
<figure class="wp-block-embed is-type-video is-provider-youtube wp-block-embed-youtube wp-embed-aspect-16-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe loading="lazy" title="Inner Landscapes w/ Hande Erçel" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/ie0zzduNJwo?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
</div></figure>



<p>Bazı insanların hayalleri hayatından daha büyüktür. Ama bu yolculuk, bir başlangıç anı ya da geçmişe bir gönderme değil, bir devinim halidir. Tıpkı bazı yolculukların bir varış noktası olmadığı gibi. Bazı insanlar sadece dönüşür, kendi dünyasını kurar.</p>



<p>Zamanı psikolojik olarak iki eşit parçaya bölebilirsiniz: geçmiş ve gelecek. Ama sahip olduğunuz tek şey şimdiki andır. Kendinizi geçmişin izlerinde ya da geleceğin derin mavisinde değil, sadece şu anda bulabilirsiniz. Hande Erçel de bize tam olarak böyle bir evrenden yaklaşıyor. Hayatın bir etki tepki dengesi olduğunun farkında, kendine şefkatle yaklaşıyor. Gücünü kendi gerçekliğindeki keşiflerden alan Hande Erçel’in dünyasına yaklaştığınızda ilk fark ettiğiniz şey bu. Sürekli hareket halinde olan, görünürlüğün merkezinde ama kendine ait kalan bir iç dünya. Dışarıdan bakıldığında net görünen bir hikayenin içinde, sessizce katmanlanan başka hikayeler saklı. </p>



<p>Hayallerini hiçbir zaman yaşadığı hayatın ölçülerine göre şekillendirmeyen Hande, tam tersine o hayalleri taşıyabilecek birine dönüşmeyi seçmiş. Belki bugün hala onu ileriye taşıyan şey de bu: Bir sonuca ulaşma arzusu değil, sürekli evrilen bir kimlik hali.</p>



<p>From Based Istanbul N°46 – ICONS, redefined Issue. &#8220;Sometimes, the echo of a single moment can change our entire perspective.&#8221; <a href="https://shop.basedistanbul.com/">Buy your copy now!</a></p>



<p class="has-text-align-right"><span style="text-align: right;"><span class="font-snell">Cover Guest </span></span><span style="font-size: revert; text-align: right; color: initial; font-family: -apple-system, BlinkMacSystemFont, &quot;Segoe UI&quot;, Roboto, Oxygen-Sans, Ubuntu, Cantarell, &quot;Helvetica Neue&quot;, sans-serif;"> </span>Hande Erçel</p>



<p class="has-text-align-right"><span style="text-align: right;"><span class="font-snell">Creative Direction and Words by</span></span><span style="font-size: revert; text-align: right; color: initial; font-family: -apple-system, BlinkMacSystemFont, &quot;Segoe UI&quot;, Roboto, Oxygen-Sans, Ubuntu, Cantarell, &quot;Helvetica Neue&quot;, sans-serif;"> Duygu Bengi</span></p>



<p class="has-text-align-right"><em style="font-size: revert; text-align: right; color: initial; font-family: -apple-system, BlinkMacSystemFont, &quot;Segoe UI&quot;, Roboto, Oxygen-Sans, Ubuntu, Cantarell, &quot;Helvetica Neue&quot;, sans-serif;"><em><em><span class="font-snell">Fashiıon Editor </span></em></em></em> Emre Köklüçınar</p>



<p class="has-text-align-right"><em style="font-size: revert; text-align: right; color: initial; font-family: -apple-system, BlinkMacSystemFont, &quot;Segoe UI&quot;, Roboto, Oxygen-Sans, Ubuntu, Cantarell, &quot;Helvetica Neue&quot;, sans-serif;"><em><em><span class="font-snell">Style Editor </span></em></em></em> Eren Çebi</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Hair  by</span></em></em></em> Nuri Şekerci</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Make Up by</span></em></em></em> Begüm Esen Yılmaz</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">DOP </span></em></em></em> Can Dolu</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Set Design by</span></em></em></em> Ceren Yılmaz</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Executive Producers </span></em></em></em>Bilge Bengi, Cansu Sıtacı</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Creative Production by </span></em></em></em> BI Creative</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Gaffer</span></em></em></em> Okan Ataş</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Focus Puller</span></em></em></em> Fırat Levendoğlu</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">2nd AC</span></em></em></em> Kuzey Mansuroğlu</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">3rd AC</span></em></em></em> Fehmi Kadir</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">DIT</span></em></em></em>  Can Kaleli</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Best Boy</span></em></em></em>  Arif Bilbay</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Make Up Assistant</span></em></em> </em>Melisa Arslanboğa</p>



<p class="has-text-align-right"><em><em><em><span class="font-snell">Styling Assistants</span> </em></em></em>Bora Beler</p>



<p class="has-text-align-right"><span><span class="font-snell" style="font-style: italic;">Makeup Assistant</span><i> </i></span>Pınar Çete</p>



<p class="has-text-align-right"><span><span class="font-snell" style="font-style: italic;">Hair Assistant</span> </span>Ahmet Şekerci</p>



<p class="has-text-align-right"><span><span class="font-snell" style="font-style: italic;">Lightning Assistants</span> </span>Ali Şimşek, Beykan Baloğlu, </p>



<p class="has-text-align-right"><span><span class="font-snell" style="font-style: italic;">Thanks to</span><i> </i></span>Damla Şenbark</p>


BASED ISTANBUL TV: Inner Landscapes with Hande Erçel


<p><strong>Jonathan Anderson’ın Dior’daki ilk bölümü evin tarihini anlamaya yönelikse, Spring 2027 koleksiyonu o tarihin sınırlarını zorlamak için verilmiş bir izin gibiydi.</strong></p>



<p><strong>Paris’teki Musée Nissim de Camondo’da sunulan koleksiyon, aristokratik zarafet ile gençlik kültürünün huzursuz enerjisini beklenmedik bir biçimde bir araya getirdi. Terzilik dili hala bütünüyle Dior’du; ama bu kez daha dağınık, daha yumuşamış ve sanki geceden kalmış bir halde karşımıza çıktı. Sanki giyen kişi uzun bir gecenin ardından üstünü bile değiştirmeden görkemli bir aile malikanesine uğramış gibiydi.</strong></p>



<p>Koleksiyon, zarafet ile kusursuz olmama hali arasında gidip geldi. Kruvaze ceketler katı bir disiplin yerine doğal bir akışla bedene otururken, şifon katmanlar kırılgan bir hafiflik kattı. Sim işlemeli pantolonlar Hedi Slimane dönemine göz kırpsa da nostaljiye teslim olmayı reddetti. Bilinçli biçimde yıpratılmış trikolar, gelişigüzel bırakılmış fularlar ve geleneksel siluetleri kesintiye uğratan metalik dokular, ne tamamen bir başkaldırıya ne de geçmişi muhafaza etme arzusuna aitti. İkisinin arasında rahatlıkla var olabilen yeni bir estetiğe işaret ediyordu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/1-2.jpg" alt="" class="wp-image-73042"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/2-2.jpg" alt="" class="wp-image-73043"/></figure>
</div>
</div>



<p>Anderson, giyinmeyi sabit kimlikler yaratmaktan çok referansları bir araya getirme pratiği olarak tanımlıyor. Bu koleksiyonda da bu yaklaşım yeni bir seviyeye ulaştı. Parti kültürü, miras kalmış lüksle buluştu. After-party, arşivle yan yana geldi. Dior erkeği artık günün her anında kusursuz görünmek zorunda değildi. Aksine ihtişamla yorgunluğu aynı siluet içinde taşıyabilen çelişkileri benimsiyordu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/3-1.jpg" alt="" class="wp-image-73044"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/4-1.jpg" alt="" class="wp-image-73045"/></figure>
</div>
</div>



<p>Koleksiyonu asıl güçlü kılan ise çağdaş erkekliğe dair sunduğu perspektifti. Anderson tek bir erkeklik tanımı önermek yerine hareket halindeki bir karakter yarattı: romantik ama mesafeli, aristokrat ama erişilebilir, özenli ama aynı zamanda büyüleyici ölçüde dağınık. Yumuşak kumaşlar, süslemeler ve dekoratif jestler erkekliğin karşısında konumlanmak yerine onun doğal uzantıları olarak ele alındı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/3-2.jpg" alt="" class="wp-image-73048"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/2-3.jpg" alt="" class="wp-image-73047"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1080" height="1440" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/1-3.jpg" alt="" class="wp-image-73046"/></figure>
</div>
</div>



<p>Dior’da nostalji her zaman evin dilinin ayrılmaz bir parçası oldu. Ancak Anderson geçmişi dokunulmaz bir miras olarak görmekten kaçınıyor. Onu ödünç alıyor, yeniden düzenliyor ve bugünün ruhuyla çarpıştırıyor. Spring 2027, zarafeti yeniden üretmekten çok, gece hayatı, internet arşivleri ve kusursuzluktan ziyade samimiyeti önemseyen bir kuşak için zarafetin bugün ne anlama geldiğini sorguluyordu.</p>



