Orjinalliğe bir ilah gibi bakıldığı bu zamanda yeniden kopyalamanın üzerine kurulu bir dünya inşa ettik. Her kaydırma, her “inspired by” ifadesi, her remix bize şunu hatırlatıyor: Nefret ettiğimizi sandığımız kopyala-yapıştır kültürü, paradoksal olarak, modern yaratıcılığı hayatta tutan şey.

Özgünlük hakkında konuşmayı çok seviyoruz. Müzikte, modada, tasarım dünyasında ve dijital ortamlarda hep arıyoruz onu. Ancak biraz geri çekilip geniş açıdan baktığımızda, inkar edilemeyecek bir gerçekle karşılaşırız: özgünlük her zaman bir yeniden karışımdı. Rönesans ressamlarının klasik motifleri ödünç almasından TikTok’çuların aynı sesi bin farklı biçimde yeniden işlemesine kadar, kültür icat kadar taklit yoluyla da evriliyor. İnternet bu süreci sadece hızlandırdı ve görünür kıldı. Eskiden yüzyıllar süren dönüşümler artık bir gecede gerçekleşiyor. Artık daha az yaratıcı değiliz; sadece yaratıcılığı gerçek zamanlı, ham ve filtresiz haliyle izliyoruz.

Algoritmalarla dolup taşmış bu dijital ekonomide benzerlik görünürlüğü sağlıyor. Bir şey ne kadar tanıdık gelirse, o kadar hızlı yayılıyor. Artık bir trend benzersizlikten değil, “paylaş” tuşuna bastıracak kadar tanıdık gelen bir tekrardan doğuyor. Markalar bunun farkında. Moda evleri arşivlerindeki siluetleri yeniden hayata geçiriyor, müzisyenler 80’ler ve 2000’lerden melodileri ‘sample’lıyor, teknoloji ise bir zamanlar saplantılı olduğu minimalizmi bırakıp retro yazılımların nostaljisine dönüyor. Eski şeyleri yeniden üretiyoruz, fikir yoksunu olduğumuzdan değil; geçmişin görsel ve kültürel dilini akıcı bir biçimde konuşabildiğimizden.

Yeni kuşak sanatçılar ve yaratıcılar için kopyalamak artık yalnızca bir yaratım eylemi değil; bir hayatta kalma biçimi. Dijital dünya, hızla uyum sağlayabilenleri ödüllendiriyor. Remiks yapmak, internetin ana dilini konuşmak demek. Ne kadar hızlı referans verir, yeniden çerçeveler ve paylaşırsan, o kadar görünür kalırsın.

Bu bir tembellik değil; yeni bir okuryazarlık biçimi. Her “kopya” bir yorum, her “yapıştır” kimlik, aidiyet ve görünürlük üzerine küresel bir diyaloğa yapılan bir katkı.

Belki de geleceğin meselesi kopyala-yapıştır kültürünü yok etmek değil, onun içinde özgünlüğün anlamını yeniden tanımlamaktır. Belki de artık gerçek özgünlük artık ilk olmakta değil; var olanı nasıl yorumladığımızda, dönüştürdüğümüzde ve yeniden bağlama oturttuğumuzda gizlidir.

Artık hepimiz birer editörüz; bitmek bilmeyen kültürel malzemeleri seçiyor, düzenliyor, yeniden kurguluyoruz. Ve belki de bu kötü bir şey değil. Çünkü tekrarın kaosu içinde her zaman yeni bir şey doğar: Yalnızlıktan değil, bağlantıdan.

Opinion