Hockney’s Colorful World

Gerçek bir sanatçı yalnızca güzel şeyler yaratan biri değildir: Bunun yanısıra dünyaya bakış biçimimizi değiştirir. David Hockney de bu nadir isimlerden biriydi. Altmış yılı aşkın kariyeri boyunca çizim, resim, fotoğraf, sahne tasarımı ve dijital medya arasında özgürce dolaşarak üretmeye devam etti. Hangi mecrada çalışırsa çalışsın, ortaya çıkan işin ona ait olduğu hemen anlaşılırdı.

Hockney’nin çağdaş sanat üzerindeki etkisini abartmak neredeyse imkansız. Bazen bazı isimler gerçekten hak ettikleri değeri görür ve Hockney de onlardan biriydi. Onun işleri gündelik hayatı olağanüstü hissettirmeyi başardı. Normalde fark edilmeden geçip gidecek detaylar, onun bakışıyla uzun uzun üzerinde durmaya değer hâle geldi. Tanıdık olanı neredeyse sinematik bir deneyime dönüştürme konusunda eşsiz bir yeteneğe sahipti. Kaliforniya yüzme havuzlarını konu alan resimleri bugün hâlâ çağdaş sanatın en ikonik görüntüleri arasında yer alıyor. Bunun nedeni yalnızca neyi resmettikleri değil, bize nasıl görmeyi öğrettikleridir.

Hockney’nin katkısı estetikle de sınırlı değildi. 1960’lar ve 70’lerde, eşcinselliğin hala yoğun şekilde damgalandığı bir dönemde queer arzuyu, yakınlığı ve ilişkileri açıkça resmetti. Politik sloganlar üreten bir sanatçı değildi. Ancak queer yaşamı güzel, sıradan ve temsil edilmeye değer bir gerçeklik olarak göstermesi başlı başına sessiz ama güçlü bir duruştu. İnsanları sembollere dönüştürmek yerine, onların insan olarak var olmalarına alan açtı.

Hockney’yi özellikle ilginç kılan şeylerden biri nostaljiye teslim olmayı reddetmesiydi. Pek çok sanatçı ilerleyen yaşlarında geçmişe dönüp bakarken, o geleceğe duyduğu ilgiyi hiç kaybetmedi. Dijital sanat henüz ana akım bir tartışma konusu bile değilken fax makineleri, bilgisayarlar, iPhone’lar ve iPad’lerle deneyler yapıyordu. Hockney için teknoloji hiçbir zaman sanatsal üretime yönelik bir tehdit olmadı. O sadece yeni bir araçtı. Yeni bir fırça.

Renk kullanımı ise başlı başına unutulmazdı. Parlak maviler, canlı sarılar, yoğun yeşiller ve elektrik pembeleri onun görsel dilinin ayrılmaz parçaları hâline geldi. Ancak Hockney’nin işlerinde renk asla yalnızca dekoratif bir unsur değildir. Formu anlamanın bir yoluna dönüşür. Nesneleri keskin çizgilerle tanımlamak yerine, çoğu zaman rengi görüntünün taşıyıcısı olarak kullanır. Bu nedenle eserleri gerçeğin bir temsilinden çok, bir anının yeniden canlanması gibi hissedilir. Bir Hockney tablosuna bakmak çoğu zaman bir mekanı gözlemlemekten çok onu hatırlamaya benzer.

Belki de en önemlisi, merakını hiç kaybetmemesiydi. Pek çok sanatçı tek bir dönemiyle hatırlanırken, Hockney altmış yılı aşkın süre boyunca kendini yeniden icat etmeyi sürdürdü. İnsanların çoktan emekli olduğu yaşlarda bile büyük ölçekli dijital çizimler üretiyor, manzara, mekan ve algıyı temsil etmenin yeni yollarını araştırıyordu.

Belki de işleri bu yüzden hala güncelliğini koruyor. Eserleri aynı anda birden fazla düzlemde çalışıyor. Entelektüel olarak güçlü, fakat hiçbir zaman erişilmez değil. Bir Hockney tablosundan keyif almak için sanat teorisi üzerine akademik bir birikime sahip olmanız gerekmiyor. İşleri sizi ilk bakışta içine çekiyor, ancak baktıkça daha fazlasını sunuyor. Parlak renklerin ve tanıdık sahnelerin altında hafıza, algı, fotoğraf, zaman ve görmenin ne anlama geldiğine dair daha büyük sorular yatıyor.

Bu oldukça nadir rastlanan bir özellik. Hem sofistike hem davetkar olabilen bir sanat anlayışı. Zor sorular sorarken aynı zamanda izleyicisine büyük bir görsel haz sunabilen bir yaklaşım. David Hockney hayatı boyunca bakmanın aslında sandığımız kadar basit bir eylem olmadığını gösterdi.

Hockney aramızdan ayrılmış olabilir, ancak gerçek bir sanatçının ruhu ve mirası yaşamaya devam eder. Sanatın gücü de tam olarak da bu.