<p>Cevap aslında oldukça basit: Gün doğduktan çok sonra partiden ayrılan, kusursuz biçimde dağılmış bir aristokrat.</p>


Dior Men’s Spring 2027, Aristocracy After Midnight


<h2 class="wp-block-heading">Yoko Ono’nun yaratımından söz etmek hiçbir zaman yalnızca sanattan söz etmek değildir. Hafızanın, bilincin, kırılganlığın ve kolektif hayal gücünün görünmez bir mimaride birleşmeye başladığı o alana girmektir. Ono’nun eserleri, başından beri açık uçlu kalmayı tercih etti. Yönerge ve eylem, nesne ve bilinç, mahremiyet ve ortak deneyim arasında konumlanan sanatı; izleyicinin duygusal, psikolojik ve hayal gücüne dayalı katılımıyla açığa çıkıyor. </h2>



<h2 class="wp-block-heading"><br>Sabit formlardan çok, algının dönüştürebildiği, değişken ve anlamlandırılmaya açık yapılar yaratıyor. İzleyiciyi eserin bir parçası haline getiren deneyimlerin çağdaş sanatın merkezine yerleşmesinden çok önce, Ono sanat eseriyle izleyici arasındaki mesafeyi yıkmaya başlamıştı. Sanatı yalnızca gözlemlenen değil, zihinsel ve duygusal olarak içinde yaşanan bir şeye dönüştürdü. </h2>



<h2 class="wp-block-heading"><br>Yoko Ono: Insound and Instructure, Sakıp Sabancı Müzesi’nde kapılarını açarken; görünmez mimarileri, tamamlanmamış eserleri, kırılganlığı ve Yoko Ono’nun sanatsal evreninin sürekli dönüşen duygusal yapısını konuşmak üzere serginin küratörlerinden Connor Monahan’la birlikteyiz.</h2>



<p><strong>CANSU İnsanlar Yoko Ono’yu çoğu zaman yalnızca kültürel bir ikon olarak görüyor. Ama onun arşivi ve yaratımıyla bu kadar yakından çalıştığınızda siz kimi görüyorsunuz?</strong></p>



<p>CONNOR Sanatın ne yapabileceğine dair olağanüstü geniş bir kavrayışa sahip birini görüyorum. Eserleri, geleneksel anlamda bir öz-ifade etrafında kurulmuş değil. Daha çok, başka insanlarda bir şeyi harekete geçirmek üzerine kurulu.</p>



<p><strong>CANSU Yoko Ono gibi bir sanatçının dünyasının içinde yıllar geçirmek, gerçekliği algılama biçiminizi kişisel olarak nasıl değiştirdi?</strong></p>



<p>CONNOR Gerçekliğin sandığımızdan çok daha ortak bir şekilde kurulduğunu fark ettim.</p>



<p><strong>CANSU Yoko Ono bir zamanlar yalnızca izleyicinin hayal gücünde var olan yönergeler yazıyordu. Maddesizliğin çağdaş sanatın merkezine yerleşmesinden çok önce, insanlardan eseri kendi içlerinde kurmalarını istiyordu. Sizce onun asıl malzemesi hiçbir zaman madde değil, bilincin kendisi miydi?</strong></p>



<p>CONNOR Bence o, en güçlü sergi alanının insan zihni olduğunu çok erken fark etmişti.</p>



<p><strong>CANSU&nbsp; Yoko Ono’nun sanatında neredeyse paradoksal bir his var: aynı anda hem son derece kişisel hem de sonsuz derecede kolektif hissettirebiliyor. Sizce kendi hayal gücünü ortak bir alana dönüştürmeyi nasıl başardı?</strong></p>



<p>CONNOR Yoko’nun eserleri kendisinden, oldukça kişisel bir yerden başlıyor. Ama hiçbir zaman orada kalmıyor. Kendi deneyimleri, ilişkileri, duyguları üzerinden, insanların kendi hayal güçleri ve katılımlarıyla içine girebileceği yapılar kuruyor. Eserlerin aynı anda hem mahrem hem de kolektif hissettirmesinin nedeni de bu. Bunun altında yatan cömert bir yaklaşım var.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1440" height="1080" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/Adsiz-tasarim-4.png" alt="" class="wp-image-72998" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">On the left,<em>Yoko Ono performing Destruction in Art Symposium (DIAS),</em> <em>Africa Centre, London, 1966. Photograph by Nigel Hartnup. © Yoko Ono</em>. On the right,<em>Yoko Ono performing CUT PIECE, Sogetsu Art Center, Tokyo, 1964.</em> <em>Photograph by Minoru Hirata. © Yoko Ono.</em></figcaption></figure>
</div>
</div>



<blockquote class="wp-block-quote is-layout-flow wp-block-quote-is-layout-flow">
<p><br><strong><br><strong>“İstesek de istemesek de her şey zamanla değişiyor.”</strong></strong></p>



<p>&#8211; Connor Monahan</p>
</blockquote>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="870" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/Franklin-Summer-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-73014"/><figcaption class="wp-element-caption"><br><em>Yoko Ono, FRANKLIN SUMMER (1994–2006). © Yoko Ono</em></figcaption></figure>
</div>
</div>



<p><strong>CANSU Yoko Ono’nun eserleri çoğu zaman bitmemiş gibi hissettiriyor. Eksik oldukları için değil, bitmeyi reddettikleri için. Birçoğu ancak izleyici işin içine girdiğinde tam anlamıyla ortaya çıkıyor. Sizce açıklık ve tamamlanmamışlık onun için bir direniş biçimi miydi?</strong></p>



<p>CONNOR Daha en başından itibaren, eserin tamamlanmamış kalması fikri onun için çok temel bir meseleydi. Bunun bir kısmının Yoko’nun oldukça gerçekçi biri olmasından kaynaklandığını düşünüyorum. Hiçbir şeyin gerçekten sabit kalmadığını biliyordu; ne nesneler, ne ilişkiler, ne anlamlar, hatta ne de insanın kendini algılama biçimi. İstesek de istemesek de her şey zamanla değişiyor. O da bu değişkenliğe direnmek yerine, onu doğrudan sanatının yapısına dahil etmeyi seçti. Eserinin zaman, bağlam ve katılım aracılığıyla dönüşmeye devam edebilmesini kabul eden bir yaklaşım bu. Bu yüzden evet, bunun bir direniş biçimi olduğunu düşünüyorum. Özellikle de sanat eserini sabit ve kalıcı bir şey olarak gören geleneksel anlayışa karşı. Ama zamanla bundan çok daha büyük bir şeye dönüştü. Yaratımındaki açıklık, dönüşüm ihtimalini mümkün kılıyor. Hem eserin içinde, hem izleyicide, hem de toplumun kendisinde. Bunun içinde çok derin bir umut duygusu var.</p>



<p><strong>CANSU Yoko Ono’nun yaratımı, hafıza, yönergeler, hayal gücü, toplumsal davranışlar ve duygusal tepkiler gibi görünmez yapılar etrafında şekilleniyor gibi görünüyor. Bir anlamda sergiden çok, bilinç mimarileri mi inşa ediyordu?</strong></p>



<p>CONNOR Daha en başından sanatın asıl var olduğu yerin nesnenin kendisi değil, algının kendisi olduğunu görüyordu. Nesne varsa bile çoğu zaman yalnızca bir tetikleyici ya da geçici bir katalizör görevi görüyor. Asıl iş insanın içinde gerçekleşiyor. Bu anlamda onun sergilerinin çoğu, bir sergiden çok zihinsel aktivasyon alanları gibi işliyor. İnsanların hem kendilerine hem de başkalarına dair yeni bir farkındalık geliştirebilecekleri koşullar yaratıyor. <em>Wish Tree</em> gibi bir iş maddi olarak oldukça sade. Ama psikolojik ve toplumsal düzlemde devasa bir şeye dönüşüyor. Sessizce, kişisel düşünceyi kolektif bir varlığa dönüştürüyor. Sanırım o, bilinci de hiçbir zaman izole değil, temelden kolektif bir yapı olarak gördü.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="853" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/SO13R7O_364_6418-1-Large-1.jpeg" alt="" class="wp-image-73013" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption">Installation view of Yoko Ono and Arata Isozaki&#8217;s <i>Penal Colony</i>, 2001, at <i>The Snow Show</i>, University of Lapland, Rovaniemi, Finland, 2004. Photograph by Ville Kostamoinen © Yoko Ono</figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5472" height="3648" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/Gökyüzü-Merdivenleri_Skyladders.jpeg" alt="" class="wp-image-72993" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/><figcaption class="wp-element-caption"><em>Yoko Ono, SKYLADDERS, in Yoko Ono. Insound and Instructure, MUSAC, Museo de Arte Contemporáneo de Castilla y León, 2025.</em> <em>Photograph: Imagen MAS © Yoko Ono</em></figcaption></figure>
</div>
</div>



