the smokier, the better

‘Smokey eye’da insanı hemen havaya sokan bir şey var. Ne kadar dağınıksa o kadar iyi. Bazen o siyah eyeliner gözünün içine kadar girmeden kendini tamamlanmış hissetmiyorsun. Ama o mükemmel smokey eye’ı yapmak için biraz umursamaz bir tavır gerekiyor; hatta smokey eye’ın ruh haliyle aynı frekansta olman lazım.

Çünkü o ruhu yakalamadan yapmaya çalışırsan sonuç bayağı duruyor. Aynada kendine bir rakun gibi bakakalıyorsun.

Belki de smokey eye en spiritüel makyaj deneyimi olabilir. Ne kadar az “mükemmel” yapmaya çalışırsan o kadar iyi oluyor. Siyah göz kalemini ya da koyu far paletini al, en badass şarkılarının olduğu moody playlist’ini aç ve kendini zincirleme sigara içip kürk giyerek sokakta yürüyormuş gibi hissettiren ruh haline bırak. Ve karşında: en mükemmel smokey eye.

Indie sleaze’in geri dönüşü “effortless” makyaja olan ihtiyacı da geri getirdi. Dağınık, dramatik, umursamaz. Clean girl, huzur içinde yat. Seni uğurlamış olmak bizi hiç üzmedi. İnsanlar artık ne kadar yalvarsan da akacak olan göz kalemini istiyor. O dramatik etkiyi ve o dağınıklığı istiyoruz. “No makeup” makyajından bıktık. Eğer fırçaları eline alıp aynanın karşısına oturuyorsan, bari biraz dağınıklık kat. Makyaj yaptığın belli olsun.

Ve o şımarık hissettiren dağınıklık özlemimizi Demna’nın Gucci için yaptığı ilk defile Primavera karşıladı. Makyaj sanatçısı Sam Visser gerçekten ihtiyacımız olan smokey eye’ı sundu. Defilenin kendisi zaten o podyum yürüyüşü enerjisini, o “bana bulaşma” tavrını taşıyordu. Makyaj da o enerjiyi kıyafetlerin ötesine taşıdı.