Anna Delvey and Her Ankle Monitor

Anna Delvey birçok şey olabilir: Kızıl Damga’nın modern bir kahramanı, yalnızca kendisi için çalışan kişisel bir Robin Hood ya da sadece son derece şık bir eski hükümlü. Asıl zorluk ise ona bu unvanlardan yalnızca birini yakıştırmakta yatıyor. Bir yanı dolandırıcı, bir yanı sosyetik, bir yanı ise mit olan Delvey; gerçeklik ile kurgu arasında bir yerde var oluyor. Onu bu kadar ilgi çekici kılan şey ise neyi başardığından çok, inanmaya gönüllü olduğu hayalin büyüklüğü. Çok az insan kendisi için kurduğu hayat fikrine bu kadar sarsılmaz bir bağlılık gösterir. Anna Delvey gösterdi. Kısa bir süreliğine de olsa, kurguyu gerçeğe dönüştürmeyi başardı.

Toplumun, kendilerine çizilen sınırların içinde kalmayı reddeden kadınlarla her zaman karmaşık bir ilişkisi oldu. Önce onları yargılarız, sonra romantize ederiz ve sonunda kültürel ikonlara dönüştürürüz. Delvey de benzer bir yol izledi. İşlediği suçlar manşetlere taşındı, ancak zamanla imajı hikayenin kendisinden ayrıştırılamaz hâle geldi. Bir noktada kadın, bir karaktere dönüştü.

Belki de stilinin hala bu kadar büyüleyici olmasının nedeni budur. Bir ikonu tutuklayabilirsiniz ama etrafını saran aurayı tutuklayamazsınız. Delvey, en gösterişsiz koşulları bile bilinçli bir tercihin sonucuymuş gibi gösterebilen nadir insanlardan biri. Mahkeme görünümlerine bugün dönüp baktığınızda, orada hüküm giymek için bulunduğunu neredeyse unutursunuz. O, mahkemeye birçok insanın bir moda etkinliğine yaklaştığı şekilde yaklaştı; cezayla ilişkilendirilen bir mekanı, kendi kimliğini yeniden inşa ettiği bir sahneye dönüştürdü.

İronik bir şekilde, en ikonik aksesuarı da gözden düştükten sonra ortaya çıktı. Anna Delvey elektronik kelepçe takmak zorunda olmaktan pek hoşlanmıyor olabilir, ancak bu cihaz zamanla onun imza niteliğindeki statement parçasına dönüştü. Gözetimin bir sembolü olarak tasarlanan nesne, Delvey’nin imajı tarafından adeta özümsendi ve bambaşka bir anlama büründü.

Bir bakıma ayak bileği monitörü, Delvey’nin kendi kızıl damgası işlevini görüyor. Onu işaretliyor, peşini bırakmıyor ve etrafında örülen anlatıdan ayrıştırılması imkansız hale geliyor. Ancak tıpkı Hester Prynne örneğinde olduğu gibi, bu sembol de zamanla ilk anlamını aşmış durumda. Artık yalnızca utancı ya da cezayı temsil etmiyor; mitolojinin bir parçasına dönüşüyor.

Ve eğer Anna Delvey’nin birçok insandan daha iyi anladığı bir şey varsa, o da mitolojinin gücü.