<p><strong>CANSU </strong><strong><em>Cut Piece</em></strong><strong> gibi eserlerde olağanüstü bir güven duygusu var. Hem izleyiciye duyulan bir güven, hem de kendini tehlikeye açma hali. Sizce Yoko Ono kırılganlığı bir zayıflık olarak değil de radikal ve sanatsal bir güç olarak mı görüyordu?</strong></p>



<p>CONNOR<em> Cut Piece </em>genellikle kırılganlık ve savunmasızlık üzerinden ele alınıyor. Ama aslında birçok açıdan sorumluluğun izleyiciye devredilmesiyle ilgili. Eser ilerledikçe performansı gerçekleştiren kişi neredeyse görünmezleşmeye başlıyor. Ortaya çıkan şey ise daha çok izleyiciyle ilgili oluyor; o anın içindeki insan davranışına dair bir tür portre gibi.&nbsp;</p>



<p><strong>CANSU&nbsp; Eserlerinin çoğunda tekinsiz bir duygusal gerilim var. Aynı anda hem meditatif hem de yıkıcı hissedebiliyorlar. Sizce bu duygusal ikilik nereden geliyor?</strong></p>



<p>CONNOR Bence bu ikilik, eserlerinin umudu hiçbir zaman yitirme ihtimalinden ayırmamasından geliyor. Eserlerdeki açıklık gerçek, ama şiddetin, faniliğin ve insanın kırılgan doğasının farkındalığıyla yan yana duruyor. Biri diğerini silmiyor. Bir arada var oluyorlar. Yoko’nun birçok eseri oldukça basit kavramsal yapılar kuruyor; bir fincanı onarmak, bir dilek yazmak ya da kimsenin kazanamayacağı bir oyun oynamak gibi. Ama bu eserler hiçbir zaman iyileşmenin, barışın ya da bağ kurmanın kalıcı veya garanti edilmiş şeyler olduğunu iddia etmiyor. Eserler meditatif hissettirebiliyor çünkü düşünmeye ve katılıma alan tanıyorlar. Ama aynı zamanda yıkıcılar, çünkü bu eylemlerin altındaki kırılganlığı sessizce açığa çıkarıyorlar. </p>



<p>Biyografik olarak savaş, yerinden olma, kadın nefreti, kamusal linç ve derin kayıplarla şekillenen bir hayat yaşadı. Ama eserleri nadiren doğrudan otobiyografik bir yere çekiliyor. Bunun yerine, bu deneyimler başkalarının içine adım atabileceği yapılara dönüşüyor. Eserlerin duygusal gücü biraz da bu sıkışmışlıktan, bu yoğunlaşmadan geliyor. Biçimsel olarak sade ve kontrollü görünseler de, altlarında yatan muazzam bir duygusal ağırlık taşıyorlar. Onun eserlerini kalıcı kılan şey, hiçbir zaman alaycı bir yere savrulmamaları. Tam aksine, bağ kurmanın, hayal gücünün ve barışın ihtimalinde ısrar etmeyi sürdürüyorlar. Çünkü tüm bunların ne kadar kırılgan olduğunu biliyorlar.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:33.33%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="480" height="640" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/SO1S1QN_Voice-Piece-for-Soprano_1_-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-73017"/><figcaption class="wp-element-caption"><br><em>Yoko Ono, VOICE PIECE FOR SOPRANO, in Yoko Ono. Insound and Instructure.</em> <em>MUSAC, Museo de Arte Contemporáneo de Castilla y León, 2025.</em> <em>Photograph: Jesús Castrillo © Yoko Ono</em></figcaption></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow" style="flex-basis:66.66%">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1280" height="853" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/SO19PB8_451_G3_12-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-73018"/><figcaption class="wp-element-caption">Yoko Ono <i>ARISING</i>, 2013. Installation view, <i>Yoko Ono: LIBERTÉ CONQUÉRANTE/GROWING FREEDOM</i>, 2019, Fondation Phi. Photograph by Richard-Max Tremblay © Fondation Phi pour l’art contemporain</figcaption></figure>
</div>
</div>



<p><strong>CANSU Katılım, hayal gücü ve yabancıların duygusal varlığıyla dönüşmeye devam eden bir sanatçının eserleri söz konusu olduğunda, koruyuculuk sizin için ne ifade ediyor?</strong></p>



<p>CONNOR Buradaki mesele, eseri sabit bir şey olarak korumak değil; anlamlı bir şekilde dönüşmeye devam edebilme kapasitesini koruyabilmek.</p>



<p><strong>CANSU </strong><strong><em>Insound and Instructure </em></strong><strong>şiirsel bir isim gibi, ama aynı zamanda kavramsal bir kırılmayı da çağrıştırıyor. Sanki aynı anda iki görünmez şeyi ifade ediyor: duyulamayan içsel bir ses ve görünmeyen bir yapı. Yoko Ono’nun yaratımında “ses” ve “yapı” arasında nasıl bir ilişki var? Ve sizce bu başlık, onun sanatsal dünyasının görünmez mimarisini yakalayabiliyor mu?</strong></p>



<p>CONNOR Yoko, Instructure’ı “instruction’dan doğmuş ama tam anlamıyla ortaya çıkmamış bir şey… hiçbir zaman bütünüyle yapılaşmamış. Tavanı gökyüzü olan yarım kalmış bir kilise gibi,” diye tanımlıyor. O tamamlanmamış yapı hissi, yalnızca serginin değil, genel olarak onun yaratımının merkezinde duran bir şey gibi geliyor bana. Eserleri bir arada tutan görünmez bir yapı genelde hep var; yönergeler, dil, katılım biçimleri… Ama o yapının içinde her zaman belirsizliğe, hayal gücüne ve dönüşüme açık bir alan kalıyor. Eser hiçbir zaman kendini tamamen kapatmıyor. Dünyaya ve içine giren insanlara açık kalmayı sürdürüyor.</p>



<p><strong>CANSU Eğer Yoko Ono’nun eserleri altmış yıldır aynı temel sorunun etrafında dönüyorsa, sizce bu soru ne?</strong></p>



<p>CONNOR Bence eserleri bir soru sormaktan çok, bir önerme sunuyor… Hayal gücünün gerçekliği değiştirebileceği fikrini.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="900" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/SO1AK52_014.Yoko-Ono_Guggenheim-2014_-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72987"/><figcaption class="wp-element-caption">Yoko Ono installing <i>Blue Room Event</i>, 1966, at <i>Yoko Ono: Half-a-Wind Show</i>, Guggenheim Bilbao, Bilbao, Spain, 2014. Photograph by Erika Ede <em>© </em> FMGB Guggenheim Bilbao Museoa.</figcaption></figure>



<p class="has-text-align-right"><strong>Interview by</strong> Cansu Sıtacı</p>



<p class="has-text-align-right"><em>All photos owned by their rightful owners. </em></p>


Inside Yoko Ono’s Invisible Universe w/ Connor Monahan


<p>Bazen bir anın yankısı, bütün perspektifimizi değiştirir.&nbsp;</p>



<p>Bizi bir diğerine bir adım daha yaklaştıran, bazen de ötekiler yaratan, yeni olasılıkların kapısını aralayan, kalp atışlarımızı hızlandıran tüm o duygular tam olarak burada kendini gösterir. Her şey gelip ve geçer, geriye yalnızca duygular kalır.</p>



<p>Güncel olanın değil, akılda kalanın izleri yaratıcılığınızı tetikler, hayallerinizi canlı tutar.</p>



<p>Bugünün kültürel hafızasına iz bırakmak, geçmişle gelecek arasındaki bağda yeni olasılıkları denemek, olduğumuz yerden çok uzakta değil ama kendimizden daha emin bir versiyonda devam etmek. Tanıdık olanla henüz keşfedilmemiş olan arasında dolaşmak. Sanırım bizi hayata bağlayan tam olarak burada saklı.&nbsp;</p>



<p>Her şeyin oldukça çabalı olduğu bir evrende kalbinin sesini dinleme cesareti gösterenlerin ve kendi imgelerini, duygularını yüksek sesle söyleyebilenlerin dünyası sizce de daha albenili değil mi? &nbsp;</p>



<p>Yeni ikonlar yaratmak, yalnızca bugünü tarif etmek değil; geleceğin kültürel hafızasında yer edecek imgelerin, fikirlerin ve seslerin doğuşuna tanıklık etmek. Henüz adı konmamış olanı görünür kılmak, yarının referans noktalarını bugünden keşfetmek. Zaman değişiyor, duygularımız da… Her şeyin bu kadar hızlı olduğu bir evrende kalıcı olan söylenenden görülenden çok hissedilende saklı.</p>



<p>Satın almak için <a href="https://shop.basedistanbul.com/">tıklayın.</a></p>


BASED ISTANBUL NO 46


<p>Bazen bir anın yankısı, bütün perspektifimizi değiştirir.&nbsp;</p>



<p>Bizi bir diğerine bir adım daha yaklaştıran, bazen de ötekiler yaratan, yeni olasılıkların kapısını aralayan, kalp atışlarımızı hızlandıran tüm o duygular tam olarak burada kendini gösterir. Her şey gelip ve geçer, geriye yalnızca duygular kalır.</p>



