Why We Watch Sex and the City Over and Over Again?

Opinion15 Kasım 2026
Why We Watch Sex and the City Over and Over Again?

Belki de mesele hiçbir zaman ayakkabılar, erkekler, hatta New York bile değildi. Belki de hayat ne kadar karmaşıklaşırsa karmaşıklaşsın, bizi bekleyen bir masanın ve bizi anlayan üç arkadaşın her zaman var olacağına inanmanın verdiği huzurdu. Dünyada iki tür insan vardır: Sex and the City’yi izleyenler ve bir bölümü ilk beş saniyesinden tanıyacak kadar çok izleyenler. Sex and the City izlemek artık yalnızca televizyon izlemek değil. Bir ritüel. Bir başa çıkma yöntemi. Çamaşır katlarken, kalp kırıklığını atlatmaya çalışırken, gece dışarı çıkmaya hazırlanırken ya da bir pazar gününü hiçbir şey yapmadan geçirirken arka planda çalan tanıdık bir melodi.

Carrie’nin yanlış kararı vereceğini biliyoruz. Big’in onu hayal kırıklığına uğratacağını biliyoruz. Miranda’nın herkesin görmezden geleceği, can yakacak kadar mantıklı bir şey söyleyeceğini biliyoruz. Charlotte’ın, aksini gösteren onca şeye rağmen aşka inanmaya devam edeceğini biliyoruz. Samantha’nın ise doğru şeyi söylemeye fazlasıyla odaklanmış bir dünyada giderek daha az rastladığımız türden, sınır tanımayan bir dürüstlükle konuşacağını biliyoruz.

Bütün bunları biliyoruz. Yine de yeniden oynat tuşuna basıyoruz. Neden? Belki de Sex and the City, modern televizyonun ve giderek modern hayatın da unuttuğu bir şeyi bize sunduğu için: Kusursuz olmak zorunda kalmadan kadın olmanın keyfini.

Kadınların sürekli kendilerini geliştirmeye, iyileşmeye, büyümeye ve hayatlarını bütünüyle çözmüş olmaya teşvik edildiği bir dünyada, bunların hiçbirini tam olarak başaramayan dört kadını izlemek ferahlatıcı geliyor. Hata yapıyorlar, yanlış erkeklere âşık oluyorlar, harcamamaları gereken paraları harcıyorlar ve bazen berbat davranıyorlar. Ama bir şekilde hayat devam ediyor.

Bir de New York var. Gerçek New York değil elbette. Serbest çalışan bir yazarın tasarımcı ayakkabılarına para yetiştirebildiği, kalp kırıklığının bir brunch’la iyileşebildiği ve her sokak köşesinin yeni bir başlangıç ihtimali taşıdığı o hayali New York. Gerçekçi değil, tabii ki. Ama cazibesinin bir parçası da bu değil mi?

Peki ya moda? Carrie bir algoritmaya ya da belirli bir estetik anlayışına göre giyinmiyordu. Mantıklı olsun ya da olmasın, canı ne istiyorsa onu giyiyordu. Kimliklerin özenle kurgulandığı bugünün dünyasında, bu tür bir özgürlük neredeyse radikal geliyor.

Ama belki de diziye tekrar tekrar dönmemizin en büyük nedeni modayla, romantizmle ya da şehrin kendisiyle hiç ilgili değil. Aşk hayatın ne kadar kötüye giderse gitsin, telefonunu açacak, seninle kahvaltıya gelecek ve aynı hikâyeyi yüzüncü kez dinleyecek üç kadının var olduğu fikri.

İşin ilginç yanı, biz yaş aldıkça dizi de değişiyor. Yirmili yaşlarımızda Carrie olmak istiyoruz. Otuzlarımızda Miranda’yı anlamaya başlıyoruz. Sonunda ise Samantha’nın kabul etmek istediğimizden çok daha fazla konuda haklı olabileceğini fark ediyoruz.

Elbette Sex and the City zamana kusursuz biçimde direnmedi. Anlattığı dünya ayrıcalıklı, ilişkileri çoğu zaman tartışmalı ve bazı fikirleri bugün fazlasıyla demode geliyor. Ama belki de bir şeyi sevmek, onun kusursuz olduğunu iddia etmek anlamına gelmiyor.

Belki de diziye dönüp duruyoruz çünkü bize yetişkin olmanın heyecan verici göründüğü, bekâr olmanın başarısızlık sayılmadığı, giyinip hazırlanmanın başlı başına bir olay olduğu ve arkadaşlığın her şeyin merkezinde yer aldığı bir zamanı hatırlatıyor.

Sex and the City’yi Carrie’nin hayatını istediğimiz için tekrar tekrar izlemiyoruz. Onu yeniden izliyoruz çünkü kısa bir süreliğine de olsa kendi hayatımızın ihtimallerine yeniden âşık olmamızı sağlıyor.

Author: Duygu Bengi

RELATED POSTS