When Art Bares It All

Sanat, ruhunu ortaya koymak değilse nedir? Özünden bir parçayı dünyaya enjekte etmek değilse? Bunu yapabilmek için kırılgan olman gerekir. Biraz çıplak. Kendini isteyerek açman gerekir. Çünkü o acı ve ıstırabı içinde tutup şişelersen nereye gider? Tate Modern’deki Tracey Emin: A Second Life, sanatçının kırk yılı aşkın üretimine bakan bir retrospektif; buna dönüm noktası ve bir o kadar da meşhur enstalasyonu My Bed de dahil.

My Bed 1998’de ilk kez sergilendiğinde neredeyse meydan okur gibiydi. Emin, ağır bir depresyon ve ayrılık sürecinin ardından kendi dağınık yatağını; lekeli çarşaflar, boş şişeler, kullanılmış prezervatifler, iç çamaşırları ve adet kanıyla birlikte olduğu gibi sergiledi. Galeri mekanında daha önce pek görülmemiş nesnelerdi bunlar. Kimileri irkildi, kimileri derinden etkilendi. Eser Turner Ödülü’ne aday gösterildi ve Emin’i bir anda herkesin tanıdığı bir isim haline getirdi. Etkilenenler, bunun şok etmek için yapılmadığını; kendini tüm açıklığıyla ve özür dilemeden sanatın içine yerleştirmenin en net yollarından biri olduğunu gördü.

Tate Modern’a gidip Tracey Emin: A Second Life’ı görme şansınız olursa, sanatçının en ham duygularının içinden geçeceksiniz. Kırılganlığı çağdaş sanatta yeniden tanımlayan My Bed’den, resimle ilişkisini sorgulamak için kendini bir mekâna kapattığı Exorcism of the Last Painting I Ever Made’e uzanan bir yol. El yazısıyla yazılmış neon işleri aşk, pişmanlık ve özlem itiraflarıyla parlıyor; işlemeli battaniyeleri ise kumaşa dikilmiş günlük sayfaları gibi. Sergi ayrıca kanserle mücadelesinden sonra ürettiği büyük ölçekli resimleri ve bronz heykelleri de içeriyor; burada beden hem kırılgan hem de direngen görünüyor. Bu sadece bir retrospektif değil. Her bir işle birlikte hayatta kalmanın içinden yürümek gibi.

Tracey Emin’i olağanüstü kılan şey şeffaflığı. Sanatı için, bazen en literal anlamıyla bile, çıplak kalmaktan korkmaması. Acı çekiyor, ıstırap içinde ağlıyor ve sahip olduğu her şeyi malzemeye dönüştürüyor. Bu, hesaplanmış bir ifade biçimi gibi değil. Daha çok hayatta kalma biçimi gibi.

Onun sanatı ağır duygular için sentetik bir kılıf değil; duygunun ta kendisi.

A Second Life, 31 Ağustos’a kadar Tate Modern, Londra’da ziyarete açık.