<p>Güncel olanın değil, akılda kalanın izleri yaratıcılığınızı tetikler, hayallerinizi canlı tutar.</p>



<p>Bugünün kültürel hafızasına iz bırakmak, geçmişle gelecek arasındaki bağda yeni olasılıkları denemek, olduğumuz yerden çok uzakta değil ama kendimizden daha emin bir versiyonda devam etmek. Tanıdık olanla henüz keşfedilmemiş olan arasında dolaşmak. Sanırım bizi hayata bağlayan tam olarak burada saklı.&nbsp;</p>



<p>Her şeyin oldukça çabalı olduğu bir evrende kalbinin sesini dinleme cesareti gösterenlerin ve kendi imgelerini, duygularını yüksek sesle söyleyebilenlerin dünyası sizce de daha albenili değil mi? &nbsp;</p>



<p>Yeni ikonlar yaratmak, yalnızca bugünü tarif etmek değil; geleceğin kültürel hafızasında yer edecek imgelerin, fikirlerin ve seslerin doğuşuna tanıklık etmek. Henüz adı konmamış olanı görünür kılmak, yarının referans noktalarını bugünden keşfetmek. Zaman değişiyor, duygularımız da… Her şeyin bu kadar hızlı olduğu bir evrende kalıcı olan söylenenden görülenden çok hissedilende saklı.</p>



<p>Satın almak için&nbsp;<a href="https://shop.basedistanbul.com/">tıklayın.</a></p>



<p>Bazen bir anın yankısı, bütün perspektifimizi değiştirir.&nbsp;</p>



<p>Bizi bir diğerine bir adım daha yaklaştıran, bazen de ötekiler yaratan, yeni olasılıkların kapısını aralayan, kalp atışlarımızı hızlandıran tüm o duygular tam olarak burada kendini gösterir. Her şey gelip ve geçer, geriye yalnızca duygular kalır.</p>



<p>Güncel olanın değil, akılda kalanın izleri yaratıcılığınızı tetikler, hayallerinizi canlı tutar.</p>



<p>Bugünün kültürel hafızasına iz bırakmak, geçmişle gelecek arasındaki bağda yeni olasılıkları denemek, olduğumuz yerden çok uzakta değil ama kendimizden daha emin bir versiyonda devam etmek. Tanıdık olanla henüz keşfedilmemiş olan arasında dolaşmak. Sanırım bizi hayata bağlayan tam olarak burada saklı.&nbsp;</p>



<p>Her şeyin oldukça çabalı olduğu bir evrende kalbinin sesini dinleme cesareti gösterenlerin ve kendi imgelerini, duygularını yüksek sesle söyleyebilenlerin dünyası sizce de daha albenili değil mi? &nbsp;</p>



<p>Yeni ikonlar yaratmak, yalnızca bugünü tarif etmek değil; geleceğin kültürel hafızasında yer edecek imgelerin, fikirlerin ve seslerin doğuşuna tanıklık etmek. Henüz adı konmamış olanı görünür kılmak, yarının referans noktalarını bugünden keşfetmek. Zaman değişiyor, duygularımız da&#8230; Her şeyin bu kadar hızlı olduğu bir evrende kalıcı olan söylenenden görülenden çok hissedilende saklı.</p>



<p>Satın almak için&nbsp;<a href="https://shop.basedistanbul.com/">tıklayın.</a></p>


BASED ISTANBUL NO46


<p><strong>Bir tenis kortu bir buluşma alanına dönüştüğünde ne olur?</strong></p>



<p><strong>Bir akşamlığına, hareketi, güneşi ve açık havada birlikte geçirilen anlamlı anları kutlamak için La Roche-Posay ile bir araya geldik.</strong></p>



<p>Hilton İstanbul&#8217;un tenis kortlarında gerçekleşen Based İstanbul x La Roche-Posay Tennis Club, konuklarını mevsimin en keyifli ritüellerinden ilham alan deneyimsel bir dünyaya davet etti. Canlı turuncu dokunuşlarla çevrili ve gün batımının sıcak ışığıyla aydınlanan etkinlikte davetliler, tenis ve UV deneyim alanlarını keşfettikten sonra kortun merkezine kurulan uzun masada buluştu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK9018.jpg" alt="" class="wp-image-72901"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK9043.jpg" alt="" class="wp-image-72900"/></figure>
</div>
</div>



<p>Spor, iyi yaşam ve kültür arasındaki sınırlar giderek silikleşirken, tenis de artık yalnızca bir spor olmanın ötesine geçiyor. Bugün tenis; iyimserlik, bağ kurma ve açık havada geçirilen zamanın yeniden değer kazanması etrafında şekillenen bir yaşam tarzını temsil ediyor. Etkinlik boyunca hissedilen atmosfer de tam olarak buydu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK0106.jpg" alt="" class="wp-image-72898"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK4902.jpg" alt="" class="wp-image-72904"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK7002.jpg" alt="" class="wp-image-72902"/></figure>
</div>
</div>



<p>Yeni Anthelios UVAir&#8217;in lansmanı, La Roche-Posay&#8217;nin güneş altında geçen aktif günlere eşlik etmek üzere geliştirdiği yeni nesil güneş koruma yaklaşımını keşfetmek için bir fırsat sundu. Ancak bu buluşmanın asıl odağında bir araya gelmek vardı.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4895" height="7339" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK4074.jpg" alt="" class="wp-image-72906"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK4011.jpg" alt="" class="wp-image-72908"/></figure>
</div>
</div>



<p>Skorların yerini gün batımına uzanan sohbetler aldı. Kort çizgileri ise paylaşılan hikayelere, yeni karşılaşmalara ve yaz akşamının altında biriktirilen anılara ev sahipliği yaptı. Çünkü bazen yazın en güzel yanı, nereye gittiğiniz değil; kiminle aynı masanın etrafında buluştuğunuzdur.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK9397.jpg" alt="" class="wp-image-72899"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5464" height="8192" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK0796.jpg" alt="" class="wp-image-72893"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3744" height="5613" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/EMRK8694.jpg" alt="" class="wp-image-72910"/></figure>
</div>
</div>


Match, Game, Anthelios: Welcoming Summer on the Court


<p><strong>Bazı filmler yalnızca bir hikaye anlatmaz; doğdukları dönemin ruhunu da kayda geçirir. The Backrooms, tam olarak böyle bir film. Bir internet forumunda paylaşılan anonim bir görselle başlayan, milyonlarca insanın kolektif hayal gücüyle büyüyen ve sonunda A24 çatısı altında sinemaya taşınan bu hikaye, dijital çağın kültürel üretim biçimlerini anlamak için başlı başına incelenmeye değer.</strong></p>



<p>Sinema tarihi boyunca korku türü toplumsal kaygıların aynası oldu. Gotik şatolar, terk edilmiş evler, karanlık ormanlar ve kasvetli kasabalar uzun yıllar boyunca bilinmeyenin mekânlarıydı. Ancak 21. yüzyılın insanı artık başka türden bir yabancılaşmanın içinde yaşıyor. Sürekli bağlı, sürekli çevrimiçi ve sürekli yönlendirilen bir dünyada kaybolma hissi fiziksel olmaktan çok zihinsel bir deneyime dönüşmüş durumda. The Backrooms işte bu yeni korkunun sinemadaki karşılığı.</p>



<p>Filmin merkezindeki &#8220;Backrooms&#8221; kavramı, internet folklorunun en ilginç örneklerinden biri. Sarı duvarlar, floresan ışıkların bitmek bilmeyen uğultusu ve sonsuza uzanan koridorlar&#8230; İlk bakışta son derece sıradan görünen bu mekanlar, tekrar ettikçe gerçeklik hissini aşındırıyor. Tanıdık olanın yabancılaşması, filmin temel gerilim kaynağı haline geliyor. Seyirci bir canavarla değil, mekanın kendisiyle baş başa.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1830" height="1029" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/MV5BMWI3NTcwZTQtMDMzNy00NDNmLWFjMzYtNmNjYzI4ZjIyZGQ4XkEyXkFqcGc@._V1_FMjpg_UX1830_.jpg" alt="" class="wp-image-72854" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1837" height="1033" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/MV5BYjM3MmQyN2EtMjI1MS00YzE3LTk1YzgtY2NjMmUxNTYxYTMwXkEyXkFqcGc@._V1_FMjpg_UX1837_.jpg" alt="" class="wp-image-72858" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Tam bu noktada da Kane Parsons&#8217;ın hikaye anlatıcılığı devreye giriyor. Henüz yirmili yaşlarının başındaki Parsons, sinema dünyasına geleneksel yollardan girmedi. Onun film dili film okullarından çok YouTube videoları, oyun motorları, dijital efekt programları ve internet estetiği içinde şekillendi. Bu durum, The Backrooms&#8217;u çağdaş korku sineması içinde farklı bir yere yerleştiriyor.</p>



