No.223: Kusurluluğun Güzelliği

Pekin kökenli fotoğrafçı No.223 (Lin Zhipeng)’nin Saint Laurent Rive Droite için yarattığı dünyada , gençliği sabit bir hatıra olarak değil; ten, ışık ve zaman arasında gidip gelen kırılgan bir duygu olarak kaydediyor. Çıplak bedenleri, çiçekleri, meyveleri ve gündelik hayatın rastlantısal anlarını bir araya getirerek mahremiyet ile özgürlük arasındaki çizgide dolaşıyor. Her bir kare, kusursuzluktan çok, yaşanmış ve hızla kaybolmakta olan anların görsel günlüğünü oluşturuyor.

Çin Sevgililer Günü olarak anılan 19 Ağustos, Qixi geleneğinden alan romantizm fikrini bügüne taşıyor. Aşkı büyük jestlerden çok bekleyiş, kavuşma ve geçicilik üzerinden kuran bu gelenek, duyguyu zamana yayılan kırılgan bir anlatıya dönüştürüyor. Zhipeng’in kamerası dışarıdan gözlemleyen bir araçtan çok, yaşadığı ilişkilerin içinde bulunan bir tanık. Çekimleriyle yarattığı dünyayı ise büyük ölçüde kendi arkadaş çevresiyle yansıtıyor. İnsanlar sadece model değil; aşkın, arzunun, arkadaşlığın, yalnızlığın, özgürlük arayışının içinden geçen gençlik halinin parçaları. Zhipeng tek tek portrelerden çok, birlikte yaşanan ve zamanla dağılan bir kuşağın duygusal haritasını çıkarıyor.

Tenle temastan kaçınmayan çiçekler, meyveler; doygun kırmızılarla, pembelerle, sarılarla çarpıyor gözümüze. Bedenle birleşen bu detaylar arzu, olgunlaşma, kırılganlık ve çürüme çağrışımlarını doğuruyor. Kadrajdalardaki çıplaklık da görsel bir tercih olarak kalmıyor. Beden, kusursuzlaştırılması gereken bir yüzeyden çok, kişisel özgürlüğün ve bireyselliğin taşıyıcısına dönüşüyor; kimi zaman savunmasız, kimi zaman başrolde ama her zaman doğal bir halde var oluyor. Böylece çıplaklık, gösterişli ya da mesafeli bir dilden çok, yakınlık ve kendini olduğu gibi ortaya koyma biçimi üzerinden tekrar kuruluyor

Zhipeng günümüz dijital dünyasının cilalı mükemmelliğine kusurluluğu kucaklayarak karşı çıkıyor. Kusurlu fotoğraf algısını; hissedilen eksiklik duygusuyla, küçük kusurlarla, tekrarsız anlarla bize hissettiriyor. Kadrajdan taşan bedenler, sert flaşın bıraktığı izler, kırışmış çarşaflar ve yarım kalmış hareketler bu kusurluluğu görünür kılıyor.

Bütünlüğü tamamlamak yerine açıkta bırakan bu detaylar, fotoğraflara daha kişisel ve yaşanmış bir his katıyor. Böylece kusur, düzeltilmesi gereken bir detaydan çok yakınlık ve doğallığın taşıyıcısına dönüşüyor.