative Group Head </span></em></em> Yağız Yeşilkaya<br><em><span class="font-snell">Producer</span> </em>Tunga Yankı Tan<br><em><span class="font-snell">Creative Production by</span></em> BI Creative<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Special Thanks to</span></em></em></em></em></em>&nbsp;Cansu Sıtacı<br><em><em><span class="font-snell">Creative Team</span></em> </em>Duru Ustaoğlu, Kerem Acar<br><em><em><span class="font-snell">Hair Team</span></em>&nbsp;</em>Batuhan Sancar, Enes Sakızcı, Mustafa Akgül<br><em><em><span class="font-snell">Make-Up Team</span></em>&nbsp;</em>Doğukan Tuncer, Esra Poyraz, Hazar Baştürk<br><em><em><span class="font-snell"><em>Gaffer</em></span></em></em> Onur Karaca<br><em><span class="font-snell"><em>Photography Assistants</em></span></em> Hakan Diner, Hamza Kazım Ese<em>n</em><br><em><span class="font-snell"><em>Styling Assistants</em></span></em> Elif Akpunar, Şimal Özyiğit<br><em><em><span class="font-snell"><em>Editorial Brews by</em></span></em></em>&nbsp;Starbucks Türkiye<br><em><em><em><em><em><span class="font-snell">Bites by</span></em></em></em></em> </em>Focamia</p>