<p>Parsons&#8217;ın kamerası klasik Hollywood anlatısının güvenli alanlarına sığınmıyor. İzleyiciyi sürekli olarak yön duygusunu kaybetmeye zorlayan uzun planlar, boşluk hissini güçlendiren kadrajlar ve mekanın ölçeğini belirsizleştiren perspektif tercihleri filmin görsel dünyasını oluşturuyor. Yönetmen, korkunun çoğu zaman gösterilenden değil, gösterilmeyenden doğduğunu biliyor. Bu nedenle film boyunca asıl tehdit hiçbir zaman tam anlamıyla görünür olmuyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1825" height="1027" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/MV5BY2E4MTZiYTgtZWMyZC00N2Q4LWE2YTItYzIyYmU4ZTQzZjI3XkEyXkFqcGc@._V1_FMjpg_UX1825_.jpg" alt="" class="wp-image-72857" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1821" height="1024" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/MV5BNmI3MWNlODMtY2JmYS00ZTcwLWE2Y2EtYzVmYmE1ZWY3NjYyXkEyXkFqcGc@._V1_FMjpg_UX1821_.jpg" alt="" class="wp-image-72856" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Filmin en dikkat çekici başarısı ise internet kültürüne ait bir kavramı sinemanın araçlarıyla yeniden üretmesi. Son yıllarda birçok yapım dijital kültürden beslenmeye çalıştı; ancak büyük bölümü internet fenomenlerini yalnızca tüketilebilir içeriklere dönüştürmekle yetindi. The Backrooms ise kaynağını oluşturan internet mitolojisini anlamaya çalışan nadir örneklerden biri. Film, bir &#8220;meme&#8221; uyarlaması olmaktan çok dijital çağın bilinçaltına dair bir yorum olarak okunabilir.</p>



<p>Burada özellikle &#8220;liminal space&#8221; estetiğinin rolü büyük. İnternet kullanıcılarının yıllardır paylaştığı boş okul koridorları, terk edilmiş alışveriş merkezleri ve kullanılmayan ofis katları, filmde yalnızca dekor değil; anlatının temel unsuru haline geliyor. Bu mekanlar geçmişe ait bir hatırayı çağrıştırırken aynı anda derin bir huzursuzluk yaratıyor. Tanıdık ama ait olunamayan bu alanlar, modern insanın varoluşsal yalnızlığını görünür kılıyor.</p>



<p>A24&#8217;ün projeye dahil olması da tesadüf değil. Son yıllarda korku sinemasını yalnızca korkutmaya çalışan bir tür olmaktan çıkarıp estetik ve düşünsel bir alan hâline getiren yapım şirketi, The Backrooms ile internet kuşağının korkularına yöneliyor. Film bu anlamda hem bağımsız sinemanın hem de dijital kültürün kesişim noktasında duruyor.</p>



<p>Belki de The Backrooms&#8217;un asıl önemi burada yatıyor. Film, internetin yalnızca içerik tüketilen bir alan olmadığını; yeni mitolojilerin, yeni anlatı biçimlerinin ve yeni sinemacıların doğduğu bir kültürel ekosistem hâline geldiğini gösteriyor. Kane Parsons&#8217;ın yükselişi de bunun en somut örneği. Birkaç yıl önce bilgisayarında korku videoları üreten genç bir içerik üreticisinin bugün büyük stüdyo sisteminin içinde uzun metraj film yönetiyor olması, sinema endüstrisinin değişen dinamiklerine işaret ediyor.</p>



<p>The Backrooms kusursuz bir film olmayabilir. Ancak günümüz korkularını yakalama biçimi, mekanı bir karaktere dönüştüren sinematografisi ve internet kültürünü ciddiye alan yaklaşımıyla son yılların en ilginç korku projelerinden biri olmayı başarıyor. Daha da önemlisi, sinemanın geleceğinin yalnızca film okullarında değil, bazen bir YouTube kanalında, bir forum gönderisinde ya da anonim bir internet görselinde filizlenebileceğini hatırlatıyor.</p>



<figure class="wp-block-embed is-type-rich is-provider-spotify wp-block-embed-spotify wp-embed-aspect-21-9 wp-has-aspect-ratio"><div class="wp-block-embed__wrapper">
<iframe title="Spotify Embed: Actium" style="border-radius: 12px" width="100%" height="352" frameborder="0" allowfullscreen allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture" loading="lazy" src="https://open.spotify.com/embed/playlist/5cluENWUQWq5vV3rNK746K?si=Tf_zChP2QRSirLqttZtkfQ&amp;utm_source=oembed"></iframe>
</div></figure>


Backrooms: An Internet Legend Makes Its Way to the Big Screen


<p><strong>Gerçek bir sanatçı yalnızca güzel şeyler yaratan biri değildir: Bunun yanısıra dünyaya bakış biçimimizi değiştirir. David Hockney de bu nadir isimlerden biriydi. Altmış yılı aşkın kariyeri boyunca çizim, resim, fotoğraf, sahne tasarımı ve dijital medya arasında özgürce dolaşarak üretmeye devam etti. Hangi mecrada çalışırsa çalışsın, ortaya çıkan işin ona ait olduğu hemen anlaşılırdı.</strong></p>



<p>Hockney&#8217;nin çağdaş sanat üzerindeki etkisini abartmak neredeyse imkansız. Bazen bazı isimler gerçekten hak ettikleri değeri görür ve Hockney de onlardan biriydi. Onun işleri gündelik hayatı olağanüstü hissettirmeyi başardı. Normalde fark edilmeden geçip gidecek detaylar, onun bakışıyla uzun uzun üzerinde durmaya değer hâle geldi. Tanıdık olanı neredeyse sinematik bir deneyime dönüştürme konusunda eşsiz bir yeteneğe sahipti. Kaliforniya yüzme havuzlarını konu alan resimleri bugün hâlâ çağdaş sanatın en ikonik görüntüleri arasında yer alıyor. Bunun nedeni yalnızca neyi resmettikleri değil, bize nasıl görmeyi öğrettikleridir.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2040" height="1282" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/4806.jpeg" alt="" class="wp-image-72874" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="2534" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/6000.jpeg" alt="" class="wp-image-72873" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Hockney&#8217;nin katkısı estetikle de sınırlı değildi. 1960&#8217;lar ve 70&#8217;lerde, eşcinselliğin hala yoğun şekilde damgalandığı bir dönemde queer arzuyu, yakınlığı ve ilişkileri açıkça resmetti. Politik sloganlar üreten bir sanatçı değildi. Ancak queer yaşamı güzel, sıradan ve temsil edilmeye değer bir gerçeklik olarak göstermesi başlı başına sessiz ama güçlü bir duruştu. İnsanları sembollere dönüştürmek yerine, onların insan olarak var olmalarına alan açtı.</p>



<p>Hockney&#8217;yi özellikle ilginç kılan şeylerden biri nostaljiye teslim olmayı reddetmesiydi. Pek çok sanatçı ilerleyen yaşlarında geçmişe dönüp bakarken, o geleceğe duyduğu ilgiyi hiç kaybetmedi. Dijital sanat henüz ana akım bir tartışma konusu bile değilken fax makineleri, bilgisayarlar, iPhone&#8217;lar ve iPad&#8217;lerle deneyler yapıyordu. Hockney için teknoloji hiçbir zaman sanatsal üretime yönelik bir tehdit olmadı. O sadece yeni bir araçtı. Yeni bir fırça.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2040" height="1224" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/3305.jpeg" alt="" class="wp-image-72875" style="aspect-ratio:3/2;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Renk kullanımı ise başlı başına unutulmazdı. Parlak maviler, canlı sarılar, yoğun yeşiller ve elektrik pembeleri onun görsel dilinin ayrılmaz parçaları hâline geldi. Ancak Hockney&#8217;nin işlerinde renk asla yalnızca dekoratif bir unsur değildir. Formu anlamanın bir yoluna dönüşür. Nesneleri keskin çizgilerle tanımlamak yerine, çoğu zaman rengi görüntünün taşıyıcısı olarak kullanır. Bu nedenle eserleri gerçeğin bir temsilinden çok, bir anının yeniden canlanması gibi hissedilir. Bir Hockney tablosuna bakmak çoğu zaman bir mekanı gözlemlemekten çok onu hatırlamaya benzer.</p>



<p>Belki de en önemlisi, merakını hiç kaybetmemesiydi. Pek çok sanatçı tek bir dönemiyle hatırlanırken, Hockney altmış yılı aşkın süre boyunca kendini yeniden icat etmeyi sürdürdü. İnsanların çoktan emekli olduğu yaşlarda bile büyük ölçekli dijital çizimler üretiyor, manzara, mekan ve algıyı temsil etmenin yeni yollarını araştırıyordu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1536" height="1064" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/243d20c0-0bd9-11f0-ba12-8d27eb561761.jpg" alt="" class="wp-image-72880" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1536" height="1024" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/8a89b5b0-0bf1-11f0-ac9f-c37d6fd89579.jpg" alt="" class="wp-image-72881" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Belki de işleri bu yüzden hala güncelliğini koruyor. Eserleri aynı anda birden fazla düzlemde çalışıyor. Entelektüel olarak güçlü, fakat hiçbir zaman erişilmez değil. Bir Hockney tablosundan keyif almak için sanat teorisi üzerine akademik bir birikime sahip olmanız gerekmiyor. İşleri sizi ilk bakışta içine çekiyor, ancak baktıkça daha fazlasını sunuyor. Parlak renklerin ve tanıdık sahnelerin altında hafıza, algı, fotoğraf, zaman ve görmenin ne anlama geldiğine dair daha büyük sorular yatıyor.</p>



<p>Bu oldukça nadir rastlanan bir özellik. Hem sofistike hem davetkar olabilen bir sanat anlayışı. Zor sorular sorarken aynı zamanda izleyicisine büyük bir görsel haz sunabilen bir yaklaşım. David Hockney hayatı boyunca bakmanın aslında sandığımız kadar basit bir eylem olmadığını gösterdi.</p>



<p>Hockney aramızdan ayrılmış olabilir, ancak gerçek bir sanatçının ruhu ve mirası yaşamaya devam eder. Sanatın gücü de tam olarak da bu.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3800" height="2850" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/4032.jpeg" alt="" class="wp-image-72876"/></figure>
</div>
</div>


Hockney’s Colorful World


<p><strong>Yakın zamana kadar tenis yalnızca bir spordu. Bugün ise bir yaşam tarzı, bir kişilik özelliği ve hatta zaman zaman ince bir statü göstergesi gibi algılanıyor. Tenis etekleri ve country club estetiğiyle dolu sosyal medya akışlarından büyük turnuvalarda kort kenarında boy gösteren ünlülere kadar, tenis şu anda güçlü bir kültürel an yaşıyor. Kabul etsek de etmesek de, giderek bir statü sembolüne dönüşüyor.</strong></p>



<p>Tenis pahalı görünüyor; çünkü çoğu zaman gerçekten pahalı. Dersler, ekipmanlar, kort erişimi ve kulüp üyelikleri&#8230; Bunların hiçbiri ucuz değil.</p>



<p>Neredeyse her yerde oynanabilen sporların aksine tenis, belirli bir ayrıcalık hissi taşıyor. Birisi hafta sonlarını tenis oynayarak geçirdiğini söylediğinde, insanların zihninde genellikle çok belirli bir yaşam tarzı canlanıyor: sağlıklı, başarılı, düzenli ve muhtemelen maddi açıdan rahat biri. Ancak tenisin bir statü sembolüne dönüşmesi yalnızca parayla ilgili değil. Aynı zamanda estetikle de ilgili.</p>



<p>Instagram ve TikTok çağında tenis, “quiet luxury” akımının bir parçası haline geldi. Beyaz ve sade kıyafetler, vintage esintili spor giyim, zarif kortlar ve güneşli öğleden sonraları kusursuz sosyal medya içerikleri yaratıyor. Tenis yalnızca atletik görünmüyor; aynı zamanda arzu edilen bir yaşam tarzını temsil ediyor.</p>



<p>Bunda ünlü kültürünün etkisi de büyük. Moda influencer’larından Hollywood yıldızlarına kadar herkes bir şekilde tenisle ilişkilendiriliyor. Bir anda sporun kendisi rekabetin ötesine geçerek daha geniş bir başarı imajının parçası haline geliyor. Tenis oynamak; kendine yatırım yaptığını, aktif bir yaşam sürdüğünü ve rafine, ayrıcalıklı bir yaşam tarzının parçası olduğunu gösteriyor.</p>



<p>Tenisi önceki statü sembollerinden ayıran şey ise sağlıklı yaşam ile prestiji bir araya getirmesi. Gösterişli lüks, genç nesiller arasında giderek cazibesini yitiriyor. Bunun yerine insanlar disiplin, denge ve kişisel gelişim çağrıştıran sembollere yöneliyor. Tenis de bu anlatıya kusursuz şekilde uyuyor. Adeta şöyle diyor: “Hobilerim var, kendime iyi bakıyorum ve bunları yapabilecek zamana ve kaynaklara sahibim.”</p>



<p>Elbette tenis oynamaktan keyif almakta yanlış bir şey yok. Sorun, sporun kendisinden çok yarattığı imajın önem kazanmaya başlamasıyla ortaya çıkıyor.</p>



<p>Bazen insanlar tenis oynamaktan çok tenis estetiğiyle ilgileniyormuş gibi görünüyor. Raket bir aksesuara, kort ise içerik üretimi için bir dekora dönüşüyor. Yine de tenis, daha büyük bir kültürel değişimi yansıtıyor. Kişisel markalaşmanın bu kadar önemli olduğu bir dönemde, hobiler bile sosyal statünün bir göstergesi haline geliyor. Ve şu an tenis bunun en görünür örneklerinden biri.</p>



<p>Tenis artık yalnızca bir spor değil; bir yaşam hissi, bir duruş. Bu trendin ne kadar süreceğini bilmek mümkün değil. Ancak bugün için tenis; fitness, moda ve sosyal sermayenin kusursuz birleşimi olarak öne çıkıyor. Başka bir deyişle, yeni statü sembolü haline gelmiş durumda.</p>


Our Obsession with Tennis


<p><strong>Sonunda İstanbul’un en büyük aşk dili olan “güzel kaos”u anlayan bir mağaza açıldı. Golden Goose’un Tersane’de açtığı yeni HAUS Istanbul, bir mağaza açılışından çok gün batımında yapılan bir vapur yolculuğunun ardından yarım yamalak hatırlanan bir rüyanın set tasarımı gibi hissettiriyor. Bir yanı tersane, bir yanı kültür salonu, bir yanı da fazlasıyla pahalı gerçeküstü bir düş…</strong></p>



<p>Venedik, Mexico City ve Tokyo’nun ardından HAUS’un İstanbul’a gelişi kopyala yapıştır bir hikâye gibi değil; aksine mekâna özgü, duygusal ve tuhaf bir şekilde sinematik hissettiriyor. Ve dürüst olmak gerekirse bu çok mantıklı. Çünkü güzelliğin çatlamış fayanslarda, buğulanmış camlarda, kalabalık sokaklarda ve saatler süren sohbetlerde yaşadığı bir şehir olarak, Golden Goose’un “kusursuz kusur” felsefesini anlayabilecek bir şehir varsa o da İstanbul’dur.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="2560" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/card-2-trittico.jpg" alt="" class="wp-image-72825"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="2559" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/card-3-trittico.jpg" alt="" class="wp-image-72826"/></figure>
</div>
</div>



<p>Tersane’deki 1.200 metrekarelik alanın içinde her şey, bilinçli olarak tamamlanmamış gibi hissettiriyor. Eskimiş ahşaplar, kodlanmış sandıklar, yelken gibi hareket eden drapeler, başka bir hayattan taşınmış hissi veren arşivsel sergilemeler… Tüm mağaza, Venedik’ten Boğaz’a doğru yol alan bir gemi gibi kurgulanmış; yük olarak ürün değil zanaatkârlık taşıyor. Alışveriş terapisi ama deniz melankolisi versiyonu olarak öne çıkıyor.<br><br>Mekânın merkezinde ise 1940’lardan kalma orijinal hem tarihsel hem de hayali bir merkez noktası gibi duran enstalasyonvari bir tersane yapısı yer alıyor. Çevresinde sneaker’lar ve ready to wear parçalar satış bekleyen ürünlerden çok keşfedilmiş objeler gibi sergileniyor. Hiçbir şey bağırmıyor. Her şey seni biraz daha dolaşmaya davet ediyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="2560" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/haus-istanbul-4.jpg" alt="" class="wp-image-72828"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="2560" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/haus-istanbul-editorial-5.jpg" alt="" class="wp-image-72833"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="2560" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/haus-istanbul-3.jpg" alt="" class="wp-image-72827"/></figure>
</div>
</div>



<p>Ama HAUS Istanbul’un asıl meselesi modanın ötesinde başlıyor. Golden Goose artık sadece sneaker satmıyor; sürecin kendisini satıyor. Co-Creation alanlarında ziyaretçiler Dream Maker’larla birlikte ürünlere nakış işleyebiliyor, boyama yapabiliyor, screen print uygulayabiliyor ve parçaları kişiselleştirebiliyor. ‘’Repair Hub’’ ise restorasyon sürecini teatral bir biçimde görünür kılıyor. Çoğu markanın üretimi steril bir mükemmelliğin arkasına sakladığı bir dönemde HAUS, kulisi ana sahneye dönüştürüyor.<br></p>



<p>Belki de mekânın bu kadar güncel hissettirmesinin sebebi bu. Pürüzü olmayan deneyimlerden, algoritmik zevklerden ve dijital düzlükten yorulmuş bir döneme giriyoruz. İnsanlar artık sadece ürün istemiyor; doku, ritüel ve insan elinin izini görmek istiyor. HAUS Istanbul da bu ihtiyaca ebru, seramik, kaligrafi, ahşap işçiliği ve Anadolu zanaatlarına odaklanan atölyelerle cevap veriyor. Tüm bunlar kurutulmuş çiçeklerle kaplı tavanların altında, ambient DJ setleri eşliğinde gerçekleşiyor. Bu sayede daha az “lüks mağaza açılışı”, daha çok “estetik olarak overstimulate olmuş insanlar için yaratıcı bir sığınak.” Haline geliyor.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="2048" height="1365" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/haus-istanbul-apertura.jpg" alt="" class="wp-image-72830"/></figure>
</div>
</div>



<p>Sonuç olarak HAUS Istanbul’un meselesi yalnızca bir mağaza açılımı değil, bir atmosfer yaratmak. Kusurun kimliğe dönüştüğü, zanaatin performans hâline geldiği ve kültürün tüketilen değil, içinde yaşanan bir şeye dönüştüğü bir dünya kurmak.</p>



<p>Hayalperestler için bir tersane, Boğaz’a demirlemiş halde.</p>



<p></p>


Where Perfect Imperfection Finds the HAUS


<p><strong>Anna Delvey birçok şey olabilir: Kızıl Damga’nın modern bir kahramanı, yalnızca kendisi için çalışan kişisel bir Robin Hood ya da sadece son derece şık bir eski hükümlü. Asıl zorluk ise ona bu unvanlardan yalnızca birini yakıştırmakta yatıyor. Bir yanı dolandırıcı, bir yanı sosyetik, bir yanı ise mit olan Delvey; gerçeklik ile kurgu arasında bir yerde var oluyor. Onu bu kadar ilgi çekici kılan şey ise neyi başardığından çok, inanmaya gönüllü olduğu hayalin büyüklüğü. Çok az insan kendisi için kurduğu hayat fikrine bu kadar sarsılmaz bir bağlılık gösterir. Anna Delvey gösterdi. Kısa bir süreliğine de olsa, kurguyu gerçeğe dönüştürmeyi başardı.</strong></p>



<p>Toplumun, kendilerine çizilen sınırların içinde kalmayı reddeden kadınlarla her zaman karmaşık bir ilişkisi oldu. Önce onları yargılarız, sonra romantize ederiz ve sonunda kültürel ikonlara dönüştürürüz. Delvey de benzer bir yol izledi. İşlediği suçlar manşetlere taşındı, ancak zamanla imajı hikayenin kendisinden ayrıştırılamaz hâle geldi. Bir noktada kadın, bir karaktere dönüştü.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="736" height="920" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/bb16a45392812a9d21b002a76121e345.jpg" alt="" class="wp-image-72813" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="640" height="800" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/9abc40d00adb0eaf5f822c3de0d63581.jpg" alt="" class="wp-image-72812" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Belki de stilinin hala bu kadar büyüleyici olmasının nedeni budur. Bir ikonu tutuklayabilirsiniz ama etrafını saran aurayı tutuklayamazsınız. Delvey, en gösterişsiz koşulları bile bilinçli bir tercihin sonucuymuş gibi gösterebilen nadir insanlardan biri. Mahkeme görünümlerine bugün dönüp baktığınızda, orada hüküm giymek için bulunduğunu neredeyse unutursunuz. O, mahkemeye birçok insanın bir moda etkinliğine yaklaştığı şekilde yaklaştı; cezayla ilişkilendirilen bir mekanı, kendi kimliğini yeniden inşa ettiği bir sahneye dönüştürdü.</p>



<p>İronik bir şekilde, en ikonik aksesuarı da gözden düştükten sonra ortaya çıktı. Anna Delvey elektronik kelepçe takmak zorunda olmaktan pek hoşlanmıyor olabilir, ancak bu cihaz zamanla onun imza niteliğindeki statement parçasına dönüştü. Gözetimin bir sembolü olarak tasarlanan nesne, Delvey’nin imajı tarafından adeta özümsendi ve bambaşka bir anlama büründü.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="530" height="358" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/ea334443903c902cebc1aa6ca387eb5a.jpg" alt="" class="wp-image-72816" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p>Bir bakıma ayak bileği monitörü, Delvey’nin kendi kızıl damgası işlevini görüyor. Onu işaretliyor, peşini bırakmıyor ve etrafında örülen anlatıdan ayrıştırılması imkansız hale geliyor. Ancak tıpkı Hester Prynne örneğinde olduğu gibi, bu sembol de zamanla ilk anlamını aşmış durumda. Artık yalnızca utancı ya da cezayı temsil etmiyor; mitolojinin bir parçasına dönüşüyor.</p>



<p>Ve eğer Anna Delvey’nin birçok insandan daha iyi anladığı bir şey varsa, o da mitolojinin gücü.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1200" height="1500" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/anna-delvey-wearing-untitled-co-89503861_887aa1.jpeg" alt="" class="wp-image-72815" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="465" height="699" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/b3fda9dfa6b32a4b9d1617e8d8488e0e.jpg" alt="" class="wp-image-72814" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>


Anna Delvey and Her Ankle Monitor


<h2 class="wp-block-heading">Köpüren dalgalar, yosun kokusu, asla anlayamayacağımız bir şeyleri birbirlerine anlatan öfkeli martıların sesi… İstanbul’u İstanbul yapan şeyler bunlar. Ve bazen şehir katlanılmaz bir hal aldığında, bu basit detayları hatırlamak bile burada olduğun için minnet duymana yetiyor. Güneş’in tarzı da benzer bir his uyandırıyor. Gereksiz bir gürültü yok, trendlerin peşinden koşma telaşı yok… Yalnızca şehrin kaosunu yaran bir deniz meltemi kadar ferahlatıcı bir açıklık ve netlik hissi var.</h2>



<p><strong>Sürekli geri döndüğün bir parça var mı?</strong></p>



<p>GÜNEŞ&nbsp; Birkaç tane var aslında. Birincisi kesinlikle Ray-Ban Wayfarer gözlüklerim. Yıllardır vazgeçemediğim, outfit’lerimin yüzde doksanında olan bir parça. Bir de siyah, korseli, klasik bir elbisem var. Ne zaman ne giyeceğimi bilemesem dönüp dolaşıp onu giyiyorum.</p>



<p><strong>O parçayı sen mi seçtin, yoksa o mu seni seçti?</strong></p>



<p>GÜNEŞ Ben seçtim diyebilirim ama umarım o da beni seçmiştir. Çünkü artık karakterimin bir parçası gibi hissettiriyor.</p>



<p><strong>Bir outfit’i tek bir parça etrafında mı kurarsın, yoksa tamamen bir mood’dan mı başlarsın?</strong></p>



<p>GÜNEŞ Ayakkabı markamı kurduğumdan beri outfit’leri genelde ayakkabılara göre kuruyorum. Ama mood da çok etkiliyor. Bazen bir şarkı, bazen o gün hissetmek istediğim karakter bunların etrafında dönüyor.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="7728" height="5152" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/IMG_5663.jpeg" alt="" class="wp-image-72802"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>İstanbul’da en sevdiğin spot neresi?</strong></p>



<p>GÜNEŞ&nbsp; Galiba Nişantaşı. Yıllardır burada yaşıyorum ve bütün kalabalığına rağmen hâlâ buradan kopamıyorsam, en sevdiğim yer burasıdır diye düşünüyorum.</p>



<p><strong>O spot bir insan olsaydı kombini ne olurdu?</strong></p>



<p>GÜNEŞ Aklıma direkt saten bir etek, kitten heel terlikler ve ipek bir bluz geliyor. Biraz cool ama uğraşmamış gibi görünen biri olurdu.</p>



<p><strong>Tarzını bir yemek tarifi gibi açıkla. </strong></p>



<p>GÜNEŞ&nbsp; Tarzım aslında oldukça sade ve klasik. O yüzden bunu bir yemekle anlatacaksam zeytinyağlı enginar derdim. Gösterişsiz ama zamansız.</p>



<p><strong>Sadece bir parçayı değiştirebilme koşuluyla her gün aynı fiti giymek zorundasın, değiştirebileceğin parça ne?</strong></p>



<p>GÜNEŞ Kesinlikle ayakkabı. Çünkü bazen bütün outfit’in karakterini tek başına ayakkabı belirliyor.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="5152" height="7937" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/IMG_5664.jpeg" alt="" class="wp-image-72803" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4501" height="5626" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/H2T_GUNES_04.jpg" alt="" class="wp-image-72800" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Stilin söz konusu olduğunda, risk alır mısın yoksa konfor alanında mı kalırsın?</strong></p>



<p>GÜNEŞ Risk almayı seviyorum ama bağıran riskler değil. Daha çok küçük detaylarla fark yaratan şeyleri seviyorum. Bazen çok sade bir look’un içinde tek bir parça bütün havayı değiştirebiliyor.</p>


Head 2 Toe w/ Güneş Ekin Sarıtaş


<h2 class="wp-block-heading"><strong>Hiç bitmeyen bir nefesle dolup taşan, aşkın ve nefretin aynı anda var olduğu bir şehir İstanbul. İkiliklerin şehri. Zarafetle karmaşanın, nostaljiyle yeniliğin, Boğaz manzaralarıyla Eminönü kargaşasının yan yana durabildiği bir yer. Emrecan&#8217;ın tarzı da tam olarak bu ikiliklerden besleniyor. Bir yandan Karl Lagerfeld Chanel kızı enerjisini taşırken, bir yandan da Eminönü&#8217;nün filtresiz gerçekliğini sahiplenebiliyor. Şehir onu kendisinin yapmıyor. O, şehri kendisinin kılıyor. Siyah, gereksiz pahalı kahve ve ‘beni düzeltmeye çalışma’ bunlar tarzının baharatları… Risk almaktan çekinmiyor; kaosu estetikle, çelişkileri karakterle buluşturuyor. Ortaya çıkan şey ise tamamen kendisine ait bir dil.&nbsp;</strong></h2>



<p><strong>S</strong><strong>ürekli geri döndüğün bir parça var mı?</strong></p>



<p>EMRECAN Kumaş pantolonlarla toksik bir ilişkim var gidiyorum gidiyorum tekrar ona dönüyorum eski sevgili mezarlığı gibi.</p>



<p><strong>O</strong><strong> parçayı sen mi seçtin, yoksa o mu seni seçti?</strong></p>



<p>EMRECAN Skinny jean travmasından çıkmaya çalışırken beni seçti kumaş pantolonlar.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3807" height="5712" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/IMG_5416.jpeg" alt="" class="wp-image-72787" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4095" height="6143" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/Facetune_14-05-2026-21-37-31.jpeg" alt="" class="wp-image-72783" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>B</strong><strong>ir outfit’i tek bir parça etrafında mı kurarsın, yoksa tamamen bir mood’dan mı başlarsın?</strong></p>



<p>EMRECAN Ben outfit’i tek bir parça etrafında kurmuyorum… Direkt bir ‘personality crisis’ etrafında kuruyorum. Mood neyse kombin ona hizmet ediyor zaten.</p>



<p><strong>İ</strong><strong>stanbul’da en sevdiğin spot neresi?</strong></p>



<p>EMRECAN İstanbul’da en sevdiğim spot galiba Eminönü. Çünkü herkes fazla gerçek. Kimse curated değil, kimse estetik kasmıyor; hayat direkt olduğu gibi akıyor. Bir yanda 40 yıllık hanlar, bir yanda bağırarak satış yapan amcalar, diğer yanda full look gezip martıyla simit paylaşan insanlar… Kaos var ama karakter de var.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="7728" height="5152" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/02.jpeg" alt="" class="wp-image-72788" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4321" height="5401" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/H2T_EMRECAN_08.jpg" alt="" class="wp-image-72789" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>O</strong><strong> spot bir insan olsaydı kombini ne olurdu?</strong></p>



<p>EMRECAN Tam bir Karl Lagerfeld Chanel kızı enerjisi var… ama hayat kızı biraz fazla lore’lamış. Estetik hala lüks, ama ruh hali Eminönü’nde tek başına balık ekmek yiyip hayatı sorguluyor.</p>



<p><strong>T</strong><strong>arzını bir yemek tarifi gibi açıkla.&nbsp;</strong></p>



<p>EMRECAN Tarzım acılı pizza gibi… İlk bakışta ‘aşırı iyi duruyor’ diyorsun, iki dakika sonra terletmeye başlıyor. İçinde Chanel kızı estetiği, biraz duygusal hasar; bol siyah, gereksiz pahalı kahve ve ‘beni düzeltmeye çalışma’ baharatı var. İnce hamur çünkü sabrım kalın değil.</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4095" height="6143" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/Facetune_14-05-2026-21-50-52.jpeg" alt="" class="wp-image-72784" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3808" height="5712" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/Facetune_14-05-2026-21-45-57.jpeg" alt="" class="wp-image-72786" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>S</strong><strong>adece bir parçayı değiştirebilme koşuluyla her gün aynı fiti giymek zorundasın, değiştirebileceğin parça ne?</strong></p>



<p>EMRECAN Öyle bir parçam yok ben bile değişebilirim bir parça için NOTHING LASTS FOREVER!</p>



<p><strong>Stilin söz konusu olduğunda, risk alır mısın yoksa konfor alanında mı kalırsın?</strong></p>



<p>EMRECAN KESİNLİKLE RİSKO! BEN RİSK KADINIYIM!</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3808" height="5712" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/06/IMG_5410.jpeg" alt="" class="wp-image-72791" style="aspect-ratio:4/3;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>


Head 2 Toe w/ Emrecan Sandal


<h2 class="wp-block-heading"><strong>Hiç bitmeyen bir nefesle dolup taşan, aşkın ve nefretin aynı anda var olduğu bir şehir, İstanbul. Gürültüyle ve müzikle, güzellikle ve çirkinlikle var oluyor. Onu İstanbul yapan da tam olarak bu zıtlıkların bir arada yaşayabilmesi. Ama mesele biraz da şehri kendin yapabilmekte. İstanbul’u bir oyun alanı gibi düşündüğünde, gerisi tamamen sana kalıyor. Duygu Özen de tepeden tırnağa İstanbul. Tarzı onun için bir oyun alanı; kalıplarsa sadece bir kavram. O, tüm sınırların ötesinde kendi stilini yaratıyor.</strong></h2>



<p><strong>Sürekli geri döndüğün bir parça var mı?&nbsp;</strong></p>



<p>DUYGU Kaizenen Orbit cufflar. %90 kulağımda oluyorlar.&nbsp;</p>



<p><strong>O parçayı sen mi seçtin, yoksa o mu seni seçti?&nbsp;</strong></p>



<p>DUYGU Onları ben tasarladığıma göre tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan çıktı?</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4095" height="6143" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/05/image00005.jpeg" alt="" class="wp-image-72769" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1280" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/05/DUYGU_OZEN_POST_04-Large.jpeg" alt="" class="wp-image-72771" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Bir outfit’i tek bir parça etrafında mı kurarsın, yoksa tamamen bir mood’dan mı başlarsın?</strong></p>



<p>DUYGU Mood’dan başlarım. O gün kendimi nasıl görmek istediğime karar verip sonra parçaların look’u birleştirirken şekillenmesine izin veririm.</p>



<p><strong>İstanbul’da en sevdiğin spot neresi?</strong></p>



<p>DUYGU Boğaz’ın ortası. Suyun üzerinden İstanbul silüetini izlemek, boğazın akıntısını hissetmek, rüzgarla okşanmak her mevsim apayrı bir deneyim ama her seferinde aynı büyüleyicilikte. Boğaz’ın tam ortasında bence herkes, her şey akıntıyla huzurlu ve mutlu.</p>



<p><strong>O spot bir insan olsaydı kombini ne olurdu?&nbsp;</strong></p>



<p>DUYGU Eklektik, hem doğudan hem batıdan esintiler olan bir stili olurdu. Gümüş oryantal takılar, inciler, layer edilmiş lacivert, bej, kum rengi monochrome kumaşlar hayal ediyorum. Bilge, rüzgarı da fırtınayı da tanımış biri olduğu bakınca anlaşılırdı.&nbsp;</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4095" height="6143" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/05/image00002-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72774" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4321" height="5401" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/05/DUYGU_OZEN_POST_07.jpg" alt="" class="wp-image-72770" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Tarzını bir yemek tarifi gibi açıkla.&nbsp;</strong></p>



<p>DUYGU Deconstructed bir salata olurdu bence. Kalıba girmek istemeyen, özgürlük alanı tanıyan bir tarif…Tarifin omurgası base parçaları beklenmedik bir kesim, alışılmadık bir renk ile birleştirin. “Bu olur mu, olmaz mı?” diye düşüneceğiniz bir parçayı mutlaka ekleyin. Asıl lezzet sosta çünkü. Renkli, dağınık, ama ahenkli. Bon appetit!</p>



<div class="wp-block-columns is-layout-flex wp-container-core-columns-is-layout-9d6595d7 wp-block-columns-is-layout-flex">
<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="4321" height="5401" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/05/image00001-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72772" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>



<div class="wp-block-column is-layout-flow wp-block-column-is-layout-flow">
<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="3252" height="4878" src="https://cms.basedistanbul.com/wp-content/uploads/2026/05/image00004-1.jpeg" alt="" class="wp-image-72775" style="aspect-ratio:3/4;object-fit:cover"/></figure>
</div>
</div>



<p><strong>Sadece bir parçayı değiştirebilme koşuluyla her gün aynı fiti giymek zorundasın, değiştirebileceğin parça ne?&nbsp;</strong></p>



<p>DUYGU Moduma göre o günkü look’umu belirleme özgürlüğünü en çok üst giyim verir sanıyorum. Geri kalan her şey sabitse, üste giydiğim parçaları değiştirerek hala özgünlüğü sağlayabilirim bence.&nbsp;</p>



<p><strong>Stilin söz konusu olduğunda, risk alır mısın yoksa konfor alanında mı kalırsın?&nbsp;</strong></p>



<p>DUYGU Risk, risk, risk! Konu stilse her şeyi denemeye varım! Benim için tam bir oyun alanı orası.</p>
